`` အသည္းေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ´´

စကၠဴစြန္လို ေပါ့ပါးခ်ပ္လွပ္တဲ့
ဗီးနပ္(စ္)ရဲ့ သမီးပ်ိဳေရ ...
ေလထုထဲ မင္း အၿပံဳးေတြ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးစြန္႔ႀကဲလိုက္ပါ ...

သြားထက္ေလးေတြကို ေပၚေအာင္ ...
လွပ္ခနဲ လွပ္ခနဲ ၿပံဳးေပးပါ ...
........................
(၂)
တကယ္ပါ မိန္းမပ်ိဳ ...
အသင့္ခူးထားတဲ့ ဟင္းတစ္ခြက္ကို
`` ခိုးမစားပါဘူး ...´´ လို႔ ငါ့အာရံုငါးပါးကို ငါကိုယ္တိုင္ ...
စိတ္မခ်ဘူး ...

မင္း ...
သိသိ မသိသိ ...
မင္းရွိတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီးဆီ နာရီသံေတြကို
အစီအရီတီးေခါက္ပစ္ခတ္ေပးသူ ... ပါ ...
..............................
(၃)
တကယ္ေတာ့ေလ ...
ငါတို႔ အသင့္ခူးဆြတ္ထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြအေပၚက
စကားလံုးေလးေတြ ... အျဖစ္ ခ်ိဳၿမိန္စြာ ...
စားေသာက္ ခြင္းၿဖိဳၾကတဲ့ အတိတ္ေတြအတြက္ ...
ေျပာစရာစကားတခြန္းက ...
ခါးသက္တယ္ ...
စိုရြဲတယ္ ...
ရြဲ႕ႏြမ္းတယ္ ...
ၿပိဳပဲ့တယ္ ... ေၾကကြဲတယ္ ...
မင္းေပးတဲ့ အတိတ္ေၾကာင့္ ငါ့ႏႈတ္ခမ္းသားေတြ ...
အခုထိ စိုရႊဲအားႏြဲ႔ေနတုန္း ...
ေအးစိမ့္ခ်မ္းေဖြးေနတုန္း ...

ငါ ... နစ္ေျမာဆဲ ...
ျမစ္ျပင္က်ယ္ႀကီးတျမစ္အထက္မွာ ...
လူသားေတြရဲ့ မ်က္၀န္းေတြ အျပည့္အ၀နဲ႔ ...
ေတြ႔ပါမ်ားေတာ့ ...
ငါ့စကားလံုးေလးေတြ ျပဳတ္က်ထြက္ကြဲၾကလာတယ္ ...
`` ဒီလူေတြ ေျပာဆိုေနၾကဆဲ ...
ငါဟာ အသည္းကြဲေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ...´´
..........................
(၄)
ငါ့မွာ ဘာမွေတာ့ မရွိ ...
ရွိတာဆိုလို႔ ...
ကဗ်ာေတြ ရွိတယ္ ...
ဘယ္ႏွစ္ခါေရးေရး အံမေသႏိုင္တဲ့ လက္တစံုရွိတယ္ ...
တူးဆြလို႔ မကုန္ႏိုင္တဲ့ ပုတ္သိုးသိုး အတိတ္တစံုရွိတယ္ ...
.................
တကယ္ေတာ့ ငါ့မွာ ...
ဘာမွ မရွိ ...
...................
(၅)

