``မ်က္ရည္ေသာ့ ...´´

အသက္ရႈသံ တမွ်င္တစမွ မရွိတဲ့
သေဘာၤႀကီးကို စြင့္စြင့္ကားကားလြင့္ရင္း ...
မ်က္ရည္ေခ်ာင္းေဖါက္ေနသူ ေကာင္မေလးကို စြန္႔ခြာခဲ့တယ္ ...
.........................................
ေကာင္မေလး ရဲ့ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးကို
မ်က္စိစံုမွိတ္ ... ႀကိတ္မွိတ္ဥေပကၡာျပဳထားလိုက္ရင္း ...
စကားလံုးတလံုးကို ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ရြက္ဆိုလိုက္တယ္ ...
``မင္း(အခ်စ္)ထက္ အေရးႀကီးတဲ့ မနက္ျဖန္ေတြကို ဖြင့္ဖို႔
                          ``ေသာ့´´
ငါ ရွာရဦးမယ္ ...´´
(၂)
ငါ့ အနာဂတ္ကို လူယံု ျပန္မသတ္ေစခ်င္ဘူး ...

”မႏုႆသီခ်င္း”

ေန၀င္တိုင္း ၾကယ္စင္ေတြကို
ေကာက္ေကာက္ပါ မွ်ားေနမိတတ္တဲ့ ငါ့ကိုယ္ငါ …
လက္ေတြ အံေသလာေတာ့
ညေပ်ာက္သူ …
တစ္ေယာက္ပဲ ဆိုတာ သိခဲ့လိုက္ရ …
………………………………………………
တကယ္ေတာ့ ငါဟာ ...
သာမညမႏုႆလူသား တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္တယ္ …
(၂)
ေျခေထာက္ေညာင္းရင္ ျပန္လာလိမ့္မယ္ … ဆိုတာ
မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ပိုင္ဆိုင္(ေနထိုင္)လာခဲ့တဲ့
အိမ္အိုႀကီးက တိုးတိုးေလး သိေနခဲ့တယ္ …
ဒီေတာ့ …
မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သူ မွန္းထားတာထက္ သာလြန္ထူးကဲစြာ …
ငါ့အေသြးအသားအားလံုး ေျခကုန္ႏႈန္းက်လာခဲ့ …
(၃)
ကတိုက္ကရိုက္လြတ္လပ္တဲ့ ဟိုတုန္းက ငါ့ခဏေလးမ်ား ေလးေတြ …
သတ္မွတ္ထားတဲ့ ကိုင္ေနဆဲ
ဒုိင္ယာရီေကာင္းကင္ႀကီး ၿပိဳမက်လာခင္ …
ငွက္တစ္ေကာင္လို ကဆုန္စိုင္းပ်ံသန္းသြားၿပီး
“အေမနဲ႔ အေဖ ေရ …
သားျပန္လာၿပီ …” လို႔ အားရပါးရ ၀ုန္းဒိုင္းႀကဲေအာ္လိုက္ခ်င္တယ္ …
………………………………………………….
ဒီလိုနဲ႔ …
ငါ့လမ္း ငါ ေလွ်ာက္ရင္း …
ေခၽြးသီးေတြ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း တသြယ္သြယ္ၿပိဳက်လာခဲ့တယ္ …
ပြန္းပဲ့ျခင္းနဲ႔ ႏႈန္းခ်ိမႈေတြ ေျခေထာက္ေတြေပၚ အစီအရီျပြတ္သီးလာခဲ့တယ္ …
(၄)
“ပတ္ ေဗ ဒိုး ေဗ …
ပတ္ ေဗ ဒိုး ေဗ … ေဗ ေဗ ပတ္ ေဗ ပံု ပတ္ …”
ပီျပင္ေအာင္ ဆက္ကစမ္းပါ ကြ ငါ့ေကာင္ႀကီးရ …
မင္း အိမ္ေရွ႕မ်က္ႏွာစာကို မေရာက္ခင္ထိ မင္း ပီျပင္ေအာင္ ဆက္ကရမယ္ …
………………………………………………………..

"MORE THAN NOTHING"

Baby!

Just call me when you need...

