ဗီးနပ္စ္၏ သမီးပ်ိဳအား - ရည္စူးေက်ာက္စာမ်ား

ငါရွာေနတာ ကဗ်ာမဟုတ္ဘူး ...
ငါ့ဘဝတစ္ေလွ်ာက္ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္နဲ႔ ...
အၿပိဳင္အဆိုင္လင္းလက္ၾကမယ့္ ေနမဝင္ ေကာင္းကင္တစ္ခု ...

ငါေရးေနတာ ကဗ်ာမဟုတ္ဘူး ...
လူတိုင္း အျမတ္တႏိုးထားေနတဲ့
ရတနာသိုက္ႀကီးတစ္ခုအေၾကာင္း ...

ငါဖယ္တြယ္ေနတာ ကဗ်ာမဟုတ္ဘူး ...
အလွဘုရင္ဗီးနပ္စ္ရဲ့ သမီးပ်ိဳအတြက္ ထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ ...
မရင့္မွည့္ေသးတဲ့ လွပ်ိဳမႈေတြ ...
(၂)
ငါ့ကို လွဲၿပိဳလိုက္ပါ ေကာင္မေလးရာ ...
သူစိမ္းဆန္တဲ့ အေရးအသားေတြနဲ႔ ငါ့ကေလာင္ေတြကို
ရိုက္ခ်ိဳးပစ္လိုက္စမ္းပါ ...

ေနာက္ထပ္ ငါ့ကို ...
မ်က္ရည္နဲ႔ ဂမၻီရဆန္ဆန္ အၾကည့္ေတြသာ
အပ္ႏွင္းလွည့္ပါ ...

ဒီေကာင္ ...
အသည္းကြဲသမားရဲ့ ၾကမ္းျပင္မွာေလ ...
ႏွင္းမေၾကြဘူး ...
မိုးမေဝဘူး ...
ေနမသာဘူး ...
ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မ်က္ရည္ေတြကေတာ့ အခ်ိန္တိုင္းအတြက္ေပါ့ ...
အျဖဴေရာင္တစ္စင္း ပက္ပင္းတိုးမိရင္လည္း ...
ဒီေကာင္မ်က္လံုးက ငိုမွာပဲ ...
အနီေရာင္တစ္လံုး ၿပံဳးတာေတြ႔မိရင္လည္း ...
ဒီေကာင့္မ်က္ရည္ ၿပိဳမွာပဲ ...
ဆက္လက္ၿပီး ဒီေကာင္ကေတာ့ ...
အခ်ိန္တိုင္းအတြက္ ...
“ပါးျပင္ႏွစ္ဖက္ရဲ့ စိုစြတ္ျခင္း ...” ပဲ ...။
(၃)
နံပါတ္စဥ္မတပ္ရေသးတဲ့ ရာသီသံုးပါး ...
ၿပံဳးထားစမ္းပါ ...
အၿမဲလိုလို ...
သစ္ရြက္ေတြေပၚမွာ ၿပိဳလဲေနတဲ့ ငါ့အတြက္ ...
အျမစ္ႀကီးႀကီးတစ္ခုကို ဆုပ္ကိုင္ထားဖို႔ ဆိုတာ...
လံုးဝမျဖစ္ႏိုင္ဘူး ...
မိုးတိမ္တစ္ပြင့္ခ်င္းစီကို နာမည္ေခၚ ...
လို႔ ...
တကယ္ေတာ့ ငါဟာ ...
စိုစြတ္ျခင္းရဲ့ အသည္းကြဲသူ တစ္ေယာက္ ...
ငါ့အတြက္ ကဗ်ာဟာ လိုအပ္လာတယ္ ...
ေနရာအႏွံ႔က ေကာင္းကင္အခ်ပ္စီတိုင္းကို ...
တစ္ခ်ပ္စီ ...တစ္ခ်ပ္စီ ...
တလွပ္လွပ္ခြာရင္း ...
ေကာင္မေလး ...
လမ္းခြဲတဲ့ေန႔က ငါ ...
မ်က္ရည္ေတြေပၚ သီခ်င္းေတြက်ဴး ...
ေကာင္းကင္တစ္ခုနဲ႔ ကခုန္ရူးခ့ဲရတယ္ ...
ဆက္လက္ေမြးဖြားလာတဲ့ ငါ့မနက္ခင္းတိုင္းဟာ ...
ေနခုနစ္စင္းတို႔ရဲ့ တည္ေနရာ ...
တစ္ခုလို ...
စပ္ေလာင္ အိုက္ေၾကာင္တယ္ ...
(၄)
ဒီေတာ့ ...
ေကာင္မေလး ...
မင္းနားလည္ ...။...။...
အသည္းကြဲတဲ့ လူမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ...
ဦးေဏွာက္မရွိဘူး ...
သူဟာ ...
ကိုယ့္မ်က္ရည္ကို ျပန္ေသာက္သံုးေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ...

