ငါ့အႏုပညာ

အႏုပညာဆိုတာ...
စကၠန္႔ေလးမွာေတာင္
ေပါက္ဖြားလာတတ္တယ္..။
သက္တံ့တစ္ကန္႔အဆင္းမွာေတာင္
မိုးတစ္ေထာက္ဖ်ားရြာသလိုေပါ့..။
...........................
ငါေတာ့...
ေသတဲ့အထိ
အႏုပညာကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳေနသူတို႔အဖို႔
သူတို႔စိတ္ဓာတ္အႏုပညာကို
ေလးစားတန္ဖိုးထားတတ္ေအာင္
ပဲ့ျပင္မလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီ...
ဒီေတာ့...
ငါဟာ အႏုပညာေအာက္က
အတၲနဲ႔ တစ္ယူသန္စိတ္ကို
ပုိက္ေထြးရင္း.....

ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္လို

ထားခဲ့ၿပီဆိုတဲ့ အေျခအေနတစ္ခုနဲ႔
မင္းေပးခဲ့တဲ့ အိပ္မက္
မင္းပဲ ျပန္ခ်ိဳးဖ်က္ရုပ္သိမ္းသြား

ၿပီ...။
..................
ငါ့အိပ္မက္ထဲကေန
မင္းထြက္သြားခဲ့ၿပီျဖစ္ေပမဲ့
ငါ့ႏွလံုးသားထဲမွာေတာ့
မင္းဟာ တည္ရွိဆဲ၊
စိုးစံၿမဲ၊ စိုးစံဆဲဆိုတာ
ယံုၾကည္ေပးပါ...။
..............
ငါ့အတြက္ေတာ့ေလ
မင္းငါ့ကို
အိပ္မက္ေတြေပးၿပီးေနာက္ပိုင္း..
ငါ့စကၠန္႔တိုင္းဟာ မင္းအတြက္...
(မင္းအိပ္မက္ေတြ ရုပ္သိမ္းသြားၿပီး
ေနာက္ပိုင္းလည္း)
ေရွ႕ဆက္ မင္းေပးတဲ့
ရင္ခုန္သံေတြနဲ႔ အသက္ဆက္ကာ
ငါ့ႏွလံုးသားမွာ စကၠန္႔တိုင္းမင္းကို
ေမြးဖြားေစမွာပါ..။
ယံုေနာ္.
အကုန္ေျပာရရင္..
ငါ့ဘဝစာမ်က္ႏွာေတြအားလံုးမွာ
မင္းေပးတဲ့ ကဗ်ာေတြနဲ႔ အတိၿပီးသြားမွာ...
ရွိၿပီးသားကဗ်ာေတြနဲ႔လည္း
မလံုေလာက္လို႔
မင္းပံုရိပ္ငါ့အေတြးထဲ
အကုန္မေပ်ာက္ဖို႔ ရင္ခုန္သံကေလာင္
တစ္လက္နဲ႔ စုတ္ခ်က္ခပ္ျပင္းျပင္း
ဆြဲထားခြင့္ျပဳပါေနာ္...
............
ကဲ.....
အလြမ္းဆက္ကာ
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အနမ္းတစ္လက္မွာ
ခဏသာ ႏႈတ္ဆက္ပါရေစဦး....

သင္ခန္းစာ

နာက်င္ျခင္းေတြကို
အခ်စ္စာသင္ရင္း
တေလးတစား ကဗ်ာမ်ား
အျဖစ္လည္း မေရးဖြဲ႔ခ်င္ေတာ့ပါဘူး..။
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့
ငါဟာ မေန႔ညက ေၾကြက်သြားတဲ့
ၾကယ္နဲ႔အတူ ကမၻာေျမႀကီးအေပၚ
သက္ဆင္းခဲ့ၿပီ...။
ဒါေၾကာင့္ငါဟာ ခဏသာ
ေသဆံုးသြားၿပီ..။
ဒါေပမဲ့ မနက္ျဖန္မွာ ငါေနမင္းႀကီးနဲ႔အတူ
ျပန္လည္ႏိုးထေကာင္းႏိုးထလိမ့္မယ္.။
အဲဒီအခ်ိန္က် ငါ့ရင္ခုန္သံေတြ
တဖန္လႈပ္စိလႈပ္စိျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္.။
ဒါေပမဲ့ မေသခ်ာပါဘူး..။
အခုခ်ိန္မွာ ငါေသဆံုးေနတဲ့
အျဖစ္ေလးပဲ ေသခ်ာတာ..။
ဒါေၾကာင့္ ေနမင္းႀကီးမရွိေတာ့
ငါအလင္းတန္းတစ္ခုအေနနဲ႔
လက္ရွိေသဆံုးဆဲ့ ငါ့အျဖစ္ကို
ေက်နပ္ရေတာ့မွာေပါ့....။။။

တိုက္ရင္းေသ

မစိန္ရဲရင္လည္း
အိမ္ထဲမွာပဲ ေနခဲ့ေလ...
ဘဝစစ္ေျမျပင္ႀကီးမွာ
ရွင္သန္ေနသူငါတို႔အဖို႔
တိုက္ရင္းေသနိယာမပဲ
လက္ကိုင္ထားစို႔...။
ေသမထူးေနရူးဘဝႀကီးကို
ပ်င္းရိေလးလံတြဲရိေနတဲ့
သက္ျပင္းေတြနဲ႔ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့
အၾကည့္ေတြေပါင္းၿပီး တံု႔ျပန္ေနမယ့္အစား
တံုးတိုက္တိုက္၊ က်ားကိုက္ကိုက္
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း အသစ္ေတြအတြက္
ေရွ႕တက္...ၾကားထဲမွာ
ရြက္က်ိဳးတက္နဲ႔ေလွာ္၊
တက္က်ိဳးလက္နဲ႔ေလွာ္ဆိုတဲ့
စိတ္ဓာတ္ကို အၿပီးသတ္အခ်ိန္ထိ
ႏွလံုးသားဧည့္ခန္းမွာ
ဝဝလင္လင္ေကၽြးထားဖို႔ေတာ့လိုတယ္.။
တစ္လွမ္းၿပီး တစ္လွမ္း၊
အလြမ္းၿပီး အနမ္း
အနမ္းၿပီး အလြမ္း
ငါတို႔ ပစၥဳပၸန္ေတြ မလြဲမေသြ
အနာဂတ္အတြက္ ေရွ႕ဆက္မယ္
တိုက္ရင္းေသ....။။။

