“သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္”

သူ...
ဆိုတာက
ခါးကို ခပ္ယို႔ယို႔ေလး
ဖက္ရင္ ကလိယားထိုးတယ္ထင္ၿပီး
တဝါးဝါးတဟားဟား
ေပါ့ေပါ့ပါးပါးရယ္ရႊင္တတ္
သူ...။...
သူ...
ဆိုတာက
ေခါင္းေပၚအမႈိက္တင္လို႔
ဖယ္ေပးရင္ သန္းမရွိဘဲ
သန္းရွာသေယာင္လုပ္ၿပီး
သူမ်ားေရွ႕မွာ အရွက္ခြဲတယ္
ထင္၊ ရွင္းျပခ်က္ေတြကို မ်က္စိထဲမျမင္ဘဲ
ဇြတ္စိတ္ေကာက္တတ္
သူ...။...
သူ...
ဆိုတာက
လက္အတူတြဲ လမ္းေလွ်ာက္ရင္
ကၽြန္ေတာ့္လက္က ေပြးႀကီးေၾကာင့္
ကူးမွာ ေၾကာက္ၿပီး
မ်က္ႏွာခပ္ပုတ္ပုတ္နဲ႔
လက္ကို အၿမဲခါထုတ္တတ္တဲ့
သူ...။...
သူ...
ဆိုတာက
မိုးရာသီဝတ္ေၾကြးတစ္ခုကို
ဆပ္တယ္ေျပာရမလားပဲ
စိုစြတ္ေျမေခ်ာေၾကာင့္
သူေခ်ာ္လဲေတာ့
ကိုင္မိ၊ စြဲရာ
စြဲကိုင္တာ...
မထင္မွတ္ဘဲ ခါးပတ္မပတ္လာခဲ့တဲ့ေန႔နဲ႔
သြားတိုက္...
အဲဒီမွာ သိကၡာေတြ ဂ်ပိုးထကိုက္ေတာ့တာက
ကၽြန္ေတာ့္ေဘာင္းဘီကို
၁၅ ေယာက္ေသာ လူေတြ ေရွ႕မွာ
ေျပာင္တင္ႀကီး
ခၽြတ္ခ်လိုက္တယ္..။...
ဒီအရွက္ကေတာ့ သူေပးလို႔
စပယ္ရွယ္ကြဲခဲ့ရပါတယ္...
ဆိုၿပီး ၿပံဳးၿပံဳးေလးေတြး၊ ကၽြန္ေတာ္
ႀကံဖန္
အမွတ္ရေနမိတတ္တဲ့
သူ...။..
..................
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ...
သူေပးတဲ့ အမွတ္တရေတြဟာ
အတိတ္မွာသာမက
အခုေရာပါ..
ရယ္ၿပံဳးေစလို႔ ႏွလံုးသားထဲက ရင္ခုန္သံေတြ
လန္းဆန္းရယ္ေမာလို႔ ေကာင္းတုန္း...
ဒီလိုနဲ႔...
အခုခ်ိန္ထိပါ...
ေရေျမေတြျခားလည္း
အရင္အတိတ္
ႏွလံုးသားထဲက သူဟာ
အခုခ်ိန္ထိ ရွိေနတုန္းပါပဲ...။..

“သန္းေခါင္ယံမွာ တြန္တဲ့ မြန္းတည့္ၾကက္...”

