"ဒုကၡကဗ်ာ"

ဘယ္သူမွ ငါ့ကို လက္သင့္မခံေတာ့တဲ့အခ်ိန္ ...
င့ါကိုယ္ငါ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ျပန္၀တ္လိုက္တယ္ ...
မ်က္ရည္တိုင္ကီတပံုးလံုးကို
စိတ္လုိလက္ရ
ငါ သြန္ခ်ခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ...
ေလယာဥ္လက္မွတ္တေစာင္ ...
မ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေခၚတဲ့ "...." ...
ေၾကကြဲျခင္း အလင္းနစ္စကားလံုးေပါင္းသန္းေပါင္းမ်ားစြာ ...
တို႔နဲ႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ရင္းႏွီးခဲ့ရ ...

သက္တမ္းေစ့ ေသဆံုးသြားတဲ့
ေလယာဥ္လက္မွတ္ကို လည္ပင္းညစ္ အပိုင္းပိုင္းျဖတ္တဲ့အခါ ...
တံျမက္စည္းတို႔ရဲ့ အထာနဲ႔ ေက်ာင္းစာအုပ္ေပၚ
ကဗ်ာျဖစ္လာၿပီ ...

လက္ပြန္းတတီးေနလာခဲ့တဲ့ စကားလံုးတို႔နဲ႔ ...
ငါ့လက္ေတြ ေသြးရဲ လာခဲ့ၿပီ ...

စကားလံုးမရွိတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းနီဘူးထဲ
ရင္းႏွီးေနက် စကားလံုးေတြ ထည့္တယ္ ...
ဆြတ္ပ်ံ႕မႈိင္းညိဳကဗ်ာစာအုပ္ထဲ မ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေခၚတဲ့
"..." ကို ထည့္တယ္ ...
အဲဒါေတြကို ေခတ္မီညေပါင္းအိုးထဲ စနစ္တက် ျပဳတ္ထည့္လိုက္တဲ့အခါ ...
"ေဟာ ... ဘာတဲ့ နာမည္က ...
ေရေျမျခားသြားရေတာ့ မင္းေလးကို ထားခဲ့ရၿပီေပါ့ ..."
R ဇာနည္ သီခ်င္းဆန္ဆန္ ...
ေ၀းမွာသိလို႔ ကိုယ့္အနားမရွိေစခ်င္ခဲ့တဲ့ သူ႔ ကို ...
ေမွာ္ႏႈတ္ခမ္းသားတို႔နဲ႔ အနားဆြဲေခၚ ...
တစ္ခါ ...
ႏွစ္ခါ ... နမ္းမိခဲ့ပါၿပီ ...

၂၀၁၁ ထိပါပဲ ...
၂၀၀၈ က ထုတ္လုပ္တဲ့ မ်က္ရည္ပါးပါး မိတ္ကပ္ေတြ
လူးလိမ္းတုန္းပဲ ...

၂၀၁၁ ထိပါပဲ ...
၂၀၀၈ က အေၾကာင္းေတြ အေၾကာင္း ...
တေစ့တေစာင္း လြမ္းတုန္းပဲ ...

ဓါးထက္ထက္ ...
ငါ့၀ိဥာဥ္အသက္ဆက္ဆက္ ...
လင္းလက္လိုက္တဲ့အခါ ...
မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းေအာက္က ေရာင္စံုဒဏ္ရာတို႔နဲ႔ ...
မ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေခၚတဲ့ "..." နာမည္ေလးေပၚ
မွတ္မွတ္ရရ ဖင္ေသၿမဲ ဖင္ေသ ေနမိခဲ့ျပန္ၿပီ ...

လူမိုက္

ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ ဇာတ္၀င္ခန္းတို႔ကေန
အလူးအလဲျဖစ္တည္လာခဲ့ ...

ငါ ဆိုတဲ့ သတၲ၀ါက ...
..................................
..
ဘာေတြမွန္းေတာ့ မသိဘူး ...
အလင္းႏႈတ္ခမ္းေတြက မ်က္စိက်ိန္းတယ္ ...

တရားတေဘာင္တို႔နဲ႔ ...
အႀကိမ္ႀကိမ္ ငါ ပြန္းရွခဲ့ ...
လဲက်ခဲ့ ...
သုည တလံုးကိုေတာင္ မမီမကမ္းလွမ္းဆုပ္ယူရတယ္ ...

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ...
က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားတာကေလ ...
................................
........................
..........
လူမိုက္

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ ၂၆ ဗုဒ္ဓဟူးေန႔ နံနက္ ၁၀း၂၂ တြင္
ေခၚေတာ္မူျခင္း/ခရစ္ေတာ္တြင္ အိပ္ေပ်ာ္သည္ ...

လက္၀ါးကပ္တိုင္ေျခရင္းမွာ မ်က္ရည္မဲ့ သုဘရာဇာလုပ္ပန္းေခြတို႔က ...
အရိုင္းအစိုင္းေသြ႔ေျခာက္လြင့္ထူ ...

ဤတြင္ ...