Just tell me when you feel something...

Just join me when you feel lonely...

I am yours...!!!

.............................
The nights always come and the days
Becomes blind...

The days hours becomes dreams b'cause
I think of you in all days for the nights are poisonous
By my being madness.
.........................................
Baby!
Do you copy me?
Do you hear my heart beating?

For the last of this poem,
Nothing I can say but I love you...
Nothing I can do but I cherish you...
Nothing I can think but you...

“၀န္ေပါ့ျခင္းႏွင့္ ေစာင့္ႀကိဳသူ …”

ဘူတာရံုႀကီးက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔

ငါ့ကို စြန္႔ခြာေျပးထြက္ခဲ့ …

ဒီလိုနဲ႔ပဲ …

ဘူတာရံုနဲ႔ ငါနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းလြတ္လပ္စြာ

တစစီကြာေ၀းခဲ့ …

ဒီလိုနဲ႔ပဲ …

ၾကယ္စင္ႏႈိးထမႈေတြကို အေဖာ္ျပဳသူအျဖစ္

အထီးက်န္မႈေတြကို ကပိုကသီ၀တ္ဆင္ခဲ့ …

ဒီလိုနဲ႔ပဲ တေန႔က် …

ငါဟာ ရထားတစင္းျဖစ္မွန္း ငါ့ကိုယ္ငါ သိလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ …

……………………………………………….

(၂)

“အို အဖ … အိုအဖ …

အဘယ္ေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္ကို စြန္႔ပစ္ေတာ္မူသနည္း …

ကၽြႏု္ပ္လဲေနေသာအခ်ိန္ အဘယ္ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာေတာ္ကို

၀ွက္ထားေတာ္မူသနည္း …”

ကၽြႏုပ္သည္ နာက်င္ျခင္းျမစ္အစင္းေပါင္။မ်ားစြာကို

ေန႔စဥ္ အဟုန္လိုက္ အစီးလိုက္ ကူးခတ္ေနရပါသည္ …

ကၽြႏု္ပ္၀န္မ်ားသည္ ပခံုးမ်ားကို

နာက်င္ေတာင့္တင္းေစပါသည္ …

………………………………..

“၀န္ေလး၍ ပင္ပန္းေသာသူ အေပါင္းတို႔ ငါထံသို႔ လာၾကေလာ့ …

ငါသည္ ခ်မ္းသာေပးမည္ …” (ရွင္မသဲခရစ္၀င္က်မ္း ၁၁း၂၈)

တရားေဟာခ်က္ေတြေၾကာင့္လား …

တစံုတေယာက္ရဲ့ စကားလံုးေတြေၾကာင့္လား …

မေတာ္တဆၾကားမိတဲ့ နားေသာတအာရံုေၾကာင့္လား …

အဲဒီ က်မ္းပုိဒ္ ေလး ငါ့ဘ၀ထဲကို မေတာ္တဆျပဳတ္က်လာခဲ့တယ္ …

…………………………………………

(၂)

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါဟာ ရထားတစင္းသာ ျဖစ္ခဲ့တယ္ …

ငါ့ကို သက္သာေစတဲ့ …

၀န္ေပါ့ေစတဲ့ ဘူတာရံုႀကီးကို ငါေမ့ေလ်ာ့ေနျခင္းသာ ျဖစ္ခဲ့တယ္ …

……………………………………….

(၃)

ငါဟာ …

ဘ၀တစင္းသာ ျဖစ္ခဲ့တယ္ …

``ဘ၀ေခ်ာ့ေတး´´

ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲမွာ ...
ဘာဆိုဘာမွ မရွိေတာ့တဲ့အခ်ိန္ ...

အာရံုထဲမွာ အိပ္မက္ေတြ တခုမွ
မေရရာေတာ့တဲ့အခ်ိန္ ...

ျမင္ျမင္သမွ် အရာအားလံုးဟာ ဆည္းဆာေတြပဲျဖစ္တယ္ ...
...................................
အိမ္ နဲ႔ ေ၀းတဲ့ အခ်ိန္ ...
....................................
(၂)
စကားလံုးတခြန္းထက္ ပိုၿပီး အဓိပၸာယ္ျပည့္စံုတယ္ ...

