လ်ံႏိုး

ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ေတာင္းဆိုခ်က္

က်ေနာ့္ BLOG ေလးဟာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ လံုး၀ကင္းရွင္းပါတယ္ ...
ဒါေၾကာင့္ ဖတ္ရႈသူမ်ားအေနနဲ႔လည္း ႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာ မွတ္ခ်က္မ်ား ပံုမ်ား (တစ္ခုခုေပါ့ဗ်ာ) တင္ေရးျခင္း မလုပ္ၾကဖို႔ အႏူးအညႊတ္ေတာင္းပန္ အပ္ပါတယ္ ... ေနာက္ ညစ္ညမ္းတဲ့ ပံုေတြ၊ ညစ္ညမ္းတဲ့ စာေတြ၊ ညစ္ညမ္းဆိုဒ္ေတြကို လင့္ခ္ေပးျခင္းေတြ၊ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ နစ္နစ္နာနာ
ေျပာဆိုျခင္းေတြ၊ ယုတ္စြအဆံုးဗ်ာ စာေပအႏုပညာနဲ႔ မသက္ဆိုင္တဲ့ အရာတစ္ခုမွ် တင္ေရးျခင္း မလုပ္ၾကဖို႔လည္း အႏူးအညႊတ္ေတာင္းပန္ အပ္ပါတယ္ ... :) :) :) ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစဗ်ာ ...

Friday, March 26, 2010

“မနက္ျဖန္ျပယုတ္”

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူနဲ႔ ေတြ႔ရမယ့္
မနက္ျဖန္ေတြအတြက္
ငါဝမ္းသာတယ္…။
သူေပးခဲ့တဲ့ အတိတ္က
နာက်င္ျခင္းေတြကိုလည္း
ငါစြန္႔ခြာခဲ့ၿပီမို႔ သူ႔အခ်စ္နဲ႔ေတြ႔မယ္
မနက္ျဖန္ေတြအတြက္
ငါဝမ္းသာတာပါ..။
အင္း..ဒါဟာေတာ့
မေသခ်ာတဲ့ ေယာင္ခ်ာခ်ာ
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းရဲ့
ျပယုတ္တစ္ခုသာ…။

“အခ်စ္တစ္ပိုင္းတစ္စနဲ႔ ထားခဲ့…”

ေမာင္…
ခပ္ေျပာင္ေျပာင္ေမာင့္ရုပ္
ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္စရိုက္နဲ႔
အင္း…အခုအမွတ္တမဲ့
လြမ္းတတ္ေနပါၿပီေမာင္ရယ္..။
………………………
ေမာင့္စကားေတြနဲ႔
ေမာင့္အၾကည့္ေတြက
အတူေနမယ္မယ္
တစ္သက္လံုးမခြဲဘူးလို႔
ကတိေပးသေယာင္ရွိေပမဲ့
အခုေမာင္…ထားခဲ့ၿပီ…။
………………..
မ်က္ရည္နဲ႔ ရႈိက္သံေတြက
မဖိတ္ေခၚဘဲ ေရာက္လာတဲ့
အေၾကြးရွင္လို ခဏခဏ
ရင္ထဲကို အလည္လာၾကတယ္…။
ဘယ္လိုေျဖသိမ့္ရမလဲ….
ျပန္ဆံုႏိုင္ဖို႔ လမ္းစေရာရွိရဲ့လား…။
အမွတ္တမဲ့ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔
ေမာင့္ကို ခ်စ္တတ္ခဲ့တာ
မဟုတ္ဘူး…။
ေမာင့္ အခ်စ္ကို စနစ္တက်
ဆန္းစစ္ၿပီးမွ ခ်စ္ခဲ့တာ..။
ဒါေပမဲ့ ခ်စ္တဲ့အခ်ိန္က် ေမာင္က
အေဝးကို…ထားခဲ့တာငိုဖို႔
ပါပဲလားေမာင္…ဪ…
ေမာင္ရယ္…အခုလြမ္းတတ္ေနပါၿပီကြယ္….။..။.။။။

ကဗ်ာသို႔ ကဗ်ာ...

ဒီေနရာဒီခံုေလးမွာ……

ေမာင္…တဲ့။

ဒီစကားရဲ့ ခ်ိဳၿမိန္မႈက

အခုထိ ႏွလံုးသားမွာ

ရွတတက်န္ရွိေနတုန္းပါပဲ….

