“အာလဖ နဲ႔ ဩေမဃ”

ေက်းဇူးျပဳၿပီး …
နာက်င္မႈ ေဟာက္သံေတြကို
အဆံုးစြန္ထိ အသံခ်ဲ႕ေပးၾကပါ …

ကာလသူေတာင္းစားေတြက တျဖည္းျဖည္းခ်င္း
ႀကီးထြားလာတာမို႔ …
- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -
- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -
လသားကေလး တစ္ေယာက္အေနနဲ႔
တခါတေလ ကိုယ့္တြန္းလွည္းကိုယ္
ထမ္းေျပးရတဲ့အခ်ိန္ေတြရွိတယ္ …
ဘာျဖစ္လို႔လဲ ?
ငါဟာ ျမန္မာျပည္သားတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္ …

ေတာတြင္းသားေလး ငါ ေပါ့ …
ေသြးပင္လယ္ေတြၾကား ေျခေထာက္ေတြ
ပြန္းေၾကေနေအာင္ ေလွ်ာက္ရတဲ့အခါေတြလည္း ရွိပါ့ …
ေျခပစ္လက္ပစ္ ဒေရာေသာပါးေျပးေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြလည္း ရွိပါ့ …
- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -
– – - — – - – - – - – - – - – - – - – - – - –
ငါဟာ ဆြတ္စိုၿပီးသားျဖစ္တဲ့အတြက္
မ်က္ရည္ေတြကို အပံုးလိုက္ အခြက္လိုက္
ဗြမ္းဗြမ္းႀကဲေလာင္းခ်ၾကပါ …
ေလာင္းခ်ေပးၾကပါ …
- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -
ကမၻာႀကီးရဲ့ ေနာက္ဆံုးခ်ိန္မေရာက္ေသးခင္ …
ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ တခြန္းစကားေလးကို …
ခုနစ္ကမၻာၾကား၊ ရွစ္ကမၻာၾကားေအာင္ ေအာ္လိုက္မယ္ …

“အခ်စ္”
……………………………………………..

အာလဖ နဲ႔ ဩေမဃ ဆိုတာ အစ နဲ႔ အဆံုး ျဖစ္ၿပီး
ဂရိဘာသာစကားကေန လာတာပါ …(မသိေသးသူမ်ားအတြက္)
ေလာကမွာ အခ်စ္က ကမၻာႀကီးကို စခဲ့တာျဖစ္ၿပီး အခ်စ္ကပဲ ကမၻာႀကီးကို
အဆံုးသတ္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္ … ဘာ ဘာသာေရးမွ မပါ ပါဘူး …
ေကာင္ေလး နဲ႔ ေကာင္မေလး ခ်စ္ တယ္ … ေနာက္ ညားတယ္ …
ကေလး ေမြးတယ္ … ေနာက္ ေမြးတယ္ ေမြးတယ္ …

ေလာကမွာ အခ်စ္ငတ္တဲ့လူေတြဟာ ကံအဆိုးဆံုးလူေတြပါ …
ဒါေၾကာင့္ …
ခ်စ္ေပးၾကပါ အခ်င္းခ်င္း …

