စုန္းကေဝ၏ ေတာင္းဆု

အခ်စ္...အခ်စ္ဆိုတာ
ဘာလဲဟင္...
အခ်စ္အေၾကာင္း တႏုတရြ
လွလွပပတင္စားၿပီး ကဗ်ာေတြ
ေရးဖြဲ႔တတ္တဲ့ငါေတာင္ အခ်စ္ဆိုတာကို
စဥ္းစားမိရင္ ရူးခါနီးနီး...။
အမ်ားက ေျပာၾကတယ္ အခ်စ္ဆိုတာ စိတၱဇနာမ္တဲ့
လွပၿပီး ႏုရြတယ္.. ၾကည္ႏူးမႈေတြ အတိၿပီးတယ္လို႔
လည္း ညႊန္းထားေသးတယ္...
ဟုတ္လားေတာ့ မသိဘူး...။ ေနာက္ ငါတစ္တစ္ခါ
အခ်စ္ဆိုတာ ...
ဘာလဲလိ႔ုရူးေၾကာင္ေၾကာင္ ေမးလိုက္ရင္လည္း
မယံုဘူး ႀကံဳဖူးမွ သိမယ္တဲ့...။
အင္း...ငါႀကံဳခ်င္ပါတယ္ အခ်စ္နဲ႔...
ဒါေပမဲ့ ဟန္ေဆာင္မႈေတြ အတိၿပီးတဲ့
အခ်စ္နဲ႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး...။
အရွိကို အရွိအတိုင္း (အင္မပါ)ဘဲ
ဟန္ေဆာင္ႏုရြၿပီး မာယာမပါတဲ့
အခ်စ္နဲ႔..။ ေနာ္..ကံၾကမၼာဘီး တစ္ပတ္လည္လာလို႔
(ဒါမွမဟုတ္) ရာဇဝင္ယံုတမ္းထဲက အတိုင္း
တန္ခိုးရွင္မ်ား ေကာက္ကာ ငင္ကာရုတ္တရက္ေပၚလာရင္
အဲဒီဆုပဲ ငါေတာင္းမိမွာ....။
ဒီေတာင္းဆုတစ္ခုသာ ငါ့အတြက္ ျပည့္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့....

အကူအညီေတာင္းခံျခင္း

လ်ံႏိုးဆိုတဲ့ နာမည္ေလးျဖစ္ေပၚတည္ရွိလာေအာင္ ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္မ်ားကို လႈံေဆာ္ေပးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ပရိသတ္မဟုတ္ေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ့္စာဖတ္သူမ်ားခင္ဗ်ာ...
( liannosa.ning.com ) ( lianno.wordpress.com )
စာဖတ္သူဖတ္ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္စာေတြထဲက ဘယ္ဟာေတြက အေကာင္းဆံုးနဲ႔ စာေပလို႔ အေခၚထိုက္ဆံုးကို
ေျပာျပေပးပါ.။ ဒီလိုေျပာရျခင္းအေၾကာင္းကေတာ့ www.ainmat.com ဆိုတဲ့ ဆိုဒ္ေပၚမွာ အမ်ားဖတ္ေအာင္(သို႔) ဖတ္သူပိုမ်ားေအာင္ တင္ခ်င္လို႔ပါခင္ဗ်...။ ဒါေၾကာင့္ စာဖတ္သူဖက္က အေျဖကို ကၽြန္ေတာ္လိုလားစြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါမယ္...။ စာဖတ္သူလည္း စိတ္ဝင္စားရင္ စာေတြပို႔ေပးပါ.။ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီဆိုဒ္ေပၚမွာ member အျဖစ္ဝင္ၿပီး ေရးပါ...။ စာေတြ ဖတ္ေပးတဲ့ အတြက္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..
ဘုရားသခင္ေကာင္းႀကီးေပးပါေစ...။Edit

"LOVE" (ဘာသာျပန္ဆိုထားသည္ ေအာက္တြင္)

Love, like a tree,
sends its roots down deep
so when the storms of life abound
and the winds of adversity blow,
it shakes and bends
and goes with the flow
but doesn't break or fall.

