“ေဝး ...”

အၿပံဳးတစ္လက္နဲ႔ ...
ႏႈတ္ဆက္ခဲ့တာ ၾကာၿပီ ...

ရင္ထဲမွာေတာ့ ...
မိုးေတြ ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္ရြာလို႔ ေကာင္းလာတယ္ ...
သီခ်င္းေတြ ၿမိဳင္ဆိုင္ေဆြးေျမ့ေၾကကြဲတတ္လာတယ္ ...
စကားလံုးေတြ ရွာႀကံ ေကာက္စု ...
အၾကည့္တစ္စံုကို ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္တတ္လာတယ္ ...
အိပ္မက္ေတြနဲ႔ အတိတ္ကို ...
သူ႔အသံေလးၾကားရဖို႔ ႀကိဳးညိွသီဆိုတတ္လာတယ္ ...
လြန္ခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုးလမ္းခြဲခ်ိန္ကို ...
ႏႈတ္ခမ္းပါးေလး အေပၚေအာက္ ႏွစ္ထပ္ကို ခ်ဲ႕ၿပီး
ထုတ္ၾကည့္တတ္လာတယ္ ...
တစ္ရြက္တည္း လြင့္ ...
တစ္ေလွတည္း စီး ...
တစ္ေယာက္တည္း ညည္း ... ရင္း ...
ဂူသားဆန္ ... အုတ္ဂူဆန္ ... သခ်ိဳင္းဆန္ ...တဲ့
အေဖာ္မဲ့ ပဲ့တင္သံ
ကဗ်ာေတြကို သူ႔ဆီပို႔ပို႔ေပးတတ္တယ္ ...
ၾကယ္စင္ေလးေတြ ဆီကေန တစ္ဆင့္ ...ေပါ့ေလ ...
သူ႔အေၾကာင္းေတြးမိတိုင္း ...
ကေဝအဆိပ္သင့္တဲ့ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို
ထိုင္ထကခုန္ခိုင္းၿပီး ...
သူန႔ဲ နီးၿပီ ... လို႔ ေပ်ာ္ေနတတ္လာတယ္ ...

သူနဲ႔ ေတြ႔ရင္ ...
အန္ခ်ခင္းျပဖို႔ ကဗ်ာေတြ မ်ားစြာ ...
သိုဝွက္သိမ္းဆည္းထားပါတယ္ ...

“ႏွစ္မ်က္ႏွာနဲ႔ လူ ...”

အနမ္းကေဝေတြကို လက္သင့္ခံဖို႔
ငါ့မွာ ရင္ခြင္ႏွစ္စံုမရွိဘူး ...
ဒါေပမဲ့ ...
ငါ့ညေတြမွာ ၾကယ္မေဝေတာ့ ...
လမင္းေတာင္ မသာတဲ့အခါ ...
ငါ့ကို္ယ္ငါ ...
ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုယ္ ျပန္ေၾကာက္ရြံ႕ေသြးပ်က္ေနမိတယ္ ...

လမ္းေတြဟာ အရင္ထက္ပိုၿပီး ...
အသည္းကြဲသမားတစ္ေယာက္လို
ေျခာက္ေသြ႔အထီးက်န္ဆန္လာတယ္ ...
မသာေတာ့တဲ့ ေနတစ္စင္းဟာ ...
ဝမ္းပိတ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္လို ႏႈန္းခ်ိေနေတာ့တယ္ ...

သန္းေခါင္ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ဟာ ...
မိုးႀကိဳးမခ်ဳန္းဘဲပစ္ခ်ထားတဲ့ အစိမ္းေသတစ္ေကာင္လို ...
မည္းတူးဆိတ္ၿငိမ္ေနတယ္ ... လို႔
အဓိပၸာယ္ျပည့္စံုလာတယ္ ...
ငါက ...
ျပဴးတူးၿပဲတဲထိုင္လို႔ေပါ့ေလ ...
သန္းေခါင္ဆိုတာကို အဓိပၸာယ္သီကံုးတတ္သြားတယ္ ...