``ဘ၀စည္း၀ါး´´(သို႔)``တစ္´´

တ ခါ တ ေလ က ႏၱာ ရ ကို  အ လည္ ေရာက္ သြား တဲ့ အ ခါ …

ကိုယ္ ကုိ ကိုယ္  အ ငမ္း မ ရ ျပန္ ေသာက္ သံုး တယ္ …

တ ခါ တ ေလ  ရာ ဇ ၀င္ ထဲ  မ်က္ စိ လည္ သြား တဲ့ အ ခါ …

ကိုယ့္ ကို ကိုယ္  အား မ နာ တမ္း  ျပန္ သတ္ တယ္ …

ဂီ တာ တစ္ လက္ ကို  အ ေလး ဆံုး အ ရာ တခု လ႔ို  ထင္ မိ တဲ့ အ ခါ …

ကိုယ့္ ကို ကိုယ္  ခ်ိဳ ၿမိန္ စြာ  တီး ကာ ညည္း ေန တတ္ ေလ့ ရွိ တယ္ …

အ ျပည့္ ၀ ဆံုး လ ေရာင္ ေအာက္ မွာ  လမ္း ထြက္ ေလွ်ာက္ တဲ့ အ ခါ …

က ဗ်ာ တ ပုဒ္ လို  ကိုယ့္ ကို ကိုယ္  ေခါက္ တံု႔ ေခါက္ ျပန္ ေရး စပ္ ေလ့ ရွိ တယ္ …

ငါ့ စည္း ၀ါး ေတြ နဲ႔  ငါ …

ဒီ ဘ ၀ ထဲ မွာ  ေန ေပ်ာ္ ပါ တယ္ …

ငါ့ စ ကား လံုး ေတြ နဲ႔ ငါ …

တ ခါ တ ေလ  ဖြက္ ထား ရ ေကာင္း မွန္း ေတာ့  သိ ပါ တယ္ …

ငါ့ မိ နစ္ ေတြ နဲ႔  ငါ …

အ ခ်ိန္ ေတာ့  မွန္ ေလ့ ရွိ ပါ တယ္ …

ဘယ္ သူ မွ ရွိ တဲ့ အ ခါ …

ရယ္ သံ ေတြ ကို  မိ တၱဴ ပြား ၿပီး

ကိုယ့္ ကို ကိုယ္  ျပန္ စည္ ကား ေန ေလ့ လည္း  ရွိ ပါ တယ္ …

                                                          လ်ံႏိုး

                                                စက္တင္ဘာလ ၂၂၊ ၂၀၁၀

“သင္ရိုးကဗ်ာ”

မလွမြန္ ...

ငါ့ကို ထူပါ ...
ေစတနာေတြ ေနာက္ထားၿပီး ငါ့ဒဏ္ရာကို ေဆးထည့္ပါ ...

ဩ၀ါဒေတြ ... ေဒၚလာ($)ေတြ
ေနာက္ထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဘာမွားေနလဲ ဆိုတာသာ
သင္ျပေပးပါ ဦးဖိုးက်ား ...

လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ကို ခင္ဗ်ား ကယ္ခဲ့တယ္ ...
ခင္ဗ်ား တဆိတ္ကို တအိတ္လုပ္ၿပီး
နာမည္ေကာင္း ဘယ္လိုယူခဲ့တယ္... ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး ကိုသာဇံ ...
အေရးႀကီးတာ အေရးႀကီးတာပါပဲ လို႔ ခင္ဗ်ား သိထားဖို႔ပါပဲ ...

လူဆိုးေတြကို ဟိတ္ဟန္ႀကီးဖမ္းျပဖို႔ထက္
သိုးေရၿခံ အတုအေယာင္ေျမေခြးေတြကိုသာ
ထိုက္ထိုက္တန္တန္အေရးယူေပးပါ ကိုလွေရႊ ...

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ
အလုပ္ခ်ိန္မွာ အိပ္ေနရၿပီး ဆာေလာင္ငတ္မြတ္ေနၾကတဲ့ သူေတြဆိုတာ ...
ခင္ဗ်ား အသိဆံုးပါ ကိုဖိုးေမာင္ ...
ဒါေၾကာင့္ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေဟာက္သံကို နည္းနည္းေလွ်ာ့ပါ ...
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာေတြ ေတြးေနၾကတာလဲ ...???
ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာေတြ ေျပာေနၾကတာလဲ ...???
ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာေတြ လုပ္ေနၾကတာလဲ ...???

အႀကံတခုေတာ့ ေပးခ်င္တယ္ ...
ခင္ဗ်ားတို႔ ရြတ္ဖတ္သရဇၨာယ္ေနတဲ့ ဇာတ္ညႊန္းစာအုပ္ႀကီးကို
ခင္ဗ်ားတို႔ ႏွလံုးသားမွာ မရိုးမရြေလး ခ်ိတ္တင္ထားရင္ေတာ့ ...
ခင္ဗ်ားတို႔ဟာ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံတို႔နဲ႔ တလံုးတ၀ျဖစ္သြားမွာ အမွန္ပဲ ...
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ခင္ဗ်ားတို႔ ေတြးေနတာရဲ့ တစ္သန္းပံုတပံုေလာက္
ကၽြန္ေတာ့္ကို နားလည္ခြင့္ေပးၾကပါ ...
ေနာက္ ...
ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ခ်စ္တတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားမိပါလိမ့္မယ္ ...

