“ကမၻာသစ္ဆီ”

ေဆာင္းမနက္တိုင္း စားသံုးစရာ
ငါ့မွာ သူေပးတဲ့
ခပ္ရိုင္းရိုင္းေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြသာ....
..........................
ေႏြမြန္းတည့္တိုင္း အပူကို
ေျဖသာေအာင္ တိုက္ထုတ္စရာ
သူအေပၚ အတိုင္းထက္အလြန္
ထားတဲ့ ငါ့ယံုၾကည္ျခင္းေတြကိုသာ
ေဘးနားမွာ ရင္ေသြးငယ္ေလး
တစ္ေယာက္လို ခ်ထားၿပီး
ပီတိအၿပံဳးေလေတြနဲ႔ၾကည့္လို႔ပါ...
.............................
မိုးညေနေတြတိုင္း
အိမ္အျပန္ခိုနားစရာကင္းမဲ့ကာ
သူေပးခဲ့တဲ့ အမွတ္တရ
ေလးေတြကိုသာ စိတ္မွာ
ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ေတြးရင္း
ေလွ်ာက္ေနက် လာရာလမ္းေလးေပၚမွာ...
.................................
ရာသီအၿပီး ကပ္ကမၻာႀကီး
ကုန္သည့္တိုင္း ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း၊
ယံုၾကည္ျခင္း၊ အမွတ္တရေတြကို
ခပ္မိုက္မိုက္ေတြးရင္း
အဓိကေရေသာက္ျမစ္တြယ္ျဖစ္တဲ့
သ႔ူအေပၚခန္းေျခာက္ညိႈးႏြမ္းမသြားမယ့္
ခ်စ္ျခင္းရယ္...
memory ထဲမွာ ေနာက္ဆံုးေပၚ
နည္းပညာနဲ႔ တီထြင္ထားတဲ့
ၾကာရွည္ခံစက္ထဲက
သူေပးတဲ့ ရင္ခုန္သံေတြနဲ႔
ေရေလာင္းပ်ိဳးသင္ရင္း....
မိုက္မဲတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္
အခ်စ္တစ္ခုနဲ႔ ကမၻာပ်က္ျခင္း....။..။.။။။

“သုညတစ္လံုးရဲ့ မနက္ျဖန္”

နာက်င္ျခင္းသက္ေသ
အျဖစ္ျပဖို႔ လက္က်န္
ငါ့မ်က္ရည္ေတြသာ...
...................
စာသင္ရင္း ရက္ေတြ
ႏွစ္က်လို႔ မနက္ျဖန္မွ
လက္ေတြ ဘဝင္မလာ...
ဒီေတာ့ ငါ့မနက္ျဖန္ေတြဟာ
ဘာမွ ရလဒ္ေကာင္းရယ္လို႔
ထြက္မလာ.....။။။

“ခ်စ္သူသို႔”

အေဝးမွာ ရွိေနတဲ့အခ်ိန္
မလြမ္းႏိုင္ရင္ေတာင္မွ
ငါ့ကို အမွတ္ရေနေပးပါ..
စိတ္ထဲမွာ နင့္အတြက္
အျဖည့္ခံတစ္ေယာက္
အသက္နဲ႔ ကိုယ္ၿမဲသ၍
တည္ရွိေနတယ္ဆိုၿပီးေတာ့...။
...........................
အနားမွာ ရွိေနတဲ့အခ်ိန္
စကားမေျပာရင္ေတာင္မွ
ငါ့အၾကည့္ကို တစ္ခ်က္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္
တံု႔ျပန္ေပးပါ...
စိတ္ထဲမွာ နင့္မ်က္ႏွာေလးကို
ၾကည့္ရင္း နင္ဘာလိုအပ္ေနလဲ၊
နင္ဘာခံစားေနလဲဆိုတာ
အၿမဲဂရုစိုက္ေနသူတစ္ေယာက္
ရွိေနတယ္ဆိုၿပီးေတာ့....။
.........................
လမ္းမွာ အမွတ္မထင္ေတြ႔ဆံုရင္
မႏႈတ္ဆက္ရင္ေတာင္မွ
တစ္ခ်က္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္
ၿပံဳးျပေပးပါ...
နင့္အမူအရာကို ၾကည့္ၿပီး
နင့္ဆက္ဆံပံုအရ ခံစားလြယ္တတ္တဲ့
လုူတစ္ေယာက္ နင့္ေဘးမွာ
ရွိေနတယ္ဆိုၿပီးေတာ့.....။
.............................
အကူအညီရယ္လို႔
လိုအပ္လာၿပီဆိုရင္လည္း
စိတ္ထဲမွာ ငါ့ကိုပဲပထမဆံုး
သတိရေပးပါ...
စိတ္ထဲမွာ နင့္အတြက္
တတ္ႏိုင္သမွ်ကူညီခ်င္တဲ့လူ
ကမၻာႀကီးရဲ့ တစ္ေနရာမွာ
ရွင္သန္ေနတယ္ဆိုၿပီးေတာ့....။
...............................
ဒါေတြ နင္သိႏိုင္ပါေစကြာ...

“ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ ရင္ခုန္သံမွတ္တမ္းတစ္အုပ္”

ေတြ႔ခြင့္မႀကံဳလို႔
ေလာကႀကီးထဲက
အခ်စ္ရဲ့ လွည့္စားကြက္
အဖံုဖံုကို အကုန္အစံု
အျပစ္ၿခံဳၿပီး မေရးခ်င္ေတာ့ပါဘူး...။
မ်ိဳသိပ္ထားပါ့မယ္...
ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပဲဟာ...။
ဒီလိုမ်ိဳသိပ္ထားလို႔လည္း
မိုးေလဝါသကင္းမဲ့စြာ
အမွတ္တရေတြငါ
မွတ္ထားေလ့ရွိတဲ့ ဒိုင္ယာရီ
စာရြက္ျဖဴျဖဴေလးေတြေပၚမွာ
မ်က္ရည္မိုးေတြ ရႊဲစိုခဲ့ရပါၿပီ....။
လက္ရွိအေျခအေနမွာေတာ့
ရင္ထဲမွာ မိုးရာသီသံသရာသာ
လည္ေနဆဲပါ...။
ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္
ရင္ထဲမိုးေတြ ထစ္ခ်ဳန္းလိုက္တာမ်ားကြာ
ေျပာမျပတတ္ေအာင္ပါပဲ...။
ဒါကို အခ်စ္ပထဝီနည္းအရၾကည့္မယ္ဆိုရင္
အခ်စ္ဆိုတဲ့ အပူမီးေတြေၾကာင့္
အလြမ္းေရေငြ႔ေလးေတြ ျဖစ္ေပၚကာ
ကဗ်ာတိမ္တိုက္ေတြနဲ႔
မ်က္ရည္မိုးစက္ေလးေတြ ျဖစ္ေပၚလာရတာပါ...။
ေနာက္...
သမိုင္းသေဘာတရားအရ
ျပန္ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္လည္း
အလြမ္းဆိုတဲ့ ေရေငြ႔ေလးေတြ
ျဖစ္ေပၚလာရတာလဲ
လြမ္းတဲ့အခါမဆံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္
ေဝးေနလို႔...။
အဆံုးမွာေတာ့ သခ်ၤာနည္းေတြ၊
သိပၸံနည္းေတြလည္း မသိခ်င္ေတာ့ပါဘူး..
တကယ္သိခ်င္တာက
ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့
ငါ့ memory ထဲက
သူနဲ႔ ေတြ႔တံုးေတြ႔ခိုက္ရတဲ့
ရင္ခုန္သံေလးကို ၾကာရွည္ခံေအာင္
ဘယ္လိုသိမ္းဆည္းထားရမလဲ
ဆုိတဲ့ အသိေလးကိုပါပဲ...။

Hey..Guy! Just Go ahead!

မနက္…..
အိပ္မက္တစ္ပိုင္းတစ္စနဲ႔
အိပ္ခ်င္မူးတူးထရျပန္ၿပီ…။
အေၾကာင္းက
ရည္မွန္းခ်က္မီးေတြ ဘဝမွာ
ၿပီးျပည့္စံုျခင္း ဝဲဂယက္ထဲ
ေတာက္ေလာင္ႏိုင္ဖို႔ရာ
ဝိရိယဆိုတဲ့ ေလာင္စာနဲ႔
ဂရုတစိုက္ေမြးေနရျခင္းသာ…။
………………………
လတ္တေလာအတြက္ေတာ့
ေမွးစင္းစင္းငါ့မ်က္လံုးေတြနဲ႔
မၿပံဳးႏိုင္တဲ့ ငါ့ရဲ့ ကဗ်ာေတြေပါ့…။
………………………
ဒီလိုပါပဲ..ငါ့ကဗ်ာေတြ
မၿပံဳးႏိုင္ေပမဲ့ ငါၿပံဳးႏိုင္ပါတယ္..
ဒါေပမဲ့ ေက်နပ္တဲ့ အၿပံဳးေတာ့
မဟုတ္ဘူး…မေက်နပ္တနပ္
မတတ္ႏိုင္တဲ့ ငါးခူမဲ့ၿပံဳးေလး..။
…………………….
ဒီေတာ့ ငါယံုၾကည္တယ္..။
အခုငါ့ ကုန္ဆံုးသြားတဲ့
ဝိရိယေလာင္စာေတြဟာ
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ရည္မွန္းခ်က္မ်ား
ၿပီးျပည့္စံုျခင္းဝဲဂယက္ထဲ
အဟုန္အရွိန္ခပ္ျပင္းျပင္း
ေတာက္ေလာင္လာလိမ့္မယ္လို႔..။
ဒါေၾကာင့္ ငါ….ဝိရိယႀကိဳးစားမႈမ်ားနဲ႔သာ…—)