သစၥာသမိုင္း

အငဲစကား ခဏငွားသံုးရမယ္ဆိုရင္
အခ်စ္ဆိုတာ ဘုရားသခင္ေပးတဲ့
ဆုလာဘ္လား...အဲဒါဆိုရင္ေတာ့
ငါၾကားခ်င္တဲ့ ရင္ခုန္သံ
အသံအိုးကေနေပါက္ဖြားလာမယ့္
အခ်စ္စကားခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြကို
ၾကားရဖို႔ရာ...အခုငါ့နာက်င္မႈက
ေခတၱခဏသာ ျဖစ္မွာပါ...။

ေဇာ္ပိုင္စကားငွားသံုးရျပန္ရင္လည္း
ၿမဲၿမဲခိုင္တဲ့ ေက်ာက္ရုပ္ေတြေတာင္
တြန္းတုိက္ဖန္မ်ားနဲ႔နဲ႔လို႔လာတယ္တဲ့...
ဒီေတာ့ သူငါ့ကို အႀကိမ္ႀကိမ္
နာက်င္ေစလဲပဲ ငါ့ဘက္က
သူ႔အခ်စ္မွာ အျမစ္တြယ္ကာ
ခ်စ္ဖြယ္တဲ့ စကား၊
အျပဳအမူေတြနဲ႔ သူ႔ဆီက
ခ်ိဳျမိန္တဲ့ ရင္ခုန္သံအခ်စ္သီးခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြ
သီးဖို႔ရာ သစၥာရွိျခင္းနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ဖို႔ပဲ...။
ဒီေတာ့...ငါ့ရဲ့ သစၥာေအာက္က
ရင္ခုန္သံနဲ႔ မင္းေပးတဲ့
နာက်င္မႈအမုန္းဟာ
အားတုလို႔ ဘက္ၿပိဳင္ၾကရင္း...
ငါေမွ်ာ္လင့္ေနမွာက
ဟန္ေဆာင္မႈကင္းတဲ့
ခ်စ္ျခင္း...

“မုန္းသူ႔အခ်စ္က်ိန္စာ”

ေမ့လိုက္ပါေတာ့...
ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္အတြက္
အနာဂတ္တစ္ခုတည္းဆိုတာ
အျဖစ္တည္ႏိုင္ေတာ့ဘူး..။
အရွိန္တက္ေနဆဲ
ငါတို႔ ခ်စ္သူ႔ဇတ္လမ္းေလးကို
အမုန္းက က်ိန္စာသင့္ေစခဲ့ၿပီ...။
ဒါဟာမုန္းသူ႔အခ်စ္က်ိန္စာလား..?
နာက်င္ေစမႈနဲ႔ ငါတို႔ ရင္ခုန္သံေတြကို
ေစစားကာ ...
အခ်စ္ေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့
ငါတို႔ ဘဝအိပ္မက္ကို
ေဝယါးေစခဲ့တာ...ေဩာ္...
ဒီခ်စ္သူ႔အမုန္းက်ိန္စာေၾကာင့္ ငါတို႔
စည္းေတြျခားကာ အခု
အမုန္းေတြပြားရၿပီ...။
ဒီေတာ့ အခုေလာေလာဆယ္မွာ
အမုန္းေတြ ေပြ႔ပိုက္သယ္ေဆာင္ထားသူေတြ
အျဖစ္ ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္ဟာ
အခ်င္းခ်င္း က်ိန္စာသင့္ေစခဲ့ၿပီ...။..
ဒီေတာ့(သို႔)ဒါေၾကာင့္
ဒီကဗ်ာမွာ(သို႔)ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ရင္ခုန္သံေတြမွာ
ငါေျပာလိုက္မယ္..
ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့
ရလဒ္ဟာ
“မုန္းသူ႔အခ်စ္က်ိန္စာ”..။.။။<3

“သူ...ငါ့ကို”

အခ်စ္ကို ဂီတာတစ္လက္လို  
လွပနားဝင္ခ်ိဳတဲ့ သံစဥ္ခ်ိဳခ်ိဳေတြ
အျဖစ္ ဖန္တီးဖို႔
ငါႀကိဳးစားခဲ့တယ္...။
ဒါေပမဲ့...
ဂီတာမွာ လွပနားဝင္ခ်ိဳတဲ့
သံစဥ္ခ်ိဳေတြကို တီးခတ္တတ္ဖို႔ရာ
ႀကိဳးစားေနဆဲ
လက္ေတြထံုနာက်င္ေနလဲပဲ
အခ်စ္ေၾကာင့္ ငါ့ရင္ခုန္သံေတြ
ထံုနာက်င္ေနဆဲမွာ
အခ်စ္က ငါ့ကို ျငင္းပယ္သြား..ခဲ့ၿပီ..

စာေတြကို ဖတ္ေပးတဲ့ အတြက္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။