``လြတ္လပ္ျခင္း ယႏၱရား ´´

ဒီပန္းခ်ီကားကို
၀ိဥာဥ္တို႔လိုအင္တပိုင္းတစနဲ႔
မသိမသာ ေကာက္ေၾကာင္းဆြဲ
အစခ်ီခဲ့ၿပီ ...
.....................................
ေနနဲ႔လ တို႔ ငါ့အေပၚ တလွည့္စီလွည့္ပတ္ျခင္းေတြ ...
                (သို႔)
ေန႔ရက္ေတြ ...
ေမွာ္၀င္ေနသည့္တိုင္ေအာင္
ငါ့ေျခ ...
ငါ့လက္ ...
ငါ့အား ...
ငါ့အစိတ္အပိုင္းေတြအားလံုး
ေျခကုန္လက္ပန္းက်ေနၿပီ ...
.................................
ႏြမ္းရိျခင္း တို႔ဟာ
ငါ့ ၀ိဥာဥ္တို႔ရဲ့ အစိတ္အပိုင္းကိုယ္စီကို
ဖမ္းခ်ဳပ္လႊမ္းမိုးထားတယ္ ...
ေနာက္ ...
တက္ၾကြျခင္း ...
ရင္ခုန္ျခင္း ...တို႔ဟာ
တစၿပီး တစ ...
တလႊာခ်င္း၊ တလႊာခ်င္း
လွပ္ထကြာက်လာခဲ့တယ္ ...
............................
အခု ငါ ....
..............................
........................
...................
..............
..........
....
..
.
မလွန္ရေသးတဲ့ ဒိုင္ယာရီအေနာက္ဘက္က
စာမ်က္ႏွာတခ်ိဳ႕တို႔ရယ္ ...
ေက်းဇူးျပဳၿပီး
အသက္၀င္လာမယ့္ ငါ့ပန္းခ်ီကားကို
ပံုစံေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ...
အရိပ္အေငြ႔ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ...
လွ်ိဳ႕၀ွက္စြာ တိတ္တဆိတ္လွစ္ဟျပေပးၾကပါ ...
..............................
တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ....
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မပုနဲ႔ ခရုပံုျပင္ကို အစနဲ႔အဆံုး
၏ သည္မေရြး ခေရေစ့တြင္းက် ေျပာျပေပးႏုိင္မလား ...
................................
.........................
ဒီအတိုင္း ...
ဒီအတိုင္း ...
ဒီတိုင္းေလးပဲ ငါ့ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးၾကပါ ...
.......................................
ငါ့ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြကိုလည္း ေရွ႕ဆက္ခြင့္/
ရူးသြပ္ခြင့္ ...
ေပးၾကပါ ...

``ေႏြဦးႏြမ္းရိမႈ´´

ငါ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ လမ္းက ....
ခဏေနဆို ...
စၿပီ ...
..............................
သင္ၾကားေရးပိုင္းမွာပဲ ...
မနက္ျဖန္ေတြကို အဆင္သင့္မျဖစ္ပဲနဲ႔
ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတယ္ ...
တကယ္ေတာ့ ...
ငါ ....
အားအသင့္ ...
ျမွားအသင့္ ...
ဓားအသင့္ ...
လမ္းအသင့္ ...
တိုနဲ႔ စစ္သည္တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ခ်င္တယ္ ...

ဒါေပမဲ့ ...
ငါဟာ ...
ျပာယီးျပာယာ ရႈတ္ယွက္ခတ္ျခင္းေတြနဲ႔ ...
မနက္ျဖန္ေတြမွာ အစိမ္းသက္သက္ေမြးဖြားလို႔ ...

တခါတေလ ကဗ်ာေတြကို ငါ ေျပာမိတယ္ ...
``စစ္မတိုက္ခင္ လက္ဗလာ မျဖစ္ခ်င္ဘူး ...´´ ... ရယ္လို႔ ...
............................................
မေျပးပဲနဲ႔ ေ၀းသြားခဲ့တဲ့ မေန႔က ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ...
ကဗ်ာေတြထဲ ျဖန္႔ႀကဲခ်၊ ေပါင္းသတ္ေရေလာင္း ...
အသီးစား ရံုက လြဲလို႔ ငါ ....
ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ေတာ့မွာလဲ ...