သံုးရာသီမမႏွင္း

ကၽြန္ေတာ္ မိုးေတြ ရြာေနတယ္ မမႏွင္း …
ရင္ဘတ္ထဲ ႏွင္းေတြ ေ၀ေနတယ္ မမႏွင္း …
ဦးေဏွာက္ထဲ ေနပူတာ အရမ္းႀကဲတယ္ မမႏွင္း …
မမႏွင္း …
ကို ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့အတိုင္း …
မမႏွင္း ဆံဖ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရင္အုပ္ကို ပန္ဆင္ခြင့္ေပးပါ …
ေဟာ … မမႏွင္း …
ဟိုမွာ မိုးေတြ ရြာေနတယ္ …
ရဲရဲေလွ်ာက္ မမႏွင္း … ရဲရဲေလွ်ာက္ …
အေနာက္ကေန ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀နဲ႔ မမႏွင္းကို …
ခပ္မို႔မို႔ေလး မိုးေပးထားတယ္ …
အဲ … ျဗဳန္းစားႀကီး ႏွင္းေတြ က်လာပါလား …
ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ကိုင္ၿပီး ထြက္သြားပါ မမႏွင္း
ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကို ၿခံဳေပးပါ့မယ္ …
အိုဇုန္းလႊာေၾကာင့္ …
မီးနဲ႔ အေဆးခံရသလိုပဲေနာ္ …
မမႏွင္း …
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေဆာ့ကစားေနပါ မမႏွင္းပိုင္တဲ့ ေပ်ာ္စရာဘ၀မွာ …
ကၽြန္ေတာ့္ မမႏွင္းအစား မီးနဲ႔ အေဆးခံမယ္ …
ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္ေတြ လိမ္းခ်ယ္ လိုက္မယ္ …
သံုးရာသီ မမႏွင္း …
ကၽြန္ေတာ္ ျပာက် ၿပံဳးရႊင္ ငိုယိုေနတယ္ …


၀န္ခံခ်က္ = မီး နဲ႔ ေဆး ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ကဗ်ာဆရာဟိန္းလတ္ေဇာ္ဆီက ယူထားပါတယ္ …

ခရစ္စမတ္ဆိုတာ ...???

အေမရိကန္က အေတြးအေခၚ …
ဆြိဒင္က အေတြးအေခၚ …
ေဘဂ်င္းက အေတြးအေခၚ …
ဖိလစ္ပိုင္(မနီလာ)က အေတြးအေခၚ …
ရန္ကုန္က အေတြးအေခၚ …
ကမၻာတ၀ွမ္းက အေတြးအေခၚေတြ ခရစ္စမတ္ကို
အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုပံုမတူၾကဘူး …

အေမရိကန္တို႔ ဆြိဒင္တို႔ ေဘဂ်င္းတို႔ေတြက ေအးေတာ့
ခရစ္စမတ္ကို အေႏြးထည္လို ၀တ္ၾကတယ္ …
ဖိလစ္ပိုင္(မနီလာ)တုိ႔ ရန္ကုန္တို႔က ပူေတာ့ ခရစ္စမတ္ကို
ပန္ကာလို ဖြင့္ၾကတယ္ …
အဲ … ရန္ကုန္မွာ မီးမလာေတာ့ ပန္ကာလို ဖြင့္ၾကသတဲ့ …

ကဲ …
စဥ္းစားၾကည့္ပါ …
ခရစ္စမတ္ဆိုတာ ???

ဘယ္သူက ဘာအတြက္ ဘယ္ကို ဘယ္လိုလာၿပီး ဘာေတြလုပ္ခဲ့တယ္… ဆိုတာ …
ခင္ဗ်ားတို႔ ရိုင္းစိုင္းတဲ့ ဒီမိုဂေရစီဗန္းျပႏိုင္ငံအခ်ိဳ႕မွာ …
ရိုင္းစိုင္းတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံေဒသအခ်ိဳ႕မွာ …
ခရစ္စမတ္ကို ဘီယာဘူးထဲက အျမဳပ္ေတြ အခ်ိဳ႕နဲ႔ …
အရက္ပုလင္းထဲက နတ္ဆိုးရယ္သံတခ်ိဳ႕နဲ႔ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ၾကသတဲ့ …
ခင္ဗ်ားတို႔ ရိုင္းစိုင္းမႈေတြ ေအာ့ႏွလံုးနာတယ္ဗ်…

ခင္ဗ်ားကို ခ်စ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ေတြးၾကည့္ဦး …

                                                                           လ်ံႏိုး
ဒီဇင္ဘာ ၂၂၊ ၂၀၁၀ ည ၉း၃၀

ဆဌဂံ

နက္ေနတဲ့ ဒဏ္ရာကို

ဓားနဲ႔ ...

ထပ္မႊန္းတယ္ ...



(၂)

"မင္း မေမြးခင္

လူ႔ဘ၀ႀကီးအေၾကာင္း နည္းနည္းေလ့လာထားေတာ့

ေကာင္းတာေပါ့ ..." ဆိုၿပီး အလုပ္ထုတ္ပစ္တယ္ ...



(၃)

ကြဲေနတဲ့ အသည္းကို

ညတိုင္း ...