“တီးခတ္၍ မရႏိုင္ေသာ မေတာ္တဆမ်ား …´´

ဒီကမၻာႀကီးထဲ ...
ဖန္ဆင္းရွင္ ဘုရားသခင္ေပးတဲ့
အခမဲ့ေလကို ငါ့ႏွာေခါင္းနဲ႔ ငါ ...
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရႈရႈိက္ေနသ၍ေတာ့ ...
ေသခ်ာတာတစ္ခုက ...
ငါဟာ ဒီေလာကႀကီးကို မေတာ္တဆျပဳတ္က်လာတာ မဟုတ္ဘူး ...
(၂)
မေတာ္တဆေျခလွမ္းတစံုအတြက္ ...
အာရံုငါးပါး လဲကြဲေမွာက္ရွပ်က္ယြင္းခဲ့ ...
(၃)
မေတာ္တဆတစ္စကၠန္႔အတြက္ ...
သက္ျပင္းေတြ၊ မ်က္ရည္ေတြ၊
နာက်င္မႈေတြ၊ စုတ္တသတ္သတ္ျဖစ္မႈေတြ ... အားလုံး ...
တိုးတက္ႀကီးပြားဖြ႔ံၿဖိဳးထြန္းကားလာတယ္ ....
ငါ ...
တစ္ေယာက္တည္း မေတာ္တဆတစကၠန္႔ေလးရဲ့ ခါးသီးမႈေအာက္မွာ ...
ေကာ္ဖီခါးခါးကို တမာရည္နဲ႔ ေရာက်ိဳေသာက္ခဲ့ရ ...
(၄)
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ...
မေတာ္တဆေရးထားတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္အေပၚမွာပဲ ...
(လူသားအားလံုးကို အလံျဖဴျပႏႈတ္ဆက္တယ္ .... လို႔ ေျပာၾကားရင္း ...)
အခ်စ္ကို ကိုးကြယ္အသက္ေပးသြားတဲ့ လူစြမ္းေကာင္းႀကီးရိုမီယိုကို ...
ဟားတိုက္ေလွာင္ေျပာင္ရင္း ...
မေတာ္တဆေကာက္ရလာတဲ့ ေဘာပင္ေလး ...
အခုဆို ...
မင္ကုန္သြားတဲ့ အေၾကာင္း ....
၀မ္းပန္းတနည္း မ်က္ရည္ေတြ စိုရႊဲကာ ...
ရင္ခြင္မိုးေတြနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းျပင္ႏွစ္စင္း ေရႏွစ္ခဲ့ရတယ္ ...

``မိုးလႈိင္ည´´

မိုးျမႇားေတြ ...
မိုးျမႇားေတြ ...
ရက္ရက္စက္စက္ပဲ ေျမျပင္ေပၚကို သူတို႔ခႏၶာကိုယ္ေတြ
ေဒါင္လိုက္ အလ်ားလိုက္ သြန္ႀကဲခ်ၾက ...

ေကာင္းကင္တစ္ေလွ်ာက္ကလည္း ....
အလင္းအိမ္ေတြနဲ႔ ကခုန္ေပ်ာ္ျမဴးလို႔ .... မို႔လို႔ ေမာက္လို႔ ...

ေျမျပင္တစ္ေလွ်ာက္လံုးက မိုးရာသီထဲ ၿပိဳလဲကာ ...
ခါးသီးတဲ့ ပူေလာင္ျခင္းေတြ
အၿပိဳင္အဆိုင္ အိုမင္းရင့္ေရာ္သြားၾကတာ ...
ဘယ္သူသိႏိုင္မလဲ ...

ေဩာ္ ...
တမ္းျခင္းတစ္စံုနဲ႔ ပ်ိဳးခဲ့တဲ့
တရႈိက္မက္မက္မိုးရာသီအနမ္းေလးတခုေတာ့ ....
အသက္၀င္စျပဳလာပါၿပီ ...။ ...
(၂)
ေကာင္းျခင္းအျဖာျဖာနဲ႔ ...
ငါ့ရဲ့ ....
ေၾကကြဲျခင္း ရင္ဘတ္တစ္စံု ...
ပူေလာင္ျခင္း သက္ျပင္းတစ္အံု ...
နာက်င္ျခင္း ၀ိဥာဥ္အစံုတို႔ကို ရိုက္ခြဲခုတ္ခ်သြားေပးၾကပါ ...
ေစာင့္ဆိုင္းျခင္း အခါခါ ...
ေစာင့္လာခဲ့ရတာ ...
(၃)
မိုးတိမ္ေတြကေတာ့ ...
ညေတြနဲ႔ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ဖံုးအုပ္ထားၾကေလရဲ့ ...
ဟိုး ... ျမင္ေနရတဲ့
မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းႀကီးရဲ့ ၀င္ရိုးစြန္းအစနဲ႔ အဆံုးတေလွ်ာက္ ...
ေျပးလႊားေနတဲ့ ေကာင္းကင္ကမ္းရိုးတန္းႀကီးဟာ ေအာ္ျမည္တာ ...
အြား ...
ေသြးပ်က္စရာေကာင္းလိုက္တာ ...
ေၾကာက္ခမန္းလိလိ တခ်က္တခ်က္ ထထေအာ္ျမည္ၿပီး ....
ခံစားခ်က္ေတြကို အပူျပင္းဆံုးေတာက္ကၽြမ္းေနတာ ...