အနမ္းေလးေတြကလဲ

ရင္ထဲမွာ ရင္ခုန္သံေတြနဲ႔ုအတူ

အသက္ရွင္ဆဲ…………။

ဖက္တြယ္ေပြ႔ပိုက္မႈရဲ့

ေႏြးေထြးျခင္းဟာ အခုထိတိုင္

ေဆာင္းကာလအတြက္ ၿခံဳလႈံစရာကင္းေစတယ္…။

………………………………………

ဪ…အတိတ္ဆိုေတာ့

ပစၥဳပၸန္မွာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနပါၿပီေလ…။

ဒါေၾကာင့္ ပစၥဳပၸန္အေျခအေနအရ

ဒဏၰာရီအေတြးထဲက

ဒဏၰရီတစ္ပုဒ္ပါ..။.။…

ေမာ္ကြန္းတင္ေလာက္သည့္

တိုင္ေအာင္ မဆိုတဲ့

စကားလံုးေလးကေတာ့…

Thursday, March 25, 2010

“မဆီမဆိုင္စကားလံုးေတြနဲ႔ ကဗ်ာ”

ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ငါ့အခ်ိန္နာရီေတြ
ျဖန္႔ႀကဲကာ ရႈပ္ပြေနေလရဲ့...။
နံရံေတြ ေပၚမွာလည္း
ငါ့စကားလံုးေတြ မဝံမရဲပါ
ပုန္းၾကေခြေနတဲ့ အျဖစ္ကို
အခ်စ္သံနဲ႔ ထုရိုက္ကာ
ခ်ိတ္ဆြဲထားေနဆဲ...။
ခံစားခ်က္အေၾကာေတြ
ကတက္မွ ေျပာလက္စနဲ႔
ေျပာရရင္ျဖင့္ ငါ့အေတြးေတြက
ေလဟာနယ္ထဲ ဝဲေနရာက
ယိုရြဲကာ ေပါက္ၿပဲေနတဲ့
မိုးမ်က္ႏွာၾကက္ခပ္စုတ္စုတ္ကေန
excuse me လို႔ေတာင္ ခြင့္မပန္ဘဲ
ငါ့ဦးေဏွာက္ထဲကို
ဟဲ့..ပလုတ္တုတ္လို႔
အာေမဋိတ္စြဲရေလာက္ေအာင္
တိုးဝင္လာခဲ့.။
ဒီအေၾကာင္းေတြဟာလည္း
ငါ့အတြက္ နိစၥဓူဝမေဟာင္းႏြမ္းတဲ့
အေၾကာင္းထူးထူးဆန္းဆန္းေတြပါပဲ...။
ဒါေၾကာင့္လည္း အခ်ိန္ရွိတိုင္း
ငါ့အသြးအသားေတြက
ေသြးရူးေသြးတန္းနဲ႔ ေအာ္ေနတာေပါ့..။
ကဲ...ဇာတ္လမ္းအဆံုးမွာေတာ့
မဆီမဆိုင္ငါေျပာလိုက္ခ်င္တာက
ေသြးလမ္းမွာ ေျပးနမ္းစရာ
ခ်စ္သူ႔ပါးေလး အခုငါ့ဖင္ထိုင္ခံုေအာက္မွာ...။

Wednesday, March 24, 2010

“သခါၤရရယ္ မင္းကိုေတာ့ ဆလံေပးပါတယ္”

သစ္ရြက္တစ္ရြက္ေတာ့
ေလေျခြလို႔ ေၾကြသြားျပန္ပါေရာလား...
လူတစ္ေယာက္ေတာ့
အေသေစလို႔ ေသသြားျပန္ပါေရာလား..
အမွတ္တမဲ့ သခါၤရသေဘာကို
ေဆာင္ၿပီးေတာ့ေပါ့ေလ..။
...................
ေဩာ္......သစ္ရြက္ေတြ
ေၾကြေစတဲ့ ေလေျပရယ္
ဘာအၿငိဳးမ်ားရွိလို႔ ေျခြရတာလဲ...
ေနာက္...
ေသေစ.... တဲ့...မျမင္ႏိုင္တဲ့
ပစၥဳပၸန္ပဲ့တင္သံေအာက္မွာ
အမိန္႔သံခပ္ရိုင္းရိုင္းကို
ဘာေၾကာင့္မ်ားေစရတာလဲ
အခ်ိန္ရယ္...။
ေအးေပါ့ေလ..
သခါၤရသေဘာတရားကို
မင္း..အမွတ္တမဲ့ဆိုတဲ့
လက္နက္အားျပဳၿပီး
ေက်ပြန္စြာတာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတာပဲ..။
အင္း...ငါမတတ္ႏိုင္တဲ့အဆံုး
မင္းတာဝန္ေက်ပါတယ္လို႔ေတာ့
ေျပာရမွာပဲ...။
ကဲပါ...အခ်ိန္နဲ႔ ေလမင္းရယ္
အဲဒီတာဝန္ေက်ပြန္မႈႀကီးကို
လူေတာ္ေလးေတြ၊ လူေကာင္းေလးေတြဆီမွာ
ပန္းဖူးပန္းငံုေလးေတြဆီမွာ၊
လန္းဆန္းေနတဲ့ သစ္ရြက္စုိေတြဆီမွာ
မလုပ္ဖို႔ ငါေတာင္းဆိုခ်င္ေပမဲ့လည္း
ဘယ္သူ႔မ်က္ႏွာမွ မေထာက္ဘဲ
တာဝန္ေက်ခ်င္တဲ့ မင္းတို႔ရဲ့
စိတ္ဓာတ္ကို ငါလက္ေျမွာက္ဆလံေပးလိုက္ပါၿပီကြာ...။..။.။။။