ေက်းဇူးျပဳၿပီး ...
ဘာမွကို နားမလည္တဲ့ နားလည္ျခင္း ... တစ္ခုကို
ဘုရားသခင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ပစ္ခ်ေပးပါ ...

အားလံုးကို နားလည္သလိုလိုနဲ႔(နားလည္တဲ့) ဘာမွ နားမလည္ျခင္း ...
ဆိုတဲ့ ေစတန္ရဲ့ ေကာင္းႀကီး တစ္ခုထက္ေတာ့ သာလြန္ေကာင္းမြန္လို႔ပါ ...
............................................
(၂)
အိပ္မက္ေတြ မနက္ကထက္ ပိုၿပီး
ပ်စ္ခဲလာခဲ့တယ္ ...
ငါဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ နာရီေလးေပၚမွာ
အေမွာင္ေတြကို ျပြတ္သိပ္ထည့္ၿပီး
အိပ္မက္ေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ျပြတ္သီးခ်င္သူ ...

ဆိုရင္ ...
ဆန္႔က်င္ဘက္ကို ေတာင့္တသူ တစ္ေယာက္အျဖစ္ ...
ငါဟာ ...
အရမ္းကို လူသားဆန္သြားမယ္ ...
..................................
(၃)
ရင္ခုန္မႈကို ရွာတယ္ ...
ခရီးလမ္းက ပိုၿပီး ပိုၿပီး နက္နဲသိမ္ေမြ႔လာတာနဲ႔ အေလွ်ာက္ ...
နတ္သမီးေလးေတြရဲ့ နာမည္ေတြ ...
ခက္ခက္ခဲခဲ ဖ်စ္ညစ္ထြက္လာတယ္ ...
``အခ်စ္´´ ဆိုတဲ့ လက္ေဆာင္တစ္ခုဆီကို
ပိုက္ေဆာင္လာၿပီးေတာ့ ....

ေနာက္ ...
ငါ့ကို ``အခ်စ´´ ေပးၾကတယ္ ...´´

ဒါေပမဲ့ ...
မ်က္ႏွာဖံုးေတြ ကိုယ္စီတတ္ထားတယ္ ...

သူတို႔ေလးေတြရဲ့ အေငြ႔အသက္ေတြ
ႏွလံုးသာမွာ ပိုၿပီး ပိုၿပီး အေျခက်လာခဲ့တဲ့ ေနာက္မွာ ...
အမွန္တရားတခုလို ခါးခါးသီးသီး လက္ခံလာခဲ့တာက ...
``ေျခသံေတြသာ ငါနဲ႔ အတူ ပါလာတယ္ ...
ေျခေထာက္ေလးေတြကေတာ့ အေနာက္မွာ က်န္ခဲ့တယ္ ...´´
..................................
ကဲ ....
ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္အံ့နည္း ...
ကြဲေၾကျခင္း အျဖာျဖာကို ရင္ခြင္ထဲပစ္ထည့္ ....
ရင္ခုန္သံေတြကိုပါ တပါတည္း ရိုက္ခြဲပစ္လိုက္တယ္ ...

ကဲ ...
.......................
.................
...........
(၄)
ဘုရားသခင္ရယ္ ...

ျမွားေတြကို ဆက္ထမ္းထားႏိုင္ဖို႔
ကၽြန္ေတာ့္ကို အားေတြ ထပ္ေပးပါ ....

ဓားေတြကို ဆက္ေသြးထားႏိုင္ဖို႔
ကၽြန္ေတာ့္ကို အားေတြ ထပ္ေပးပါ ...

စစ္ေျမျပင္ထိ ေလွ်ာက္ဖို႔ ေျခလွမ္းေတြရဲ့ အသက္ ....
ကၽြန္ေတာ့္ကို အားေတြ ထပ္ေပးပါ ....