(၂)

ငါ့ကို တြယ္ကပ္သူနဲ႔ ...
ငါ့က တြယ္ကပ္သူနဲ႔ ...
စကားေတြက ပင္လယ္ျပင္ထက္ကို
မာယာမ်ားလာတယ္ ...

ငါ့ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္တဲ့ သူနဲ႔ ...
ငါက ေမွ်ာ္ၾကည့္တဲ့ သူနဲ႔ ...
ရင္ခြင္ဟာ ...
ျပဒါးတစ္လမ္း ...
သံတစ္လမ္း ...နဲ႔
ေကာင္းကင္လို တစ္စုတည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး ...
တိမ္ေတြလို ေကာင္းကင္တစ္ျပင္ႀကီးထဲမွာပဲ ...
အရပ္ရပ္ ... ရယ္လို႔
ေတာင္တလမ္း၊ ေျမာက္တျခမ္း ကြာေဝးလာတယ္ ...

စိတ္ထဲမွာေတာ့ ...
ရြာရိုးကိုးေပါက္အေတြးေတြနဲ႔ ...
ဗ်ာမ်ားေနဆဲ ...
အၾကည့္ေတြထဲမွာလည္း ...
အၿပံဳးႏွစ္စင္းဟာ ခြာသံကိုယ္စီနဲ႔
စီးခ်င္းထိုးေနၾကတယ္ ...

ကဲ ...
ဝဲယာႏွစ္ဘက္စလံုးဟာ ...
? တစ္ခုစီကို ဆုပ္ကိုင္ထားလ်က္ ...
............................

“ခ်စ္တတ္ျခင္း၌ ႏႈိးေနလ်က္ အိပ္ငိုက္ေနေသာသူ ...”

ေသာက္သံုးခဲ့ရတဲ့
ေႏြေပါင္းမနည္းေတာ့ဘူး ...
အာေခါင္တခုလံုး မႊန္စပ္ေနၿပီ ...
ေျမျပင္ႀကီးက အားမနာတမ္းနဲ႔ အပူျပင္းဆံုး ...
အျပာေရာင္ေတာက္ေလာင္မႈေတြကို
အန္ထုတ္ဆဲ ...အန္ထုတ္ၿမဲ ...

ေကာင္းကင္ႀကီးကလည္း ...
ေဆာင္းကို ...
သိုဝွက္လို႔ေကာင္းတုန္း ...
ရင္ထဲမွာေတာ့ ...
မြန္းတည္းလို႔ မဆံုးႏိုင္ဘူး ...ဆိုတာ
ေျခလွမ္းေတြ ႏွစ္ေယာက္အတူလင္းဖို႔
ပန္းတိုင္ဆီ ...
ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို...
တယုတယကိုင္ခဲ့တဲ့ သူ ...
သိႏိုင္မလား ...

မိုးၿဖိဳင္တဲ့ ေကာင္းကင္ေတြ ...
ယိုယြင္းေပါက္ၿပဲခဲ့တာ ...
သူ ...နဲ႔
ေဝးသြားကတည္းက ...

သူ ...နဲ႔
ပတ္သက္ၿပီး ...
မ်က္လံုးဖြင့္လ်က္အိပ္ပါရေစ ...
ရြာခ်စရာမိုးစက္ေတြ မရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္ ...
(သူမရွိတဲ့)ဒီမ်က္ဝန္း ေလာင္ကၽြမ္းေတာ့မယ္ ...
သူ ...
မရွိေတာ့နဲ႔ ေန႔ကစၿပီး ...
အခုခ်ိန္ထိ ...

ေဩာ္ ...
သူ...နဲ႔
ပတ္သက္ၿပီး ...
မ်က္လံုးဖြင့္လ်က္ အိပ္ပါရေစလား ...

“လံုးဝ ...”

ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ...
ငါ့အိပ္မက္ေတြကို ေသာက္သံုးရင္း ...
ယိုင္တိုင္တိုင္နဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းလာၿပီ ...

တျဖည္းျဖည္း ...
ငါ့ပါး့ျပင္နား သူ႔ႏႈတ္ခမ္းစင္ေလးယြန္းလာၿပီ ...

နင္ထြက္သြားလိုက္ပါ ...
နင့္အေငြ႔ေတြကို ငါစိုးထိတ္ေသြးပ်က္ၿပီ ...

ဒီမ်က္ရည္တံခါးဝကေန ...
ခရီးလမ္းလွပပါေစ ...လို႔ ငါဆုေတာင္းရင္း ...
ငါ့ဘဝႀကီးထဲကေန ထြက္သြားေတာ့ေနာ္ ...

နင္ ...
နင္ ...
နင့္ကိုငါ ...
မတားရက္ပါဘူး ...
ထြက္သြားပါေတာ့ေနာ္ ...

ဒီမ်က္ရည္ေတြ ...
စိတၱဇဆန္ေအာင္ နင္ ဒီေကာင့္ရင္ခြင္ကို ...
ရက္ရက္စက္စက္ ေသြးပစ္ခဲ့တယ္ ...

သြားပါေတာ့ ...
ဘဝခ်င္းျခားသြားတဲ့ ရင္ခုန္သံႏွစ္ခု ...
ဆက္လက္ၿပီး ...
လက္မတြဲထားႏိုင္ေတာ့ဘူး ...
နင္ဟာ ...
ဘဝျခားတစ္ဖက္မွာ ...

ဒါေပမဲ့ နင့္ဝိဥာဥ္ငါ့မ်က္ရည္ေတြ ...
ငါ့ဒိုင္ယာရီေတြထဲမွာ ...
အသက္ရွင္ေနေသးတယ္ ...
နင္ဟာ ...
ငါ့အတြက္ေတာ့ ရွိေနေသးတယ္ ...
ရွိေနေသးတယ္ ...
ရွိေနေသးတယ္ ...
ငါ့မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ နင့္ခရီးလမ္းေျဖာင့္ပါေစ ...

နင္ေလ ...
ငါ့မ်က္ရည္ေတြအတြက္ ...
ဂမၻီရညတစ္စံုနဲ႔သာ ...
ငါ့ကို ႏွစ္သိမ့္လွည့္ပါေတာ့ဟာ ...
ဟီး အီး ...ဟီး ...ဟီး ...အီး းးး။..။။

“ရန္သူ႔လက္သို႔ ... ေျဖရွင္းခ်က္ ...”

အသံေလးပါပဲေလ ...
ေႏြညေလးမွာ ငါ့အၾကားအာရံုေတြ
ၿပိဳယိုင္က်ေအာင္ ...
တြန္းထိုးပစ္လွဲပစ္လိုက္တယ္ ...
နားေတြမွာ ဆုပ္ကိုင္စရာ
အသံေလးေတြ ...
အခ်ိန္နဲ႔အတူ ...
ျခစားသြားၾကတာေတာင္မွ
အာရံုထဲမွာ ပဲ့တင္သံဝဲေနေသး ...

Rap သံၾကားလည္း မခိုးတခိရယ္ပံုေလး ...
Rock သံၾကားလည္း မျပင္းမက်ယ္တက္ေခါက္ပံုေလး ...
Pop သံၾကားလည္း “ဟဲ့ ေသနာ ” လို႔
စိတ္ေကာက္ေျပာသံေလး ...
ဘာပဲၾကားၾကား ...
(အခ်ိန္တိုင္းပါ)
ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးလက္ေအာက္က
ကၽြန္ရိုင္းသာသာ ငတံုးတစ္ေကာင္ပါ ...

တကယ္ပါ ...
အခုခ်ိန္ထိ ဖြဲ႔စရာမကုန္ေသးတဲ့ ကဗ်ာဟာ ...
နားထဲ သိမ္းထားခဲ့တဲ့ ...
အသံသာယာေလး ...

ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ ...
နံပါတ္စဥ္မတပ္ရေသးတဲ့ ငါ့ည ...
မွိန္းေမာျခင္းထဲ ၿပိဳလဲက် ...
တစ္ေယာက္တည္း ငါ့ဘဝ ...
အသံသာေလးေခၚသံနဲ႔ အိပ္မက္ေတြထဲ
ငါတစ္ေယာက္ ...
သံု႔ပန္းသာ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္ ...
..............................................
ႏႈတ္ခမ္းပါးႏွစ္စင္းအင္ပါယာ ...
ေနထြက္ ေနဝင္ ၊
တစကၠန္႔ထြက္ တစကၠန္႔ဝင္ ၊
ထင္ခ်င္သလိုထင္လိုက္ပါ ...
တိုက္ရည္ ခိုက္ရည္ ဘာမွ မယူလာဘဲ
နားတစ္စံုနဲ႔သာ ...
ႏႈတ္ခမ္းပါးႏွစ္စင္းအင္ပါယာလက္ေအာက္ ...
ပိုးစိုးပက္စက္ က်ရႈံးသြားတာ ...
ငါဟာ ...
အသံုးမက်တဲ့ ဥပုတ္ေစာင့္သူရဲေကာင္း ...
တစ္ေကာင္လုိ႔ ...
ထင္လိုက္ပါ ...
ငါဟာ ဓါးမကိုင္တဲ့ သူရဲေကာင္းတစ္ေကာင္ ...လို႔ ...
ဒီႏႈတ္ခမ္းပါးႏွစ္စင္းအင္ပါယာ ...
ငါစိန္ေခၚကတည္းက ...
အႏိုင္နဲ႔ ပိုင္းဖို႔ မဟုတ္ဘူး ...
အရႈံးေတြနဲ႔ ရာဇဝင္ကို ရက္ရက္စက္စက္ရိုင္းေစဖို႔သာ ...

ထင္ခ်င္သလို ထင္လိုက္ ...
ထင္ခ်င္သလို သာ ထင္လိုက္ ... ေတာ့ ...။

“““ေဆးေကာင္း သမားေကာင္း ...”””

ကဗ်ာပါပဲ ...
စိုေျပျခင္းေလညင္းေတြကို
ရက္ရက္ေရာရာ တိုက္ခတ္ေပးတယ္ ...
အၿပံဳးဆိုတာ မသိတဲ့ ငါ့အထီးက်န္ျခင္းေတြ
အခုေတာ့ သူတို႔ရယ္သံေတြ
ပင္လယ္ျပင္ႀကီးကို
ဖို႔ပစ္လို႔ေတာင္ ရေနၿပီ ...

ကဗ်ာပါပဲ ...
ေျဖသာျခင္းအိပ္မက္ေတြကို
လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲမက္ခြင့္ေပးတယ္ ...
ငါ့ညေတြရဲ့ ေအးျမျခင္းသံစဥ္ ...
ငါ နာက်င္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ
အားေပးႏွိမ့္သိမ့္တယ္ ...
ညတိုင္း ငါခိုဝင္တဲ့ အေမွာင္အုတ္ဂူေတြေရွ႕က
သူရဲေကာင္း ...

ကဗ်ာပါပဲ ...
သူနဲ႔ ငါ ...
တိုက္ပြဲခြာသံေတြေအာက္မွာ ...
လြတ္လြတ္လပ္ရယ္ေမာခဲ့ၾကေသးတယ္ ...