အတိတ္ဆီျမန္မာၿပည္

လြမ္းလိုက္တာ ျမန္မာၿပည္...
အတိတ္ကို ျပန္ေတြၚရင္
ပထဝီ၊ ေတေဇာ၊ အာေဘာ၊ ဝါေယာ
(ဓာတ္ႀကီးေလးပါး)သန္႔တဲ့ ျမန္မာၿပည္..။
ယဥ္ေက်းတဲ့ ျမန္မာဓေလ့ လြမ္းေတ့ေတ့
အခ်ိန္တိုင္းအတြက္ပါ.။ ေညာင္ပင္ရိပ္ကိုမွီ
ထိုင္ပါသည္ ကြပ္ပ်စ္ေလးဆီ
လက္ဖက္သုပ္၊ ဂ်င္းသုပ္ေလးနဲ႔
ေရေႏြးၾကမ္း.ဟူး...ဒီအာသီေလး

ေတြသေနမိပါတယ္.။
ေမႊးပ်ံ႕တဲ့ ႏွင္းဆီ၊ စံပယ္ေရာယွက္ကာ
ကၽြန္ေတာ့္တစ္သက္မွာ သတိရတဲ့အခါ
မ်က္ရည္ေတာင္လည္ခ်င္ခ်င္.။
တကယ္ပါပင္၊ ေဝးမွ တကယ္ခံုမင္မိတဲ့ ျမန္မာျပည္.။
တစ္ဘဝစာအတြက္ တစ္ခဏစာခြဲခြာရတဲ့
ျမန္မာျပည္။ ေႏြရာသီဆို ေလတျဖဴးျဖဴး
တဝူးဝူးတိုက္ကာ ရြာတဲ့ မိိုးနဲ႔ေလ၊ အရိုးမ်ားက်ိဳးေတာ့မေလ
ထင္ေလာက္ေအာင္ ခ်မ္းတဲ့ေဆာင္း၊ ေကာာင္းေပ့ဆိုတဲ့ မုန္းဟင္းခါး
လိုက္ဖက္ပါဘိနဲ႔.။ မနက္တိုင္းသြားသြားစားတဲ့ ငါ့အတိတ္ေတြးကို
ျပန္ေမ်ာၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သရည္အလိုလိုက်လာတယ္.။
ကဲ...အခုမွ လြမ္းေနလို႔လဲ မထူးေတာ့ဘူး။
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနေသခဲတဲ့.။ ျမန္မာျပည္.
ျပန္လာဖို႔ မေပ်ာက္ပ်က္မယ့္ ကတိငါေပးတယ္...။

ျခားနားျခင္း

အခ်စ္လို႔ ေခၚၾကတဲ့ ရင္ခုန္သံေတြကို
ငါေၾကာက္ရြံ႕ေနမိၿပီ...။
ၾကည္ႏူးမႈလို႔ လွလွိပပအမည္တြင္ေစၾကတဲ့
ခဏတာေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ငါေအာ္ဂလီဆန္လွၿပီ။
ဥေပကၡာဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ငါၾကားရတိုင္း
ငါေလ...ငါ ေသြးပ်က္လုနီးနီးပါဘဲလား...
အၿပံဳးဆိုတာႀကီးကို ငါေတြ႔ရတိုင္းလည္း
ငါေခ်ာက္ေခ်ာက္ခ်ားခ်ားျဖစ္