ေကာင္းကင္ႀကီးရ့ဲ မ်က္ႏွာျပင္တစ္ေလွ်ာက္မွာေတာ့ ...
အက္ကြဲမႈနဲ႔ တုန္ခါမႈတို႔ ေဆာက္တည္ရာမရ ေျပးၾကလႊားၾက ...
(၃)
ငါ့တစ္ေယာက္တည္း ...
မူးေ၀ျခင္းေတြထဲမွာ ...
ကဗ်ာတပုဒ္၊
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ... တိုနဲ႔
ယစ္မူး...လို႔ပါလ်က္ ...နဲ႔ ...

ေကာင္းကင္ရဲ့ တဟုန္ထိုးမိုးစက္ေလးေတြဆီက
အေငြ႔အသက္ေတြ ...

ခ်မ္းေအးေအးေလးနဲ႔ ...
အဲဒီည အိပ္မက္ေတြထဲ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္ ...
(၄)
ရႈိက္ပါတငင္ မိုးႀကီးရွင္ ...

``ကြဲေၾကျခင္း သီအိုရီ´´

အလြမ္းေနမ၀င္ေသးခင္အထိ ...
ငါဟာ ...
အခ်စ္ကို ကပိုကသီ၀တ္ဆင္အလွျပင္ထား သူ ...

သူ႔ႏႈတ္က ဖိတ္စင္လွ်ံက်လာသမွ် ...
ဆိုင္ဆိုင္ၿမိဳင္ၿမိဳင္ ရယ္သံတီးလံုးေတြေအာက္မွာ ...
ရႈသူမရွိဘဲ ကျပေယာင္တမ္း သူ ...

ေကာင္းကင္မရွိတဲ့ မိုးတိမ္ေတြဆီ ...
က်ရႈံးၿပိဳလဲ ေနေၾကာင္း ...
ေကာင္မေလး သိပါ ...
မ်က္ရည္ေတြ ရႈိက္ႀကီးတငင္ အေၾကာင္းျပခ်က္မဲ့
ရြာခ်ေနတာ ...
တီးတိုးရြတ္ဆိုမိ သူ ...

ႏွင္းဆီဆူးလို ခ်ိဳၿမိန္ျခင္း ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးနဲ႔ အဆိပ္သင့္ သူ ...

ေနမ၀င္ တမ္းတမႈအင္ပါယာနဲ႔ ...
သံုးပန္းျဖစ္ေနမွန္းေတာ့ မသိဘဲ ...
ကိုယ္ တေကာေကာ ...
ခ်စ္တယ္ ... ဆိုတဲ့ စကား တသြင္သြင္ ေျပာတတ္ သူ ...
တကယ္ေတာ့ ...
ေကာင္မေလး ေနမ၀င္ခင္ က်ရႈံးသင့္တာက ငါ ပါ ...
(ဒါေပမဲ့)
ငါ့မွာ ေကာင္းကင္မရွိတာ ...
ဒိုင္ယာရီေတြ အရြက္လိုက္ အလိပ္လိုက္ ...
ကြာက်ေပ်ာက္ရွသြားသလိုပ ...
....................................
အဆံုးမွာေတာ့ ...
ျပကၡဒိန္ေတြထဲက ``အထီးက်န္ျခင္း´´ ... ဆိုတဲ့
စကားလံုးေတြ အစိုင္အခဲဆန္လာခဲ့ ...

ခပ္ယဲ့ယဲ့ ပူျပင္းစပ္ေလာင္ျခင္းေတြထဲ ...
ေနခုနစ္စင္းကို လက္သင့္ခံထားရတာ ...
အရင္က ခင္မင္ခဲ့တဲ့ ...
ေဆာင္းပ်ိဳအလင္းေတြကို အားနာတယ္ ...

တကယ္ေတာ့ ...
ေကာင္မေလးရယ္ ...
ငါေလ ...
(အရာအားလံုး)
တစ္စစီကြဲေၾကေနတယ္ ...