ငါအမည္မေဖာ္တတ္ဆဲ
တစ္ေနရာရာမွာ အေမွာင္ဝတ္ရံုၿခံဳေနတဲ့
ေအးျမမုတ္သုန္မ်ား...
သြားရင္း လာရင္း
ငါ့ကို တြန္းလဲပြတ္တိုက္သြားၾကပါ...
ဒီမွာ ငါ...
ပူေလာင္ျခင္းေတြကို
တစ္ကၠန္႔ေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္
လြတ္ခ်ခ်င္ရံုေလးပါပဲ...
..............................
တကယ္ပါ...
အိပ္မက္ေတြထဲကို ေနခုနစ္စင္း
ပက္ထည့္ရသလိုပဲ...
တစ္ဆင့္ခ်င္း၊ တစ္ဆင္းခ်င္းနဲ႔
တျဖည္းျဖည္း
မြန္းတည့္လာတဲ့
သန္းေခါင္ယံေၾကာင့္
ေခါင္းအံုးတစ္ခုလံုး စုိရႊဲေနၿပီ...
ေဟာ္...ဟိုမွာ လမင္းႀကီးေတာင္
ၾကယ္စင္ေတြက ေအးျမျခင္းမ်ားေပးႏိုင္ေလမလား
ဆိုၿပီး...
ေဘးနားၿခံရံခေစလိုက္တာ...
မေအးတဲ့အျပင္ ေလာင္ေနၿပီး
အခုေတာင္ မၿပံဳးႏိုင္ရွာပဲ
ႏႈတ္လမ္းပါးေလးက ေမ်ာေမ်ာေလးပဲရွိေတာ့တယ္...
ေမ်ာက္ငပိထိထားသလို
ေျပးလႊားေနတဲ့ ေလရူးေတြ...
အပူကို ေလွာင္ရင္း၊ ေျပာင္ရင္း၊
ေျပာင္ရင္း၊ ေလွာင္ရင္း
ဦးေဏွာက္ေတြ ပ်က္ၿပီး
ေဂါက္သြားရွာၿပီ...
သနားစရာေကာင္းလိုက္ပါဘိႏွယ္ကြယ္...
...........................
ေကာင္းကင္ႀကီးကေတာ့
တစ္ညလံုးရႊဲထားသမွ်ေခၽြးေတြကို
ေလာကသားေတြ ေအးျမပါေစေတာ့ဆိုၿပီး
ညစ္ထုတ္မယ္ႀကံလိုက္တိုင္း...
တိမ္ျပာေတြ စုပ္စုပ္ယူလိုက္တာ...
အေၾကာင္းေမးၾကည့္ေတာ့...
ေနမင္းႀကီးကို ဖားဖို႔...တဲ့...။
ကဲ...ေကာင္းေရာ...
................................
ေအးျမျခင္းမုတ္သုန္တို႔...
ေအးျမျခင္းမုတ္သုန္တို႔...
ေအးျမျခင္းမုတ္သုန္တို႔...
ပူေလာင္ျခင္းမ်ား မီးရႈိ႔လွည့္ပါ...
ဒီမွာ လိုခ်င္ေသာ ေတာင့္တခ်က္မ်ားဟာ...
ေအးျမျခင္းလက္ေဆာင္မ်ားသာ...။
.....
။

ကၽြန္ေတာ့္ေဆာင္းပါးေလးပါ...

ေလာကမွာ အေရးႀကီးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုကို ဇာတ္လမ္းေနာက္ခံထားၿပီး ေဆာင္းပါးေရးထားတာပါ
အဲဒီမွာေမ့သြားလို႔ ကေလာင္နာမည္မေရးလိုက္မိဘူး..ကေလာင္နာမည္က လ်ံႏိုးပါ...

လ်ံႏိုး
http://docs.google.com/Doc?docid=0ASelkffWAEhcZGQ0N3YzZ18zYzRuZ3o0d2s&hl=en

ေဆာင္းအိပ္မက္...

ဟိုး...
ျမင္ေနရတဲ့ ညဥယ်ာဥ္ႀကီးတစ္ေလွ်ာက္
ပန္းပြင့္ဝတ္မႈန္ေလးေတြကို
ေပ်ာက္ေအာင္
ရက္ရက္စက္စက္လွဲထုတ္ပစ္လိုက္တယ္...
ေနာက္...
ေျမႀကီးေတြရဲ့ နံရံေတြေပၚမွာ
ေပပြေနေအာင္ အက်အနထိုင္ၿပီး
အိပ္မက္ေတြကို ပစ္စလက္ခတ္ပစ္ႀကဲလိုက္တာ...
သန္းေခါင္ယံႀကီးအိမ္ျပန္လာတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္
အိပ္မက္ပန္းေလးေတြ
ကပိုကရို
ပြင့္လာၾကပါေလေရာ...
...................
ေလထုကို ထိုးခြင္းလာတဲ့
ရနံ႔ေတြကေတာ့ ရႈိက္ရပါရဲ့...
ဒါေပမဲ့...
အိပ္မက္ေတြကိုပဲ ငါပ်ိဳးခဲ့ပါရက္နဲ႔...
အနံ႔ေတြက အမ်ိဳးအစားျခင္းမတူၾကဘူး...
..............................
ဆိုၾကပါစို႔...
ရနံ႔ေတြကို အမ်ိဳးအစားခြဲရရင္
ေသြးပ်က္စရာေကာင္းတဲ့ ရနံ႔၊
ဆြတ္ပ်ံ႕လြမ္းေဆြးစရာေကာင္းတဲ့ ရနံ႔၊
ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတဲ့ ရနံ႔၊
ဝမ္းနည္းငိုေၾကြးစရာေကာင္းတဲ့ ရန႔ံေတြနဲ႔
ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြႀကီးပဲ၊
အခ်ိန္ခဏတာ
အတိုအရွည္သာ မတူတာ...
ဆန္႔က်င္ဘက္ရနံ႔ကို ျငင္းဆန္ခြင့္မရဘဲ
ေျခလွမ္းေတြက ေက်ာက္ခ်ထားေတာ့...
.................
အဲဒီဥယ်ာဥ္နားမွာပဲ...
အာရံုေတြက တဝဲလည္လည္ေနေတာ့တယ္...။...။...

စကား...