ကၽြန္ေတာ့္ဒိုင္ယာရီကို အခုမွစ ဖြင့္လွန္ရမွာ မို႔လို႔ပါ ...

``၀သန္နာရီမ်ား က်ိဳးပဲ့တဲ့ ည ...´´

ေက်းဇူးျပဳၿပီး ...
ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ေယာက္တည္း မထားခဲ့ၾကပါနဲ႔ဗ်ာ ...
.......................................
..................................

.......................
ကြဲေၾကေနတဲ့ ႏွလံုးသားကို ဒီညေန ၀တ္ဆင္ၿပီး ...
ငိုေၾကြးေနတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီးေအာက္
ေခါင္းလွ်ိဳလိုက္တယ္ ...
ေနာက္ ...
ေသခ်ာတာတစ္ခုကို ဦးေဏွာက္ထဲ
ကဗ်ာကသီပန္ဆင္ထားလိုက္တယ္ ...
`` ဒီညေတာ့ ငါ့ေမွာင္မိုက္ျခင္းေတြ ...
ကခုန္ျမဴးတူးၾကၿပီ ... ´´
.............................



(၂)
တစ္ေယာက္တည္း ဘ၀မွာ ...
(အသည္းကြဲေနတဲ့ ညမွာ ...)
စိတ္အေတြးေတြ ႏွစ္က်ေထာင္သားတခ်ိဳ႕လို
ရိုင္းစိုင္းတတ္လြန္းလို႔ပါ ...
စကၡဳအာရံုေတြ နတ္ဆိုးကမၻာမွာ ယိုင္လဲက်တတ္လြန္းလို႔ပါ ...
ေတြးေနသမွ် အားလံုး ...


ေစတန္ေစရာ တမန္ဆိုးေတြ ...
.........................................
(၃)
အသည္းကြဲေနတဲ့ ညမွာ
လမင္းကို လႊတ္ခ် ...
တစ္ေယာက္တည္း နီယြန္မီးေထာင္ေသာင္းမ်ားစြာေအာက္က
ဆိုင္ၿမိဳင္ျခင္း အသက္ရႈသံေတြကို ...
ပံုေဖာ္ၾကည့္ေတာ့ ...(သူတို႔အားလံုး)

ဒုတိယေကာင္းကင္ႀကီးေအာက္မွာ က်ိန္းစက္ေနၾကၿပီ ...
.......................................................
(၄)
ကဗ်ာ ...
ေကာင္မေလး ...
အသည္းကြဲျခင္း ...
အလြမ္းအေဆြး ...
ႏွင္းဆီအၿပံဳး ...
နတ္ဆိုးႏႈတ္ခမ္းေတြရဲ့ က်ိန္စာေတြ ...

လွပျခင္း က်ိန္စာသင့္ေနတဲ့ အိပ္မက္ေတြ ...
အားလံုး ....
အားလံုးနဲ႔ ေ၀းရာ ...
ေမွာင္မိုက္ျခင္း ကမၻာတို႔ဆီ ...
ဒီမိုးေတြ လႈိင္လႈိင္ျပဳတ္က်တဲ့ ညမွာ ...
(ျဒပ္မဲ့လမင္းတစင္းနဲ႔)
မိုးတိမ္တသိုက္လို ေအးေအးလူလူျဖတ္သန္းသြားခ်င္တယ္ အေမ ...

`` အသည္းေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ´´

စကၠဴစြန္လို ေပါ့ပါးခ်ပ္လွပ္တဲ့
ဗီးနပ္(စ္)ရဲ့ သမီးပ်ိဳေရ ...
ေလထုထဲ မင္း အၿပံဳးေတြ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးစြန္႔ႀကဲလိုက္ပါ ...

သြားထက္ေလးေတြကို ေပၚေအာင္ ...
လွပ္ခနဲ လွပ္ခနဲ ၿပံဳးေပးပါ ...
........................
(၂)
တကယ္ပါ မိန္းမပ်ိဳ ...
အသင့္ခူးထားတဲ့ ဟင္းတစ္ခြက္ကို
`` ခိုးမစားပါဘူး ...´´ လို႔ ငါ့အာရံုငါးပါးကို ငါကိုယ္တိုင္ ...
စိတ္မခ်ဘူး ...