ေႏြ

ေျခတင္ရာခံုတစ္ခုံမွာ ...
ငါ့ကဗ်ာေတြ မီးေတြ ေတာက္ေလာင္က်ရႈံးေနေလရဲ့ ...
အခ်က္ေပး ဥဩသံေတြလည္း ဆူလို႔ ...ညံလို႔ ...
အီလို႔ ...

အိပ္မက္ပုလင္းေတြထဲ ...
ငရဲျပည္မွာ မြန္းတည့္တဲ့ ေနခုနစ္စင္းကို
ေလာင္းထည့္ခဲ့ရတာ ...
ေကာင္မေလးေရ ...
ငါ့ကို ...
ေနပူႀကဲႀကဲေတြထဲက ကယ္တင္ပါ ...
ေလာင္ၿမိဳက္ပြက္ဆူျခင္းေတြထဲက ေရြးႏႈတ္ပါ ...
ေခၽြးသီးေတြ ဝတ္ဆင္ထားရတာ ...
အေရျပားေတြ ျပာက်ေတာ့မယ္ ...
ဦးေဏွာက္တစ္ခုလံုး မီးကၽြမ္းေတာ့မယ္ ...
နင္ သိလား ...
ေကာင္မေလး ...
နင္ ဘယ္မွာလဲ ...
ငါ မေမးေတာ့ဘူး ...
နင့္အစား ...
ေျမာက္ျပန္ေဆာင္းေလးတစ္ရာသီသာ ...
တစ္နာရီစာ ...
တိုက္ေကၽြးလွည့္ပါ ..
နင့္ကိုငါ ...
လြမ္းေနတဲ့အခ်ိန္ နင့္ရယ္သံေလးကို
ဆာမြတ္ေနသေလာက္ ...
အခုခ်ိန္ တစ္နာရီစာပဲျဖစ္ျဖစ္ ...
ေဆာင္းတစ္ရာသီသာ ...
ရင္ခြင္မွာ ပြင့္ႀကဲေနတဲ့ ေႏြေတြအတြက္ ငါဆာမြတ္တယ္ ...

ဒိုင္ယာရီ

ဒိုင္ယာရီေပၚက နာမည္တစ္လံုး ...
လြတ္က်ေပါက္ကြဲသြားတယ္ ...
ဒိုင္ယာရီစာမ်က္ႏွာေတြကို စိုစြတ္ေစခဲ့ၿပီးေတာ့ ...

ေနာက္ တစ္လံုး ...
တစ္လံုးၿပီး တစ္လံုးပါပဲ ...
ကဗ်ာေတြေပၚက ...
ဓားသြားဆန္စကားလံုးေတြေပၚက ...
မထင္မွတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဝုန္းဒိုင္းႀကဲခုန္ခ်သြားၾကတယ္ ...
....................................
အထက္ပါ အဆိုကို ...
ျငင္းဆန္အား ခပ္ျပင္းျပင္းန႔ဲ ...
နာမည္တစ္လံုးေတာ့ ...
အခုထိ ငါ့ေက်ာျပင္ေတြေပၚ တြယ္ကပ္ခ်ိဳသာေနတုန္းပဲ ...
ပ်ားရည္အတိတ္တပိုင္းတစနဲ႔ ဆိုပါေတာ့ ...

ဆန္႔က်င္ဘက္မ်ားတ့ဲ ေလာကႀကီး ...
ငါ့ကိုေတာ့ ကြက္ၿပီး မ်က္ႏွာသာ မေပးရဲပါဘူး ...
အထက္ပါ အဆိုနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ စကားလံုးေတြနဲ႔ေပါ့ေလ ...
ဒုကၡထက္ခါးတဲ့ တရားမွန္ကန္မႈ ...
ေျဖာင့္မတ္မႈ ...
ဘက္မလိုက္မႈ ...
တို႔ေၾကာင့္ ...
ခ်စ္တတ္ေသာ ...
ငါလည္း သူ႔ဒိုင္ယာရီထဲက ...
ဘယ္ေတာ့ အေငြ႔ပ်ံမလဲ .....
...........................
မသိဘူး ...