ခ်ီးက်ဴးစကားသံေတြၾကားထဲမွာပဲ
ငါ…အားတက္ခဲ့တယ္…
အထင္ေသးအျမင္ေသး
စကားသံ(တံေတြး)ေတြၾကားထဲမွာပဲ
ငါ…နစ္မြန္းခဲ့တယ္…
ဥေပကၡာစကားသံေတြၾကားထဲမွာပဲ
ငါ…မခံခ်င္စိတ္ေတြး…
အားေတြေမြးခဲ့တယ္…။…
ညလိုေမွာင္မိုက္တဲ့ စကားညေတြထဲမွာပဲ
ငါ…အလင္းကဗ်ာေတြကို
ရွာေတြခဲ့တယ္…။…။…
စကား…

“အထင္နဲ႔ အျမင္…”

တစ္ခါတစ္ရံေတြးၾကည့္လိုက္ေတာ့…
ေကာင္းကင္ႀကီးက ျပာႏွမ္းေနသလိုလို…
ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာသြားၾကည့္လိုက္ေတာ့
ေကာင္းကင္ႀကီးက မိုးတိမ္(ေငြ႔)ေတြနဲ႔
စိုစြတ္ျဖဴဖတ္ျဖဴေလ်ာ့ျဖစ္ေနတယ္…
…………………………
တစ္ခါတစ္ရံေတြးၾကည့္လိုက္ေတာ့…
ေကာင္းကင္ႀကီးက မိုးတိမ္ေငြ႔ေတြေၾကာင့္
ျဖဴဖတ္ျဖဴေလ်ာ့နဲ႔ အေအးမိေနသလိုလို…
ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာသြားၾကည့္လိုက္ေတာ့
ေကာင္းကင္ႀကီးက မင္အိုးေမွာက္ထားတဲ့
စာရြက္တစ္ရြက္လို တိမ္ေတြနဲ႔
ျပာႏွမ္းေနျပန္တယ္…။…။။။

“ငရဲဘံုအားတူးဆြျခင္း...”

ပန္းပြင့္ေလးကေတာ့...
လမင္းကို မျမင္ရလို႔
ငိုေနရွာတယ္...
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့
ေနမဝင္ခင္သူအိပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္သြားတတ္လို႔ပဲ...။...
................................
ငါ့မွာေတာ့ကြာ...
သန္းေခါင္ယံကို ဖင္ခုထိုင္ရေလာက္ေအာင္
သူ...အြန္လိုင္းမွာထိုင္တဲ့အထိ
မ်က္လံုးမ်က္စပ္ေတြ
ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးထားလားထင္ရတယ္...
အနီေရာင္ေတြကို မ်က္လံုးမ်က္စပ္ေတြထက္မွာ
ဆင္ျမန္းထားရတယ္...
ၾကာေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြကို
အြန္လိုင္းညေတြက စုပ္ယူထားတဲ့
ထံုးစံ... နိစၥဓူဝလိုျဖစ္ပ်က္ေနၿပီ...
..............................
ရာဇဝင္ထဲက ၿမိဳ႕ရိုးေတြ
ဘယ္ႏွစ္ခု ကာဆီးထားလဲဆိုတာ
မရည္မတြက္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ...
မ်က္ရည္စကားေတြနဲ႔
ေလျပည္အားေတြကို စည္းရံုးၿပီး
ငါ့အတြက္ အဓိပၸာယ္မရွိ တည္ရွိေနတဲ့
ၿမိဳ႕ရိုးေတြကို ကင္းမဲ့ေအာင္ ၿဖိဳခ်ခ်င္မိလည္း
ညေတြ ေကာင္းကင္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္
တိမ္ေတြနဲ႔အတူ စိုစြတ္သြားတာကလြဲလို႔
ဘာမွဆို ဘာမွကိုမတတ္ႏိုင္...။..
................................
ဒီၾကားထဲ ရင္မွာ ပ်ိဳးထားတဲ့
ေနတစ္စင္းက
ညေတြကေန ေန႔ေတြအထိ...
ေႏြေတြနဲ႔အတူ
အေရွ႕အေနာက္မရွိဘဲ
ခရီးေတာ္ေတာ္ေပါက္ေနၿပီ...
ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးလည္း
အရည္ေပ်ာ္က်တာထက္ကိုဆိုးရြားတာက
ရင္ခုန္သံအခန္းက်ဥ္းေလးထဲ...
တျဖည္းျဖည္းေသးသထက္ေသး...
ၾကဳတ္သထက္ၾကဳတ္ကာ...
သူ႔ေၾကာင့္ငါ...
အခ်စ္လို႔ လွလွပပေခၚၾကတဲ့
ျပာရနံ႔ေတြေနာက္မွာ
လိုက္ရင္း...
နာရီသံေပါက္ျပားတစ္လက္နဲ႔...
ငရဲဘံုကို...။...။..။.။။။