ကဗ်ာပါပဲ ...
ခ်စ္သူရဲ့ ကႏၱာရရင္ခြင္ႀကီးေအာက္မွာ ...
ငါ ...
စိတ္ပ်က္စရာစုတ္ၿဖဲခံရတဲ့ေန႔က
အျပန္လမ္းမွာ ကဗ်ာငါ့ကို မိုးစက္ေတြနဲ႔အတူ ...
ငါ့ကို ေခ်ာ့သိပ္တယ္ ...
ရႈိက္နမ္းတယ္ ...
ကဗ်ာရယ္ ...
မင္း တည္ပ်ိဳးေပးလိုက္တဲ့ ငါ့ရနံ႔ေလးေတြ ...
အခုဆို ေလျပည္ေတြတေလွ်ာက္ ...
သာယာမႈနဲ႔ ငါယစ္မႈးေပ်ာ္ရႊင္တတ္ရၿပီ ...

ကဗ်ာပါပဲ ...
အတုအေယာင္မဟုတ္တဲ့ သံေယာဇဥ္နဲ႔
ငါ့အနား လိုအပ္ခ်ိန္တိုင္း ရွိေနေပးတာ ...
ေလာကႀကီးရဲ့ ထားေနက် ...
အတုအေယာင္ေမတၱာကို ေသြဖယ္တယ္ေလ ...

ကဗ်ာပါပဲ ...
ငါကလဲ အတုအေယာင္မဟုတ္ဘဲ
ေမတၱာစ္မွန္ေတြနဲ႔သာ ေပါင္းသင္းကာ
လက္ပြန္းတတီးခံုမင္လာခဲ့တာ ...

တခ်ိန္ကပါ ...
ကဗ်ာပါပဲ ...
အတုအေယာင္ခံစားခ်က္နဲ႔ ကဗ်ာနဲ႔ ငါ ...
လံုးဝမအပ္စပ္ခဲ့တာ ...
ကဗ်ာ ...
ကဗ်ာ ...
ကဗ်ာ ...

ငါေသခ်ာခ်င္တယ္ ...
ေသခ်ာေနမယ္ ...
ေလျပည္အၿပံဳးမွာ ...
ငါ့က်ရႈံးၿပီး ေဝဟင္မွာ
ကားစင္တင္ခံရရင္ေတာင္ ...
ကဗ်ာဟာ ငါ့အတြက္...
အတုအေယာင္ကယ္တင္ရွင္မဟုတ္ဘူး ...
ကဗ်ာဟာ ...
အတုအေယာင္မဟုတ္ဘူး ...
အစစ္အမွန္ေတြထက္ သာတယ္ ...

ကဗ်ာပါပဲ ...
ငါ့ႏွလံုးသားရဲ့ အေသခံေဆးသမား ...။။။..။။။...

“ဧည့္သည္ ...”

ခဏတျဖဳတ္ သူေရာက္လာတယ္ ...
ဖိတ္ေခၚထားေပမဲ့ ...
သူ ...
ျပန္ထြက္သြားခ်ိန္က် တားဆီးလို႔ မရဘူး ...
ဖိတ္ေခၚထားေပမဲ့ ...
သူလာမယ့္ ေျခလွမ္းေတြ ကိုယ္မပိုင္ဘူး ...
သူ႔အေပၚမွာပဲ မူတည္တယ္ ...။...