ကဗ်ာေတြကိုပဲ ...
ရင္ခြင္ထဲ ဖို႔သိပ္ထည့္လိုက္ေတာ့တယ္ ...
(ဤကဗ်ာေခါင္းစဥ္အား ရိုးရိုးေလးအမည္တပ္ေပးေသာ
facebook မွ မႏြယ္နီေက်ာ္အား အထူးပင္ ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း)

“ဘဝရဲ့ ကေလာင္ရွင္ ”

ဖုတ္တိုက္ကေဝသက္ျပင္းေတြ အတြဲလိုက္အခိုင္လိုက္
ေျမျပင္ေပၚကို ...
တေရြ႕ေရြ႕ျပဳတ္ေၾကြက်တယ္ ...
ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္ေတြ ဝတ္ဆင္ထားရတာ ...
တကိုယ္လံုး မိုးက်ေရကိုယ္ျဖစ္ေနၿပီ ...
ေျမာက္ျပန္ေလေလးကို တစ္ခ်က္ေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ကြာ ...
မြတ္သိတ္ဆာေလာင္လြန္းလို႔ပါ ...
စကားလံုးေတြ ရွာႀကံၿပီး အေၾကာင္းျပခ်က္ကို
ပစ္ေပါက္ဖို႔ေတာင္ ဒီႏႈတ္ခမ္းေတြ ေျခာက္ကပ္ေနလြန္းလို႔ပါ ...
အရင္က မ်က္စိပဒသာျဖစ္စရာ ျမင္ကြင္းေတြ
ငါ့ေရွ႕မွာ အတိုင္းသား လြင့္ႀကဲေနလည္း ...
ေရတေပါက္ေလာက္ ငါဘာကိုမွ ...
မမက္ေမာေတာ့ပါ ...
....................................
အေဖ ...
အေဖမရွိတဲ့ အဲဒီည...
အိပ္မက္ကိုက ပုတ္သိုးၿပီး ရာဇဝင္ထဲက
စုန္းမဆန္လြန္းပါတယ္ အေဖ ...
အေဖမရွိေတာ့ေလ ...
ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္းကင္ႀကီး ...
“ေဝါ” ခနဲ ေပ်ာက္ဆံုးသြားသလိုပဲ အေဖေရ ...
ေနမင္းေတြ ဘယ္လိုလုပ္ ေပ်ာက္ကြယ္လွ်ိဳးဝင္သြားလဲ ...
မသိရေလာက္ေအာင္ပဲ ...
အေဖရယ္ ...
ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း လမင္းေတြနဲ႔ ညေတြေပၚ
ခပ္တည္တည္နဲ႔ အလြမ္းေတြကို မသိမသာေလး
စိုက္ႀကဲေနရတာ ...
စိုရႊဲေနဆဲ ကၽြန္ေတာ့္ညာဖက္ပါးျပင္ေလးက လြဲၿပီး ...
ဘယ္သူမွ သတိမထားမိၾကဘူး ...

အေဖေရ ...
သူစိမ္းသူရံအရပ္ကေန ...
ရင္းႏွီးျခင္း ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ျပန္လာပါ ...
ျပန္လာပါ အေဖ ...
အေဖေလ ...
ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ကၽြန္ေတာ့္အနာဂတ္ႀကီးအေၾကာင္း ...
ကၽြန္ေတာ့္ကို အသက္သြင္းၿပီး ...
မေျပာျပခဲ့တာ ...
မေရးျပခဲ့တာ ...
မဆြဲျပခဲ့တာ ...
အေတာ္ေလးကို ၾကာေနပါၿပီ အေဖ ...
အေဖ့လက္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဇာတ္ညႊန္းေတြရွိတယ္ ...
ဒါေပမဲ့ အေဖ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ မေရးတာ ၾကာၿပီ ...
အေဖ့လက္ထဲမွာ ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္ လင္းလက္ေနတဲ့
ကၽြန္ေတာ့္အနာဂတ္ေတြ ရွိတယ္ အေဖ ...
ဒါေပမဲ့ အေဖ အေမွာင္ခ်ထားခဲ့တာၾကာၿပီ ...
အေဖ့လက္ထဲမွာ ...
မၿပီးဆံုးေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေတြ ရွိတယ္ အေဖ ...
ဒါေပမဲ့ အေဖ စကားလံုးေတြ သိမ္းယူသြားခဲ့တာ ၾကာၿပီ ...
အေဖေရ ...
အေဖ့ေျခလွမ္းေတြကိုသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဆက္သြယ္ေနတဲ့
ခရီးလမ္းေတြအေပၚမွာ တင္စီးထားလိုက္ေတာ့ ...
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ...
အေဖရွိရာ ...
အေဖေပးမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဆက္ရန္ ကဗ်ာေတြအတြက္
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ ပစ္ႀကဲခဲ့တာ ...
အေဖထြက္သြားတဲ့ေန႔က ေမြးဖြားသန္႔စင္ေပးလိုက္တဲ့
နာရီအိုႀကီးအသိပါ အေဖ ...