မင္း ...
သိသိ မသိသိ ...
မင္းရွိတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီးဆီ နာရီသံေတြကို
အစီအရီတီးေခါက္ပစ္ခတ္ေပးသူ ... ပါ ...
..............................
(၃)
တကယ္ေတာ့ေလ ...
ငါတို႔ အသင့္ခူးဆြတ္ထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြအေပၚက
စကားလံုးေလးေတြ ... အျဖစ္ ခ်ိဳၿမိန္စြာ ...
စားေသာက္ ခြင္းၿဖိဳၾကတဲ့ အတိတ္ေတြအတြက္ ...
ေျပာစရာစကားတခြန္းက ...
ခါးသက္တယ္ ...
စိုရြဲတယ္ ...
ရြဲ႕ႏြမ္းတယ္ ...
ၿပိဳပဲ့တယ္ ... ေၾကကြဲတယ္ ...
မင္းေပးတဲ့ အတိတ္ေၾကာင့္ ငါ့ႏႈတ္ခမ္းသားေတြ ...
အခုထိ စိုရႊဲအားႏြဲ႔ေနတုန္း ...
ေအးစိမ့္ခ်မ္းေဖြးေနတုန္း ...

ငါ ... နစ္ေျမာဆဲ ...
ျမစ္ျပင္က်ယ္ႀကီးတျမစ္အထက္မွာ ...
လူသားေတြရဲ့ မ်က္၀န္းေတြ အျပည့္အ၀နဲ႔ ...
ေတြ႔ပါမ်ားေတာ့ ...
ငါ့စကားလံုးေလးေတြ ျပဳတ္က်ထြက္ကြဲၾကလာတယ္ ...
`` ဒီလူေတြ ေျပာဆိုေနၾကဆဲ ...
ငါဟာ အသည္းကြဲေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ...´´
..........................
(၄)
ငါ့မွာ ဘာမွေတာ့ မရွိ ...
ရွိတာဆိုလို႔ ...
ကဗ်ာေတြ ရွိတယ္ ...
ဘယ္ႏွစ္ခါေရးေရး အံမေသႏိုင္တဲ့ လက္တစံုရွိတယ္ ...
တူးဆြလို႔ မကုန္ႏိုင္တဲ့ ပုတ္သိုးသိုး အတိတ္တစံုရွိတယ္ ...
.................
တကယ္ေတာ့ ငါ့မွာ ...
ဘာမွ မရွိ ...
...................
(၅)