ခင္ဗ်ားတို႔ လုပ္ရပ္ေတြကို အမွန္အမွား မဟုတ္ဘဲ
မ်က္ရည္ခ်ိန္ခြင္တရားနဲ႔ ခ်ိန္ၾကည့္ရင္ ...
ခင္ဗ်ားတို႔ လုပ္ရပ္ေတြက အေလးသာေနမွာကို ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ...
နည္းနည္းေလာက္ေတာ့ ေလွ်ာ့ေပါ့ေပးပါ ...
ခင္ဗ်ားတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တတ္လာပါလိမ့္မယ္ ...
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ခင္ဗ်ားတို႔ ဖတ္ေနၾက ဇာတ္ညႊန္းစာအုပ္ႀကီးကို
ကၽြန္ေတာ့္ကို ခဏေလာက္ ေပးဖတ္စမ္းပါ ...
ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားက လူေတြကို ဟာဒယရႊင္ေဆးအျဖစ္
ခဏေလးပဲ ရယ္, ရယ္ဗ်ာ ... တ၀ႀကီး တိုက္ေကၽြးခ်င္လို႔ ...
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

``ဒဏ္ရာ´´

ေန႔ရက္ေတြေပၚမွာ ...
စကားတခြန္းကို အခါခါေသြးေနတယ္ ...

ေရးလာမယ့္ ဒိုင္ယာရီစာမ်က္ႏွာတိုင္းမွာ ...
ပူပူေႏြးေႏြးနဲ႔ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္  ခ်ိတ္တင္ထားလိုက္တယ္ ...

``ကိုလံဘတ္(စ္)ရဲ့ နိယာမ´´

ကဗ်ာတပုဒ္ကို အရွိအတိုင္း အန္ခ်ဖို႔ ...

ကဗ်ာဆန္တဲ့ အေမွာင္ပ်ိဳးလမင္းကို ရွာတယ္ ...
ကဗ်ာဆန္တဲ့ ႏွင္းဆီဘုရင္မကို ရွာတယ္ ...
ကဗ်ာဆန္တဲ့ ေကာင္းကင္ဘံုက စံပယ္ကို ခူးတယ္ ...
ကဗ်ာဆန္တဲ့ စာသားေတြကို တစစီျဖဳတ္ၿပီး ျပန္စီၾကည့္တယ္ ...

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ...
ကဗ်ာတပုဒ္ ငါ စပ္လုိက္တယ္ ...
“ငါ့ကဗ်ာ နဲ႔ ငါ ေ၀းကြာခဲ့ၿပီပဲ” ...
- - - - - - - - - - - - - -
- - - - - - - - - - - - - -
ေရွ႕ကိုပဲ ရႈတတ္တဲ့ ငါ့မ်က္လံုးေတြေၾကာင့္ ...
ေရွ႕ကုိပဲ လွမ္းတတ္တဲ့ ငါ့ေျခေထာက္ေတြေၾကာင့္ ...
ရယ္သံေတြကို ေနာက္ျပန္မပို႔တတ္တဲ့ ငါ့ႏႈတ္ခမ္းေတြေၾကာင့္ ...
ေ၀းခဲ့တယ္ ... လို႔သာ ခပ္ရွင္းရွင္း မွတ္ယူေပးပါ ...

ေရာမတၿမိဳ႕လံုး ငရဲမီးထြန္းပြဲ က်င္းပေနတာေတာင္မွ
တေယာထိုးမပ်က္ခဲ့တဲ့ နီရိုး ဘုရင္ႀကီးလို ...
ငါ့အနာဂတ္ေတြကို နင့္နႈတ္ခမ္းပါးထက္ဆီ ရက္ရက္ေရာေရာနဲ႔
ေ၀သႏၱရာ ဇာတ္မခင္းခဲ့ႏိုင္တာ တခုလည္း ခြင့္လႊတ္ပါ ...
- - - - - - - - - - - - - - -
- - - - - - - - - - - - - - -
“အခ်စ္ဟာ ဘ၀မွာ ခ်ိဳၿမိန္ေပမဲ့ ...
ဘ၀ဟာ အခ်စ္မွာ မခ်ိဳၿမိန္ဘူး ...”
- - - - - - - - - - - - - - -
- - - - - - - - - - - - - - -
အေသေကာင္ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ အခုခ်ိန္ထိ
အသက္ေတာ့ ေမ်ာေမ်ာရႈေနပါေသးတယ္ ...
စကားတစ္ခြန္းကို မရိုးမအီဘဲ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ ဆိုေနရင္းနဲ႔ေပါ့ေလ - -
“ဆံုၾကဦးမွာပါ ...”
- - - - - - - - - - - - - - - -
- - - - - - - - - - - - - - - -
ကမၻာႀကီး လံုး၀န္းၿပီး လည္ပတ္ေနတဲ့အတြက္ ...
ငါ ျဖတ္သန္းေနတဲ့ အေရွ႕အရပ္ကလည္း
တေန႔ေတာ့ အေနာက္အရပ္ဆီ ေျခခ်ျဖစ္ဦးမွာပါ ...