အေဖေရ ...
ျပန္လာပါ ...
အေဝးတစ္ေနရာကေန ...
ကၽြန္ေတာ္ေလ ...
အေဖ့ဒသနေတြ ဝေနတဲ့ ကဗ်ာဦးေဏွာက္ေတြနဲ႔အတူ ...
အေဖ့ကို ေစာင့္ေနပါ့မယ္ ...
ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္မုတ္သုန္ေလေအးေတြကိုလည္း ...
ပ်ိဳးႀကဲျပဳျပင္လွည့္ပါ အေဖ့ရဲ့ အိမ္ျပန္ေျခလွမ္းေတြနဲ႔သာ ...

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ...
ကၽြန္ေတာ္ဒိုင္ယာရီစာမ်က္ႏွာေတြ တစ္ဝက္ေတာင္ မက်ိဳးေသးဘူး ...
ဒါေၾကာင့္ ...
အေဖျပန္လာရမယ္ ...

အေဖေရ ...
.....................................

“မိုးႀကိဳးတစ္ပစ္စာ ...”

ေလျပည္ကိုမွ အေမေခၚမိတာ ...
ခဏတာ တိုက္ခတ္မႈနဲ႔
သူေက်ာ္ျဖတ္သြားမွ
လူတစ္ေယာက္လံုး ေၾကာင္စီစီျဖစ္သြားေလာက္တဲ့အထိ
ႏွလံုးသား ေသဒဏ္က်သလိုမ်ိဳး ...
စကားလံုးေတြ အထီးက်န္တယ္ ...

ဒီတစ္ေကာင္တည္း စကားလံုးမရွိဘဲ ေနဝင္ခဲ့တာ
အခုဆို နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ခုန္ေပါက္ထြက္ေျပးကုန္ၾကၿပီ ...
ဒါဟာ ...
ေတာင္တန္းေတြေတာင္ အားနာဖို႔ ေကာင္းေနပါၿပီ ...

ကဗ်ာေတြက အၿမဲတမ္းလမ္းေဟာင္းေလးေပၚ
ေငးငိုင္ငဲ့ေစာင္းေနၾကတာ ...
အခုဆို ...
ေနာက္ဆံုးခြဲခဲ့တဲ့ လမ္းေလးေပၚ
မင္ရည္ေတြ စိုရႊဲလ်က္ ...
ငါထပ္ၿပီး ...
ဆက္လက္ၿပီး ...
ဘာမွ ...

ကတိုက္ကရိုက္ပြင့္ေနတဲ့
ေယာင္ရမ္းျခင္းအိပ္မက္ေတြကိုေတာ့ ထိန္းသိမ္းရင္း ...

ခဏသာ ေတြ႔ဆံုျခင္းအတြက္ ...
ကဗ်ာေတြ ထားခဲ့ၿပီး ...
ငါႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ ...

ကံမကုန္ခဲ့ရင္ ....
..................................

ေတာင္းဆု

ငါထင္တဲ့ ...
တစ္ယူသန္ငါ့ယဥ္ေက်းမႈ အေၾကာင္းျပဳ ...
ရိုင္းစိုင္းစြာ ကဗ်ာမေဟသီႏႈတ္ခမ္းကို
နိဒါန္းပ်ိဳးလိုက္ရေခ်ၿပီ ...

ဘဝမွာ ...

“...ကာမ မပိုင္မိန္းမမွန္သမွ် ...
ငါ၏ ကဗ်ာျမစ္တို႔၌
အတံုးအရံုးလက္ေျမာက္ က်ရႈံးၾကေလသတည္း ...”

“လြမ္းေမာျခင္းဟူသမွ် ငါ့အာရံုမ်ားတြင္ ရွတလႊမ္းမိုးၾကေစသတည္း ...”