“တီးခတ္၍ မရႏိုင္ေသာ မေတာ္တဆမ်ား …´´

ဒီကမၻာႀကီးထဲ ...
ဖန္ဆင္းရွင္ ဘုရားသခင္ေပးတဲ့
အခမဲ့ေလကို ငါ့ႏွာေခါင္းနဲ႔ ငါ ...
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရႈရႈိက္ေနသ၍ေတာ့ ...
ေသခ်ာတာတစ္ခုက ...
ငါဟာ ဒီေလာကႀကီးကို မေတာ္တဆျပဳတ္က်လာတာ မဟုတ္ဘူး ...
(၂)
မေတာ္တဆေျခလွမ္းတစံုအတြက္ ...
အာရံုငါးပါး လဲကြဲေမွာက္ရွပ်က္ယြင္းခဲ့ ...
(၃)
မေတာ္တဆတစ္စကၠန္႔အတြက္ ...
သက္ျပင္းေတြ၊ မ်က္ရည္ေတြ၊
နာက်င္မႈေတြ၊ စုတ္တသတ္သတ္ျဖစ္မႈေတြ ... အားလုံး ...
တိုးတက္ႀကီးပြားဖြ႔ံၿဖိဳးထြန္းကားလာတယ္ ....
ငါ ...
တစ္ေယာက္တည္း မေတာ္တဆတစကၠန္႔ေလးရဲ့ ခါးသီးမႈေအာက္မွာ ...
ေကာ္ဖီခါးခါးကို တမာရည္နဲ႔ ေရာက်ိဳေသာက္ခဲ့ရ ...
(၄)
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ...
မေတာ္တဆေရးထားတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္အေပၚမွာပဲ ...
(လူသားအားလံုးကို အလံျဖဴျပႏႈတ္ဆက္တယ္ .... လို႔ ေျပာၾကားရင္း ...)
အခ်စ္ကို ကိုးကြယ္အသက္ေပးသြားတဲ့ လူစြမ္းေကာင္းႀကီးရိုမီယိုကို ...
ဟားတိုက္ေလွာင္ေျပာင္ရင္း ...
မေတာ္တဆေကာက္ရလာတဲ့ ေဘာပင္ေလး ...
အခုဆို ...
မင္ကုန္သြားတဲ့ အေၾကာင္း ....
၀မ္းပန္းတနည္း မ်က္ရည္ေတြ စိုရႊဲကာ ...
ရင္ခြင္မိုးေတြနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းျပင္ႏွစ္စင္း ေရႏွစ္ခဲ့ရတယ္ ...

``မိုးလႈိင္ည´´

မိုးျမႇားေတြ ...
မိုးျမႇားေတြ ...
ရက္ရက္စက္စက္ပဲ ေျမျပင္ေပၚကို သူတို႔ခႏၶာကိုယ္ေတြ
ေဒါင္လိုက္ အလ်ားလိုက္ သြန္ႀကဲခ်ၾက ...

ေကာင္းကင္တစ္ေလွ်ာက္ကလည္း ....
အလင္းအိမ္ေတြနဲ႔ ကခုန္ေပ်ာ္ျမဴးလို႔ .... မို႔လို႔ ေမာက္လို႔ ...

ေျမျပင္တစ္ေလွ်ာက္လံုးက မိုးရာသီထဲ ၿပိဳလဲကာ ...
ခါးသီးတဲ့ ပူေလာင္ျခင္းေတြ
အၿပိဳင္အဆိုင္ အိုမင္းရင့္ေရာ္သြားၾကတာ ...
ဘယ္သူသိႏိုင္မလဲ ...

ေဩာ္ ...
တမ္းျခင္းတစ္စံုနဲ႔ ပ်ိဳးခဲ့တဲ့
တရႈိက္မက္မက္မိုးရာသီအနမ္းေလးတခုေတာ့ ....
အသက္၀င္စျပဳလာပါၿပီ ...။ ...
(၂)
ေကာင္းျခင္းအျဖာျဖာနဲ႔ ...
ငါ့ရဲ့ ....
ေၾကကြဲျခင္း ရင္ဘတ္တစ္စံု ...
ပူေလာင္ျခင္း သက္ျပင္းတစ္အံု ...
နာက်င္ျခင္း ၀ိဥာဥ္အစံုတို႔ကို ရိုက္ခြဲခုတ္ခ်သြားေပးၾကပါ ...
ေစာင့္ဆိုင္းျခင္း အခါခါ ...
ေစာင့္လာခဲ့ရတာ ...
(၃)
မိုးတိမ္ေတြကေတာ့ ...
ညေတြနဲ႔ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ဖံုးအုပ္ထားၾကေလရဲ့ ...
ဟိုး ... ျမင္ေနရတဲ့
မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းႀကီးရဲ့ ၀င္ရိုးစြန္းအစနဲ႔ အဆံုးတေလွ်ာက္ ...
ေျပးလႊားေနတဲ့ ေကာင္းကင္ကမ္းရိုးတန္းႀကီးဟာ ေအာ္ျမည္တာ ...
အြား ...
ေသြးပ်က္စရာေကာင္းလိုက္တာ ...
ေၾကာက္ခမန္းလိလိ တခ်က္တခ်က္ ထထေအာ္ျမည္ၿပီး ....
ခံစားခ်က္ေတြကို အပူျပင္းဆံုးေတာက္ကၽြမ္းေနတာ ...