လွ်ိဳ႕၀ွက္သည္းဖိုဆန္ဆန္ မိန္းမတစ္ေယာက္အား ဖတ္ရႈျခင္း

လွ်ိဳ႕၀ွက္သည္းဖို ဆန္တဲ့မိန္းမ …
ငါ့ေကာင္းကင္ကို ဟားတိုက္၀တ္ဆင္ထားတယ္ …
ငါ့မွာေတာ့ …
အသက္ရႈသံေတြ ပင့္လိုက္ ရႈိက္ခိုက္နဲ႔
အပင့္အရႈိက္တိုင္းမွာ စကၠန္႔ေလးေတြနဲ႔ အတူ …
မင္း အၿပံဳးေတြရဲ့ အဓိပၸာယ္ကို ေဖြရွာတယ္ …

မင္းရဲ့ အနံ႔အသက္ေတြမွာေတာင္မွ …
? ဆိုတာ အၿမဲတမ္းရွိတယ္ …
တကယ္ေတာ့ မင္းကို ခ်စ္မိတာဟာ …
ငါဘ၀မွာ ကိုယ့္စကားကို ျပန္မ်ိဳခ်ရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳး …

…………………………………..
မင္းအၿပံဳးေတြမွာ ရူးသြပ္ျခင္းေတြပါတယ္ …
ေၾကာင္စီစီျဖစ္ျခင္းေတြ ပါတယ္ …
ရယ္ေမာျခင္းေတြ ပါတယ္ …
ငူတူတူျဖစ္ခ်င္းေတြ ပါတယ္ …
ငိုယိုမ်က္စပ္ျခင္းေတြ ပါတယ္ …
အားလံုးပါပဲ …
မင္း ငါ့အာရံုထဲမွာ မီးဖြားသန္႔စင္တဲ့ေန႔ေတြက စလို႔ …
ငါသိလာတာက …
မင္းမွာ အဓိပၸာယ္ေပါင္း သန္းေပါင္းမ်ားစြာရွိတယ္ …
ဘာသာစကားေပါင္း သန္းေပါင္းမ်ားစြာကို သိုသိပ္လွ်ိဳ႕၀ွက္ထားတယ္ …
…………………………………………
မင္းကို ဖတ္ေနရတာ …
အာရံုငါးပါးစလံုး ေန႔တိုင္းေမာရတယ္ …
မိနစ္တိုင္းဟာ မင္း အၾကည့္ေလးေတြရဲ့ အဓိပၸာယ္ကို မွန္းဆမႈန႔ဲ …
လြဲေခ်ာ္မႈလွလွေလးေတြကို ျဖတ္သန္းလြဲေခ်ာ္ရွပ္သီသြားတယ္ …
မင္း အနား ငါခစားလို႔ ….
တစကၠန္႔ေလးပဲ ငါၿပံဳးေနခဲ့ရင္ေတာင္မွ …
ငါ့ရင္ခုန္သံေတြရဲ့ လြဲေခ်ာ္မႈေတြ မင္း အာရံုေတြမွာ
လြတ္ခ်ေနတယ္ … ဆိုတာ
မင္း နားလည္ …

? ? ? ? ? ? ? ?
? ? ? ? ? ?
? ? ? ? ? ? ? ?
? ? ? ? ? ?
ငါ ဘယ္မွာလဲ ….
ဘယ္မွာလဲ ငါ ….
မင္းေၾကာင့္ ? ေတြထဲမွာ …
ငါ ရြာလည္တယ္ …

ေတာက္ !!!!!!!!!!!
မီးခိုးေတြ ေ၀တဲ့ မ်က္ရည္ မ်က္ခုန္းေတြ …
ေမးခြန္းဆန္တယ္ …
မင္း မွတ္ထားပါ …
ေမးခြန္းဆိုတာ ဖတ္တတ္မွ …
အခ်စ္ဆိုတာ ခ်စ္တတ္မွ …
အေျဖေတြ႔တယ္ …တဲ့ …။….
မင္းကိုငါ ခ်စ္တတ္ခဲ့တာ …
ငါ့ မ်က္စိေရွ႕မွာတင္ ေသြးယုိေႏြအိုေတြ ျပန္ျပန္ႏုပ်ိဳမ်စ္ႏုလာတာ ….
ေဆာင္းပ်ိဳလင္းညိဳေတြ အိုမင္းရင့္ေရာ္လာတာ …
နားလည္စမ္းပါ …
မင္း အေပၚ အခ်ိန္ကာလနဲ႔ တကြ …
ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ခဲ့လဲ ဆိုတာ …
ဒါေပမဲ့ အခုခ်ိန္ထိ မင္းရဲ့ တခါၿပံဳးေလးကိုေတာင္မွ …
အေျဖရွာမေတြ႔ဘူး …