ေနမိတယ္...။
ဪ...မင္းလုပ္ရပ္ရဲ့ အဆံုးက ဒီေလာက္ပဲလား
လွလွပပလွည့္ကြက္ေလးေတြနဲ႔ ငါ့ကို ႏွိပ္စက္ပါဦးလား
ပ်ားရည္ထက္ခ်ိဳတဲ့ အၿပံဳးေလေတြနဲ႔ ငါ့ဘဝအေျခေတြကို
ၿဖိဳဖ်က္ပါဦးလား...မင္းလုပ္ရပ္ရဲ့ အဆံုးရလဒ္က ငါ့အတြက္
ဒီေလာက္ပဲလား...
ႏူးညံ့တဲ့ စကားသံေတြကို အသံုးျပဳၿပီး
မာယာေက်ာ့ကြင္းထဲ ငါ့ကို အဖန္ဖန္အခါခါေက်ာ့မိေစပါဦးလား...
....ဘယ္လိုလဲ....
ဒီလိုမင္းရဲ့ စုတ္ျပတ္ညစ္ေပပဲ့ယြင္းေကာက္က်စ္
ေအာ္ဂလီဆန္စရာေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြအတြက္
မင္းဟာ ငါအသက္ရွင္ေနသေရြ႕ ငါ့အတြက္
ၿငိဳးမေျပရန္သူပဲ...။ ဒါေပမဲ့
ငါ့ႏွလံုးသားအတြက္ မင္းကေတာ့
မိတ္ေဆြေကာင္း(သို႔) သခင္အျဖစ္တည္ရွိေနမယ့္
သူပါပဲ...။။။

ဝတ္မႈန္ခ်ိဳခ်ိဳနားမွာ

အခ်စ္ထူး ယစ္မူးခဲ့ရၿပီ စံပယ္
အခ်စ္ဦးမဟုတ္ေသာ္လည္း
ရာသီတိုင္းသစ္ထူးသူရယ္...
ေျပာပါရေစ ခ်စ္ခြန္းေျခြ...
ရင္ခုန္သံစကားေလးေၾကြပါရေစ
အခ်စ္ဆူးစူးပါရေစ မင္းရန႔ံနဲ႔...။
အၿပံဳးေဆာင္က်ဥ္းကာ ပိတုန္းတစ္ေကာင္
အျဖစ္မွာ အနားတစ္သက္မခြဲမယ့္
အခ်စ္မ်ိဳးနဲ႔ အစဥ္အၿမဲရစ္ဝဲပါရေစလား စံပယ္...
အခ်စ္နယ္ခ်ဲ႕ဘုရင္လို႔ စြပ္စြဲခ်င္စြဲပါ
မၿပိဳကြဲမဲ့ ခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာ
ယံုၾကည္ေပးကြယ္ စံပယ္ရယ္...

“ ေကာင္းကင္သို႔…..”

အို…ေကာင္းကင္ႀကီးရယ္…

မင္းရဲ့ ရုိးသားျဖဴစင္မႈေတြကို

ေလာကႀကီးအေပၚ ျဖန္းပက္ေဝမွ်ေပးပါလား…

(ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေပါ့)

ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈေတြကို ငါအီလြန္းလို႔ပါကြာ..

ေနာက္..ဟန္ေဆာင္အၿပံဳးေတြ၊ ဟန္ေဆာင္အခ်စ္ေတြ

ဆိုတာငါ့အတြက္ ငါ့ဘဝမွာ ျပည့္သိပ္လြန္းလို႔ လံုေလာက္လွပါၿပီကြာ…

မင္းသိႏိုင္မလား ေကာင္းကင္ႀကီးရယ္…

အမွတ္တမဲ့လိုလိုနဲ႔ စကားထဲက ဇာတိျပဆိုသလို

ပုတ္သိုးေနတဲ့ အနံ႔ဆိုးေတြကို ခဏခဏေဖာ္ထုတ္ျပၿပီး

ေတာင္းပန္စကားတစ္ခြန္းနဲ႔ ၿပီးၿပီးသြားတတ္ၾကတာ…

ပဲ့ယြင္းေနတဲ့ ကမၻာႀကီးရဲ့ ျပယုတ္တစ္ခုအလား

ထင္ေယာင္ထင္မွားနဲ႔.

တစ္ခါတေလကမၻာႀကီးပ်က္သုန္းေတာ့မယ္ဆိုၿပီး

ငါေသြးပ်က္ခါနီးနီး…ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေကာင္းကင္ႀကီးရယ္..

ငါ့တိုင္တည္ခ်က္ကို မင္းအသိအမွတ္ျပဳေပးႏိုင္ပါေစ….