ေကာင္းကင္ႀကီးရ့ဲ မ်က္ႏွာျပင္တစ္ေလွ်ာက္မွာေတာ့ ...
အက္ကြဲမႈနဲ႔ တုန္ခါမႈတို႔ ေဆာက္တည္ရာမရ ေျပးၾကလႊားၾက ...
(၃)
ငါ့တစ္ေယာက္တည္း ...
မူးေ၀ျခင္းေတြထဲမွာ ...
ကဗ်ာတပုဒ္၊
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ... တိုနဲ႔
ယစ္မူး...လို႔ပါလ်က္ ...နဲ႔ ...

ေကာင္းကင္ရဲ့ တဟုန္ထိုးမိုးစက္ေလးေတြဆီက
အေငြ႔အသက္ေတြ ...

ခ်မ္းေအးေအးေလးနဲ႔ ...
အဲဒီည အိပ္မက္ေတြထဲ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္ ...
(၄)
ရႈိက္ပါတငင္ မိုးႀကီးရွင္ ...

``ကြဲေၾကျခင္း သီအိုရီ´´

အလြမ္းေနမ၀င္ေသးခင္အထိ ...
ငါဟာ ...
အခ်စ္ကို ကပိုကသီ၀တ္ဆင္အလွျပင္ထား သူ ...

သူ႔ႏႈတ္က ဖိတ္စင္လွ်ံက်လာသမွ် ...
ဆိုင္ဆိုင္ၿမိဳင္ၿမိဳင္ ရယ္သံတီးလံုးေတြေအာက္မွာ ...
ရႈသူမရွိဘဲ ကျပေယာင္တမ္း သူ ...

ေကာင္းကင္မရွိတဲ့ မိုးတိမ္ေတြဆီ ...
က်ရႈံးၿပိဳလဲ ေနေၾကာင္း ...
ေကာင္မေလး သိပါ ...
မ်က္ရည္ေတြ ရႈိက္ႀကီးတငင္ အေၾကာင္းျပခ်က္မဲ့
ရြာခ်ေနတာ ...
တီးတိုးရြတ္ဆိုမိ သူ ...

ႏွင္းဆီဆူးလို ခ်ိဳၿမိန္ျခင္း ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးနဲ႔ အဆိပ္သင့္ သူ ...

ေနမ၀င္ တမ္းတမႈအင္ပါယာနဲ႔ ...
သံုးပန္းျဖစ္ေနမွန္းေတာ့ မသိဘဲ ...
ကိုယ္ တေကာေကာ ...
ခ်စ္တယ္ ... ဆိုတဲ့ စကား တသြင္သြင္ ေျပာတတ္ သူ ...
တကယ္ေတာ့ ...
ေကာင္မေလး ေနမ၀င္ခင္ က်ရႈံးသင့္တာက ငါ ပါ ...
(ဒါေပမဲ့)
ငါ့မွာ ေကာင္းကင္မရွိတာ ...
ဒိုင္ယာရီေတြ အရြက္လိုက္ အလိပ္လိုက္ ...
ကြာက်ေပ်ာက္ရွသြားသလိုပ ...
....................................
အဆံုးမွာေတာ့ ...
ျပကၡဒိန္ေတြထဲက ``အထီးက်န္ျခင္း´´ ... ဆိုတဲ့
စကားလံုးေတြ အစိုင္အခဲဆန္လာခဲ့ ...

ခပ္ယဲ့ယဲ့ ပူျပင္းစပ္ေလာင္ျခင္းေတြထဲ ...
ေနခုနစ္စင္းကို လက္သင့္ခံထားရတာ ...
အရင္က ခင္မင္ခဲ့တဲ့ ...
ေဆာင္းပ်ိဳအလင္းေတြကို အားနာတယ္ ...

တကယ္ေတာ့ ...
ေကာင္မေလးရယ္ ...
ငါေလ ...
(အရာအားလံုး)
တစ္စစီကြဲေၾကေနတယ္ ...