အိမ္ထဲမွာ ...

ကၽြန္ေတာ္ညေတြအတြက္
အေမ့ေခ်ာ့ေတးေတြ ရွိတယ္ ...

ကၽြန္ေတာ့္ဒဏ္ရာေတြအတြက္
အေဖ့ဒသနေတြလည္း ရွိတယ္ ...

စကားလံုးေပါင္းမ်ားစြာထက္ အဓိပၸာယ္ျပည့္စံုတဲ့
ဖတ္ေနက် ကဗ်ာစာအုပ္ေတြလည္း အထီးက်န္ေနလ်က္ ရွိတယ္ ...

ရင္မခုန္တာ ၾကာတဲ့ ငယ္ခ်စ္ဦးရဲ့
ညိွ႔အားျပင္း မ်က္၀န္းတစံုလည္း
ေက်ာင္းသားဒိုင္ယာရီထဲမွာ ...
ညိႈးငယ္စြာ ရွိတယ္ ...

အားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ ...
...........................................
ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ ေမႊေႏွာက္ေဖာက္ယူေျပာၾကတဲ့
အေဖနဲ႔ အေမရဲ့ သိုက္ၿမံဳျခင္း
အလြမ္းေျဖစကားသံေတြကိုလည္း ၾကားတယ္ ...

အိမ္ထဲ တြယ္ကပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္၀ိဥာဥ္တပိုင္းတစရဲ့
ေခၚသံေတြကိုလည္း ၾကားတယ္ ...

အိမ္ ...
..................................................
(၂)
ကၽြန္ေတာ္ ေန႔ရက္ေတြမွာ အသက္ရွင္ခြင့္ရွိေသးတယ္ ...
ကၽြန္ေတာ့္အိပ္မက္ေတြမွာ အထီးက်န္ျခင္းနဲ႔
မိတ္ဖြ႔ဲခြင့္ေတြ ရွိေသးတယ္ ...

ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အနာဂတ္ေတြကို
ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ဖို႔ ရွိေသးတယ္ ...
.............................................
ကဗ်ာေတြေရ ...

ဒီလမ္းေလး အတိုင္း မင္းတို႔ လိုက္သြားရင္ ...
ငါေနတဲ့ အိမ္ေလးကို အသံ၀င္ေနတဲ့
ငါ့၀ိဥာဥ္တပိုင္းတစနဲ႔ ေတြ႔လိမ့္မယ္ ...

``ဘ၀ေခ်ာ့ေတး´´

ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲမွာ ...
ဘာဆိုဘာမွ မရွိေတာ့တဲ့အခ်ိန္ ...

အာရံုထဲမွာ အိပ္မက္ေတြ တခုမွ
မေရရာေတာ့တဲ့အခ်ိန္ ...

ျမင္ျမင္သမွ် အရာအားလံုးဟာ ဆည္းဆာေတြပဲျဖစ္တယ္ ...
...................................
အိမ္ နဲ႔ ေ၀းတဲ့ အခ်ိန္ ...
....................................
(၂)
စကားလံုးတခြန္းထက္ ပိုၿပီး အဓိပၸာယ္ျပည့္စံုတယ္ ...

အိမ္ထဲမွာ ...

ကၽြန္ေတာ္ညေတြအတြက္
အေမ့ေခ်ာ့ေတးေတြ ရွိတယ္ ...

ကၽြန္ေတာ့္ဒဏ္ရာေတြအတြက္
အေဖ့ဒသနေတြလည္း ရွိတယ္ ...

စကားလံုးေပါင္းမ်ားစြာထက္ အဓိပၸာယ္ျပည့္စံုတဲ့
ဖတ္ေနက် ကဗ်ာစာအုပ္ေတြလည္း အထီးက်န္ေနလ်က္ ရွိတယ္ ...

ရင္မခုန္တာ ၾကာတဲ့ ငယ္ခ်စ္ဦးရဲ့
ညိွ႔အားျပင္း မ်က္၀န္းတစံုလည္း
ေက်ာင္းသားဒိုင္ယာရီထဲမွာ ...
ညိႈးငယ္စြာ ရွိတယ္ ...

အားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ ...
...........................................
ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ ေမႊေႏွာက္ေဖာက္ယူေျပာၾကတဲ့
အေဖနဲ႔ အေမရဲ့ သိုက္ၿမံဳျခင္း
အလြမ္းေျဖစကားသံေတြကိုလည္း ၾကားတယ္ ...

အိမ္ထဲ တြယ္ကပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္၀ိဥာဥ္တပိုင္းတစရဲ့
ေခၚသံေတြကိုလည္း ၾကားတယ္ ...

အိမ္ ...
..................................................
(၂)
ကၽြန္ေတာ္ ေန႔ရက္ေတြမွာ အသက္ရွင္ခြင့္ရွိေသးတယ္ ...
ကၽြန္ေတာ့္အိပ္မက္ေတြမွာ အထီးက်န္ျခင္းနဲ႔
မိတ္ဖြ႔ဲခြင့္ေတြ ရွိေသးတယ္ ...

ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အနာဂတ္ေတြကို
ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ဖို႔ ရွိေသးတယ္ ...
.............................................
ကဗ်ာေတြေရ ...

ဒီလမ္းေလး အတိုင္း မင္းတို႔ လိုက္သြားရင္ ...
ငါေနတဲ့ အိမ္ေလးကို အသံ၀င္ေနတဲ့
ငါ့၀ိဥာဥ္တပိုင္းတစနဲ႔ ေတြ႔လိမ့္မယ္ ...

``လြတ္လပ္ျခင္း ယႏၱရား ´´

ဒီပန္းခ်ီကားကို
၀ိဥာဥ္တို႔လိုအင္တပိုင္းတစနဲ႔
မသိမသာ ေကာက္ေၾကာင္းဆြဲ
အစခ်ီခဲ့ၿပီ ...
.....................................
ေနနဲ႔လ တို႔ ငါ့အေပၚ တလွည့္စီလွည့္ပတ္ျခင္းေတြ ...
                (သို႔)
ေန႔ရက္ေတြ ...
ေမွာ္၀င္ေနသည့္တိုင္ေအာင္
ငါ့ေျခ ...
ငါ့လက္ ...
ငါ့အား ...
ငါ့အစိတ္အပိုင္းေတြအားလံုး
ေျခကုန္လက္ပန္းက်ေနၿပီ ...
.................................
ႏြမ္းရိျခင္း တို႔ဟာ
ငါ့ ၀ိဥာဥ္တို႔ရဲ့ အစိတ္အပိုင္းကိုယ္စီကို
ဖမ္းခ်ဳပ္လႊမ္းမိုးထားတယ္ ...
ေနာက္ ...
တက္ၾကြျခင္း ...
ရင္ခုန္ျခင္း ...တို႔ဟာ
တစၿပီး တစ ...
တလႊာခ်င္း၊ တလႊာခ်င္း
လွပ္ထကြာက်လာခဲ့တယ္ ...
............................
အခု ငါ ....
..............................
........................
...................
..............
..........
....
..
.
မလွန္ရေသးတဲ့ ဒိုင္ယာရီအေနာက္ဘက္က
စာမ်က္ႏွာတခ်ိဳ႕တို႔ရယ္ ...
ေက်းဇူးျပဳၿပီး
အသက္၀င္လာမယ့္ ငါ့ပန္းခ်ီကားကို
ပံုစံေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ...
အရိပ္အေငြ႔ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ...
လွ်ိဳ႕၀ွက္စြာ တိတ္တဆိတ္လွစ္ဟျပေပးၾကပါ ...
..............................
တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ....
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မပုနဲ႔ ခရုပံုျပင္ကို အစနဲ႔အဆံုး
၏ သည္မေရြး ခေရေစ့တြင္းက် ေျပာျပေပးႏုိင္မလား ...
................................
.........................
ဒီအတိုင္း ...
ဒီအတိုင္း ...
ဒီတိုင္းေလးပဲ ငါ့ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးၾကပါ ...
.......................................
ငါ့ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြကိုလည္း ေရွ႕ဆက္ခြင့္/
ရူးသြပ္ခြင့္ ...
ေပးၾကပါ ...