………………………………
ခ်စ္တတ္တဲ့ …
ဒီ ေႏြလို သတၱ၀ါေကာင္ …
ေနခုနစ္စင္းနဲ႔ မီးေလာင္သန္႔စင္မယ္ …

အိေျႏၵရွင္

ႀကံဳေတာင့္ႀကံဳခဲမနက္ခင္းတစ္ခု ...
ယဲ့ယဲ့ေလး သူ ၿပံဳးခဲ့ ...
သြားထက္ေလး ...
ကၽြန္ေတာ့္အာရံုထဲ ထြက္ေပၚလာတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ...
ဦးေဏွာက္ထဲ ? တစ္ခု ကစုန္ေျပးေပါက္ေရာက္ခ်လာတယ္ ....

... ? ...

သိကၡာေတြေအာက္မွာ အလံျဖဴေတြသာ ....
ရက္ရက္ေရာေရာ လႊင့္ထူရင္း ...
ရင္ခုန္သံေတြဟာ တစ္ေကာင္ၾကြက္တစ္ေကာင္ ရဲ့ ...
လာသူမဲ့ ... ခိုသူမဲ့ ...
ေျမပံုေဟာင္းတစ္ခုလို ...
ေဆြးေျမ့ေဟာင္းႏြမ္းအထီးက်န္တာ ...
... ဪ ...
ၾကာၿပီေပါ့ေလ ...
...................................
ဒီရင္ခြင္ဟာလည္း ...
မိုးငတ္လယ္ျပင္တစ္ျပင္လို ၀ုန္းဒိုင္းႀကဲ
ေျခာက္ေသြ႔ေပါက္ကြဲေနပါၿပီ ...
.......................................
..................................
အာရုံေတြမွာ ...
အိေျႏၵေတြသာ မရွိခဲ့ရင္ ....

ကဗ်ာေတြ ရွိေနေသးသ၍ေတာ့

မိန္းမပ်ိဳေလးေရ …
ကဗ်ာေတြ ရွိေနသ၍
မင္း ဟာ ငါ နဲ႔ …
လံုးဝအခ်ိတ္အဆက္မဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး …

ေနာက္ …
ကဗ်ာေတြ ရွိေနေသးသ၍လည္း
မင္းငါ့ႏွလံုးသားကို …
ဘယ္လိုခြဲခြဲ ကြဲမွာမဟုတ္ဘူး …
? ? ? —–
မင္း ငါ့ႏွလံုးသားမွာ …
မေမြးဖြားခင္ကတည္းက …
ငါ ဟာ …
ကဗ်ာေတြမွာ ကြဲေၾကၿပဲစင္ … ခဲ့ၿပီးလို႔ပဲ …
(၂)
ငါ့ေျခေထာက္ေတြ အေမေမြးကတည္းက အတိုင္းပဲ …
မေျပာင္းလဲဘူး … ႏွစ္ေခ်ာင္းထဲ …
လမ္းေပၚမွာလည္း …
တစ္စကၠန္႔ကို ေျခသံတစ္ခါထက္ ပိုမသြားဘူး …
ရင္ခုန္သံေတြ အေဖာ္မရွိဘူး …
အာရံုေတြ အထီးက်န္လ်က္ … ပဲ …

ဒါေပမဲ့ …
မိန္းမပ်ိဳေလးေရ မင္း မွတ္ထား …
ကဗ်ာေတြ ရွိေနေသးသ၍ေတာ့ …
စကားလံုးေတြက
“ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ”
“အစစ္အမွန္” ကို လွစ္ျပရမယ္ …ဆိုရင္ေတာ့ …
“သိုက္ၿမံဳစည္ကားျခင္း”
… ပါ ပဲ …။