``မ်က္ရည္ေသာ့ ...´´

အသက္ရႈသံ တမွ်င္တစမွ မရွိတဲ့
သေဘာၤႀကီးကို စြင့္စြင့္ကားကားလြင့္ရင္း ...
မ်က္ရည္ေခ်ာင္းေဖါက္ေနသူ ေကာင္မေလးကို စြန္႔ခြာခဲ့တယ္ ...
.........................................
ေကာင္မေလး ရဲ့ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးကို
မ်က္စိစံုမွိတ္ ... ႀကိတ္မွိတ္ဥေပကၡာျပဳထားလိုက္ရင္း ...
စကားလံုးတလံုးကို ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ရြက္ဆိုလိုက္တယ္ ...
``မင္း(အခ်စ္)ထက္ အေရးႀကီးတဲ့ မနက္ျဖန္ေတြကို ဖြင့္ဖို႔
                          ``ေသာ့´´
ငါ ရွာရဦးမယ္ ...´´
(၂)
ငါ့ အနာဂတ္ကို လူယံု ျပန္မသတ္ေစခ်င္ဘူး ...

”မႏုႆသီခ်င္း”

ေန၀င္တိုင္း ၾကယ္စင္ေတြကို
ေကာက္ေကာက္ပါ မွ်ားေနမိတတ္တဲ့ ငါ့ကိုယ္ငါ …
လက္ေတြ အံေသလာေတာ့
ညေပ်ာက္သူ …
တစ္ေယာက္ပဲ ဆိုတာ သိခဲ့လိုက္ရ …
………………………………………………
တကယ္ေတာ့ ငါဟာ ...
သာမညမႏုႆလူသား တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္တယ္ …
(၂)
ေျခေထာက္ေညာင္းရင္ ျပန္လာလိမ့္မယ္ … ဆိုတာ
မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ပိုင္ဆိုင္(ေနထိုင္)လာခဲ့တဲ့
အိမ္အိုႀကီးက တိုးတိုးေလး သိေနခဲ့တယ္ …
ဒီေတာ့ …
မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သူ မွန္းထားတာထက္ သာလြန္ထူးကဲစြာ …
ငါ့အေသြးအသားအားလံုး ေျခကုန္ႏႈန္းက်လာခဲ့ …
(၃)
ကတိုက္ကရိုက္လြတ္လပ္တဲ့ ဟိုတုန္းက ငါ့ခဏေလးမ်ား ေလးေတြ …
သတ္မွတ္ထားတဲ့ ကိုင္ေနဆဲ
ဒုိင္ယာရီေကာင္းကင္ႀကီး ၿပိဳမက်လာခင္ …
ငွက္တစ္ေကာင္လို ကဆုန္စိုင္းပ်ံသန္းသြားၿပီး
“အေမနဲ႔ အေဖ ေရ …
သားျပန္လာၿပီ …” လို႔ အားရပါးရ ၀ုန္းဒိုင္းႀကဲေအာ္လိုက္ခ်င္တယ္ …
………………………………………………….
ဒီလိုနဲ႔ …
ငါ့လမ္း ငါ ေလွ်ာက္ရင္း …
ေခၽြးသီးေတြ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း တသြယ္သြယ္ၿပိဳက်လာခဲ့တယ္ …
ပြန္းပဲ့ျခင္းနဲ႔ ႏႈန္းခ်ိမႈေတြ ေျခေထာက္ေတြေပၚ အစီအရီျပြတ္သီးလာခဲ့တယ္ …
(၄)
“ပတ္ ေဗ ဒိုး ေဗ …
ပတ္ ေဗ ဒိုး ေဗ … ေဗ ေဗ ပတ္ ေဗ ပံု ပတ္ …”
ပီျပင္ေအာင္ ဆက္ကစမ္းပါ ကြ ငါ့ေကာင္ႀကီးရ …
မင္း အိမ္ေရွ႕မ်က္ႏွာစာကို မေရာက္ခင္ထိ မင္း ပီျပင္ေအာင္ ဆက္ကရမယ္ …
………………………………………………………..