အိပ္မက္လာေပးတယ္ ...



(၄)

ကဗ်ာေရးခ်င္ေနေသးတဲ့

လက္ကို ...

နိဂံုးစာရြက္လွမ္းေပးတယ္ ...



(5)

လွ်ံကားျပည့္၀ေနတဲ့ အာသာကို ...

အဆီအစိမ့္ေတြ ...

ထိုးေကၽြးတယ္ ...



(၆)

အိပ္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းကို

အနမ္းနဲ႔ ...

ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကဆုန္စိုင္းထြက္ခြာသြားတယ္ ...

ေမြးဖြားျခင္း

ကိုယ့္နာမည္ကို ကိုယ့္အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲ
စတင္လက္ဆင့္ကမ္းတဲ့အခါ …

နတ္ဆိုးမ်က္၀န္းတခ်ိဳ႕ …
သူရဲေကာင္းမ်က္၀န္းတခ်ိဳ႕ …
မုဒိတာမ်က္၀န္းတခ်ိဳ႕ …
ေမတၲာမ်က္၀န္းတခ်ိဳ႕ …
ဥယ်ာဥ္မွဴးမ်က္၀န္းတခ်ိဳ႕ …
အႏုပညာမ်က္၀န္းတခ်ိဳ႕ …
လူမိုက္မ်က္၀န္းတခ်ိဳ႕ …

ငါ့ကို ၀ိုင္းၾကည့္ၾကတယ္ …

ဆက္လက္ၿပီး ငါ့နာမည္ကို သူတို႔ေတြလက္ထဲ ေ၀ဖန္ခိုင္းတယ္ …
ေ၀ဖန္ခ်က္တခ်ိဳ႕ကို မႀကိဳက္ဘူး …
တခ်ိဳ႕ကို ႀကိဳက္တယ္ …
တခ်ိဳ႕ကို လိုအပ္တယ္ …
တခ်ိဳ႕ကို သၿဂိဳလ္လိုက္တယ္ …

ဒီမွာ ညီမေလး …
လူဆိုတာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ႀကီးျပင္းတာကြဲ႔ …

သင္မပိုင္တဲ့ ကမၻာ

ငါ့ကမၻာမွာ အမႈိက္စေတြ အမ်ားႀကီးပဲ ...
အဲဒါကို ရွင္းမယ့္စိတ္က တံျမက္စည္းကို ဖက္ၿပီး အိပ္ေနတုန္း ...

ငါ့ကမၻာမွာ ႏို႔ေသာက္ထားတဲ့
၀လံုးေလးလည္း ရွိတယ္ ...
အဲဒီ၀လံုးေလးက အဘိ္ုးအိုနဲ႔ ယုန္သူငယ္ကို
ၿမိန္ေရယွက္ေရအေကာင္လံုးလိုက္ မ်ိဳခ်ထားတယ္ ...

ငါ့ကမၻာမွာ ပဥၥဂံတစ္ခုနဲ႔ သံုးနားညီႀတိဂံအခ်ဳိ႕ေပါင္းစည္းျခင္းေတြ
မိုးေပၚ ခ်ိတ္တင္ထားတယ္ ...
သူတို႔က မၾကားတတ္ေပမဲ့ ငါသူတို႔ကို
စကားေျပာေလ့ရွိတယ္ ...
တခါတခါ ငါ့ကို ႏွစ္သိမ့္ဖို႔ သူတို႔ထဲက တခ်ိဳ႕ခုန္ဆင္းလာၾကေတာ့ ...
လမ္းတ၀က္မွာ သူတို႔ေပ်ာက္သြားတယ္ ...
သူတို႔ေပ်ာက္ဆံုးျခင္းအတြက္ ငိုလိုက္ရတာအေမာ ...

ငါ့ကမၻာမွာ ...
မနက္တိုင္း အိပ္ရာေပၚက င့ါကိုယ္ငါ
ျပန္ခူးၿပီး ...
ညတိုင္း အိပ္ရာထဲကို ငါ့ကိုယ္ငါ
သမ္းေ၀မ်ည္းငိုက္ျပန္သီးေလ့ရွိတယ္ ...

ငါ့ကမၻာမွာ ...
ဘယ္သူကမွ လက္သင့္မခံတဲ့ အနမ္းေတြ
ငါ့ကဗ်ာမွာ ပံုအပ္ထားခဲ့တယ္ ...
ကဗ်ာဆရာေတာ့ မဟုတ္ေပမဲ့ ကဗ်ာမာယာမွာ
ယစ္မူးတတ္သူမို႔ ...

ငါ့ကမၻာမွာ ...
``မေသာ္တာအေၾကာင္း ေတြးေတာျခင္း´´ ဆိုတဲ့ ရိုးရာနဲ႔
အိပ္မက္ေတြကို ကုလားရွင္ျပဳ ျပဳေပးရင္း ဘာညာကြိကြငါဟာ
သန္းေခါင္ယံေက်ာ္မွ အိပ္တတ္လာၿပီ ...


                                                     လ်ံႏိုး
                                            ဒီဇင္ဘာ ၂၁၊ ၂၀၁၀(ည ၁၁:၂၃)