“ဆန္႔က်င္ျခင္း၏ ေနာက္ဝယ္”

ေနမင္းႀကီး အာပုတ္နံ႔ကင္းရွင္းစြာနဲ႔
အာသန္းေနတဲ့ အခ်ိန္
တစ္စံုတစ္ေကာင္ေသာ
အေကာင္သည္ အိပ္ရာဝင္ၿပီ…။
…………………….
ေနမင္းႀကီး ပ်င္းရိ၍
မ်က္လံုးမ်ားအတင္းစိပိတ္ေနေသာ
အခ်ိန္ ထိုအေကာင္သည္
ပင္လွ်င္ မ်က္ႏွာသစ္ခ်ိန္..။
…………….။
ေနမင္းႀကီး စက္ေတာ္ဆန္႔မွ
သူလည္း အစာအတြက္ ေျခေတာ္
အျမန္ခန္႔ရသည္…။
ေျပာရရင္ သူက အေမွာင္ထဲက ဘုရင္…
ညရဲ့ သခင္…ေလာကႀကီးထဲက
ဆန္႔က်င္ဘက္အားလံုးရဲ့ အရွင္
အေမွာင္ထဲမွာ က်က္စားကာ
သူ႔အကြက္ထဲက်တဲ့
သတၲဝါအထီးအမ မလြတ္တမ္း
သုတ္စၿမဲ အေမွာင္ထဲကပဲ..။
……………………..
ေန႔မင္းႀကီးနဲ႔ ကံဆိုးေထာက္မစြာ
ဆံုစည္းတဲ့ အခါက်… သူ
ဘာကိုမွ် မတတ္ႏိုင္ေတာ့ …
ဘာျဖစ္လို႔…?
ဆန္႔က်င္ဘက္အားလံုးရဲ့
သခင္ျဖစ္ေနမႈအက်ိဳး
သူ႔အတြက္ ေသျခင္းပဲကိုး…။

“လက္ရွိဘာေတြ ျဖစ္ပ်က္ေနသလဲ”

တစ္ခုေပး ႏွစ္ခုလိုခ်င္၊
ႏွစ္ခုေပး သံုးခုလိုခ်င္၊
သံုးခုေပး အကုန္လံုးသိမ္းခ်င္
လူဆိုတာ တပ္မက္မႈေတြရဲ့ ဘုရင္…။
ခပ္ယဥ္ယဥ္ေျပာရရင္
လူဆိုတာ ေအာင္ျမင္မႈရဲ့
သခင္…သို႔ေသာ္
ဘဝင္ေတြနဲ႔ ေအာင္ျမင္ျခင္းလႈိင္းမွားကာ
ေလာဘဂိုဏ္းသမားျဖစ္သြားတာ…
ဆရာမင္းျမတ္သူရစကားငွားသံုးရင္
ရေလလိုေလ အိုတေစၦ…
ရွာၾက၊ ရုန္းၾက၊
ကလိန္ကက်စ္က်
ကတံုးေပၚထိ္ပ္ကြက္မွ
လူထင္..အက်င့္ဆိုးႀကီးကို
တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္
အျပစ္မျမင္…။
ေနာက္ဆံုး ေလာဘေနာက္လိုက္ကာ
ေနာက္ဆံုး…
ေသျခင္းက သူတို႔ရဲ့ သခင္..။
(ေသျခင္းဆိုသည့္ ေနရာတြင္ ဘဝေသျခင္း၊
အသက္ေသျခင္း စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ
ေသျခင္းမ်ားကို ရည္ညႊန္းထားသည္..)