ကမၻာႀကီးက လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျဖန္႔ခင္းကာ
အျပတ္သတ္က်ယ္ျပန္႔ျပေနေလရဲ့ ...
အဲဒီလို ျပန္႔က်ယ္မႈေတြထဲ ...
တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ...
လြတ္လပ္မႈကို
မွ်ေဝမယူ ...
နယ္နိမိတ္တစ္ခုထဲမွာပဲ ...
ကိုယ့္အေငြ႔အသက္ကိုယ္စီနဲ႔
လွည့္လည္ပစ္ဝဲေနၾကတယ္ ...
(၂)
မထင္မွတ္သလို ...
မထင္မွတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ...
မထင္မွတ္တဲ့ မ်က္ဝန္းတစ္စံုနဲ႔ ပြတ္တိုက္ထိရွမိခဲ့တဲ့
ငါ့ေနာက္ေက်ာရဲ့ အစိတ္အပိုင္းေလးတျခမ္း ။...
သံေယာဇဥ္မီးပြားေလးေတြ ...
ႏွစ္ေယာက္သား ညိွယူေလာင္စာျဖည့္ခဲ့ၾကတယ္ ...
ေဩာ္ ...
မိန္းကေလးရယ္ ...
ငါလည္း လူထဲက လူပါပဲကြယ္ ...
ငါတို႔လက္ေတြက ...
သံေယာဇဥ္မီးေတြကို ဆုပ္ကိုင္ထားဖို႔
မပူေလာင္ခဲ့ဘူး ...
ဒါေပမဲ့ ရင္ခုန္သံေတြေတာ့ ...
တဟုန္းဟုန္းခ်ီလို႔ အျပင္းစားသတ္ပံုထိ
ေတာက္ေလာင္ခဲ့ၾကတယ္ ...
မင္းဟာလည္း ငါလိုပဲ ...
လူတစ္ေယာက္ပဲကြယ္ ...
ငါ့တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ...
တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္မျငင္းဆန္ႏိုင္ခဲ့ဘူး ...
(၃)
ဘယ္လို အေျခအေနေတြပဲ ...
ေဟာင္းဆြေနတဲ့ ငါ့ဒိုင္ယာရီေတြထဲ ရွိခဲ့ ... ရွိခဲ့ ...
ေသခ်ာတစ္ခုကေတာ့ ...
အခုေလာေလာဆယ္ ငါဟာ ...
တစ္ေယာက္တည္းပါပဲကြယ္ ...
တစ္ေယာက္တည္းဟာ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ...
ဘယ္ေတာ့မွ ႏႈတ္ခမ္းက ေလးစံုေလာက္ျဖစ္လာႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး ...
တစ္ကိုယ္တည္းဟာ တစ္ကုိယ္တည္းပဲ ...
ဘယ္ေတာ့မွ ေရးစရာကဗ်ာဟာ ...
ေပ်ာ္ရႊင္ၿမိဳင္ဆိုင္လာမွာ မဟုတ္ဘူး ...
ပဲ့တင္သံတစ္သံဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ...
ပါးစပ္ထဲမွာ အျပန္အလွန္ၾကားရမွာ မဟုတ္ဘူး ...
ညေတြမွာ ေခြးေတြ ပိုအူတယ္ ...
ေကာင္းကင္ဟာ တျပင္တည္း ...
ဒါေပမဲ့ ငါတစ္ေကာင္တည္း ပြင့္ေနရတယ္ ...
မိန္းကေလး ...
ေမြးကတည္းက ...
ငါဟာ တစ္ေယာက္တည္း မျဖစ္ခ်င္ခဲ့ဘူး ...
ဒါေၾကာင့္ ...
ငါ့ဆုေတာင္း နင့္ေၾကာင့္ အျပည့္အစံုေတာ့ ...
မပ်က္ယြင္းခဲ့ပါဘူး ...
(၄)
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ...
ေတြ႔ခ်င္တယ္ ...
စိတ္ကူးေတြ ေတြ႔ဆံုျခင္းဆီ အတိုင္းသား
လြင့္ႀကဲေနတယ္ ...
မိန္းကေလး ...
ငါေလ မင္းမ်က္ဝန္းေတြဆီပဲ ...
ကုန္ဆံုးခဲ့တဲ့ လမ္းေဟာင္းေလးေလ ...
နင့္ေျခရာေတြ ငါသြားရွာတယ္ ...
ဂမၻီရအၿပံဳးေတြ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ စိုက္ႀကဲထားတာေတြကလြဲလို႔ ...
ငါ ...
ဘာမွ မေတြ႔ခဲ့ဘူး ...
ငါ မင္းကို ေတြ႔ခ်င္တယ္ ...
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႔ဆံုျခင္းေတြ စိုက္ႀကဲလွည့္ပါ ...
ေတြ႔ခ်င္တယ္ ...
ေတြ႔ခ်င္တယ္ ...