ခဏတျဖဳတ္ပါပဲ ...
ဖိတ္ေခၚထားလို႔ သူရွိေနတဲ့အခ်ိန္
ေပ်ာ္တယ္ ...
အသက္ရႈသံတိုင္းက ၿပံဳးရႊင္တယ္ ...
ရင္ခုန္သံတိုင္းက အရာရာကို ေက်နပ္တယ္ ...
...........................
...................
ခဏတျဖဳတ္လား ....
ေနာက္ေက်ာမလံုဘူး ...
ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း မယံုဘူး ...
သူ႔ကို အခ်ိန္ၾကာႀကီးဖက္တြယ္ႏိုင္မွာလား ...
ဒီလက္ေတြက သူ႔ကို ဆုပ္ကိုင္ထားဖို႔
ခိုင္ၿမဲရဲ့လား ...
သူက ဧည့္သည္ပါ ...
ဒါကို သူနဲ႔အတူရွိတဲ့အခ်ိန္ ထာဝရဆိုတဲ့ ဝါက်ကို
ကိုယ့္ ဘာသာစကားနဲ႔ ...
ကိုယ့္ဘဝမွာ ရွင္သန္လာေအာင္
အသက္သြင္းေပးခ်င္တယ္ ...
................................
သူ ...
ထြက္သြားခဲ့ပါၿပီ ...
ငါသံုးတဲ့ ဧည့္သည္ ...ဆိုတဲ့
နာမ္စား ...က ...
တကယ္ေတာ့ အာဏာေတြ ...
စည္းစိမ္းေတြပါ ...
အခုေတာ့ ေကာက္ရိုးမီးလို ၿငိမ္းေအးသြားၾကၿပီ ...
တခဏသာ ေတာက္ေလာင္လိုက္ၾကတာ ...
ဟုန္းဟုန္းကို ျမည္လို႔ ...
အားမာန္အျပည့္နဲ႔ ေလာင္ကၽြမ္းျခင္းေတြက
ငါ့ေရွ႕ေလးတင္ အခ်ိန္တစ္ခုမွာ ...
တစ္ခုတက္တစ္ခုတိုး ခ်ီတက္သြားလိုက္ၾကတာ ...
အခုေတာင္ ...
နားထဲမွာ ျမင္းခြာသံလိုလိုေတာင္ အာရံုစြဲေနေသး ...

ငါ့မ်က္ရည္ေတြ ...
အားလံုး ...
အခ်ိန္ကာလတစ္ခုနဲ႔ အတူ
လိုက္ပါသြားၾကၿပီ ...
မ်က္ရည္ေတာင္ က်စရာမရွိတဲ့ ...
ငါ့ညေတြမွာ ...
ငါ ေၾကညက္ေနတဲ့ တြက္ေနက်
အရိုးစင္းဆံုး
ဒသနေလးက ...
“ေမြးကတည္းက ငါဟာ တစ္ေယာက္တည္း ...
ေသသြားေတာ့လဲ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ...
ဘာမဆို မတည္ၿမဲဘူး ...
မတည္ၿမဲျခင္းထဲမွာမွ ကိုယ္က်ိဳးနည္း အျဖစ္ ...
ေပးဆပ္ရတာနဲ႔ မတန္ေအာင္ ...
ရလိုက္တဲ့ အာဏာစည္းစိမ္ေတြက မၿမဲပါလား ...
ငါ့ တဘဝလံုး ...
အာဏာစည္းစိမ္ေတြေနာက္လိုက္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြကို
ႏွေျမာဆံုးပဲ ...
ျပန္ရႏိုင္မလား ...
ျပန္မရႏိုင္မလား ...
ျပန္သာရႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ...
အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ ရယ္ခ်င္လို႔ ...
အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလး
ကိုယ့္အေတြးအေခၚနဲ႔ ကိုယ္အိပ္ခ်င္လို႔ ...
ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလး ၿပံဳးခ်င္လို႔ ...
ျပန္ရႏိုင္မလား ...
ျပန္မရႏိုင္မလား ...
ကုန္လြန္သြားတာ အားလံုးျပန္မရႏိုင္ေတာ့ဘူး ...”

ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ဘူး ...
ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ဘူး ...
ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ဘူး ...

အခုငါ ကဗ်ာေရးေနတာလည္း ခဏပဲ ...
ဧည့္သည္လိုပဲ သူ႔ေနရင္းဆီျပန္သြားမွာ ...
ခဏပဲ ...
ငါဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ အရာအားလံုး ...
အားလံုး ...
အားလံုး ...
အားလံုး ...

ဟူးးးးး.....
ငါ့သက္ျပင္းလည္း ခဏပါပဲ ...။ ....
ငါ့သက္ျပင္းလည္း တကယ္ေတာ့ ...
ငါ့ႏႈတ္ခမ္းရဲ့ ဧည့္သည္ပါပဲ ...။။..။။။