“ဥဩသံေတြၾကားက အိမ္အလြမ္း”

ငါအိပ္မက္ေတြတိုင္းက
အိမ္ျပန္ဖို႔ ေဆာ္ဩကာ
ငါအိမ္ျပန္မယ့္အေရးေတြးရင္း
အေပ်ာ္ေစာခဲ့တဲ့ ေန႔ေတြအခ်ိန္ေတြ
ဟာလည္း မေရမတြက္
ႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ပါပဲ..။
မီးရထားဥဩသံႀကီးၾကားတိုင္း....
ေလယာဥ္ပ်ံေခါင္းေပၚ
ခြင့္ျပဳခ်က္မဲ့တစ္ဖက္သတ္စြန္းေရာက္
လြမ္းမိုးသြားတိုင္း...
လူမႈေရးနားမလည္
တအားဆူတယ္ေျပာထိုက္တဲ့
ကားဟြန္းတီးသံေတြၾကားတိုင္း...
အိမ္လြမ္းသူအျဖစ္
အိမ္ျပန္ခ်င္လို႔ ညိဳမိိုင္းေနတဲ့
ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္ေတာင္ ျပန္သနားမိတယ္.။
...........................
ဟူး...အိမ္ျပန္လို႔ မရေအာင္ခ်ည္ေႏွာင္ထားဆဲ
ထက္ရွတတ္တဲ့ အေျခအေနႀကိဳးေတြၾကားက
ရုန္းထြက္တတ္လြန္းလို႔
ရင္မွာဒဏ္ရာေတြဟာ
ေျပာျပစရာမေကာင္းေလာက္ေအာင္
ပြန္းပဲ့ကာ ထိရွခဲ့ပါၿပီ...။
.....................
ျမင္မေကာင္း ၾကားမေကာင္း
ဒီနာက်င္စရာ ဒဏ္ရာေတြကို
နာက်င္စြာေပြ႔ပိုက္ထားတဲ့
ငါအိမ္လြမ္းသူတစ္ေယာက္
အိမ္မက္မ်ားထဲ လမ္းေပ်ာက္လို႔ လမ္းရွာ
ဥဩသံ၊ ဟြန္းသံ၊ ေလယာဥ္သံေတြထဲမွာ
ေမ်ာလြင့္ကာ...
ေျခလွမ္းသစ္ေတြက
ေတြးေနက်အေတြးေလးေတြကိုပဲ
ဆုပ္ကိုင္ထားတာ...
ဒီေတာ့ ငါဟာ အခုခ်ိန္ထိတိုင္
အိမ္မျပန္ႏိုင္သူ...။..။.။။။

Tuesday, March 23, 2010

ငါ့အႏုပညာ

အႏုပညာဆိုတာ...
စကၠန္႔ေလးမွာေတာင္
ေပါက္ဖြားလာတတ္တယ္..။
သက္တံ့တစ္ကန္႔အဆင္းမွာေတာင္
မိုးတစ္ေထာက္ဖ်ားရြာသလိုေပါ့..။
...........................
ငါေတာ့...
ေသတဲ့အထိ
အႏုပညာကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳေနသူတို႔အဖို႔
သူတို႔စိတ္ဓာတ္အႏုပညာကို
ေလးစားတန္ဖိုးထားတတ္ေအာင္
ပဲ့ျပင္မလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီ...
ဒီေတာ့...
ငါဟာ အႏုပညာေအာက္က
အတၲနဲ႔ တစ္ယူသန္စိတ္ကို
ပုိက္ေထြးရင္း.....