“မဆီမဆိုင္စကားလံုးေတြနဲ႔ ကဗ်ာ”

ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ငါ့အခ်ိန္နာရီေတြ
ျဖန္႔ႀကဲကာ ရႈပ္ပြေနေလရဲ့...။
နံရံေတြ ေပၚမွာလည္း
ငါ့စကားလံုးေတြ မဝံမရဲပါ
ပုန္းၾကေခြေနတဲ့ အျဖစ္ကို
အခ်စ္သံနဲ႔ ထုရိုက္ကာ
ခ်ိတ္ဆြဲထားေနဆဲ...။
ခံစားခ်က္အေၾကာေတြ
ကတက္မွ ေျပာလက္စနဲ႔
ေျပာရရင္ျဖင့္ ငါ့အေတြးေတြက
ေလဟာနယ္ထဲ ဝဲေနရာက
ယိုရြဲကာ ေပါက္ၿပဲေနတဲ့
မိုးမ်က္ႏွာၾကက္ခပ္စုတ္စုတ္ကေန
excuse me လို႔ေတာင္ ခြင့္မပန္ဘဲ
ငါ့ဦးေဏွာက္ထဲကို
ဟဲ့..ပလုတ္တုတ္လို႔
အာေမဋိတ္စြဲရေလာက္ေအာင္
တိုးဝင္လာခဲ့.။
ဒီအေၾကာင္းေတြဟာလည္း
ငါ့အတြက္ နိစၥဓူဝမေဟာင္းႏြမ္းတဲ့
အေၾကာင္းထူးထူးဆန္းဆန္းေတြပါပဲ...။
ဒါေၾကာင့္လည္း အခ်ိန္ရွိတိုင္း
ငါ့အသြးအသားေတြက
ေသြးရူးေသြးတန္းနဲ႔ ေအာ္ေနတာေပါ့..။
ကဲ...ဇာတ္လမ္းအဆံုးမွာေတာ့
မဆီမဆိုင္ငါေျပာလိုက္ခ်င္တာက
ေသြးလမ္းမွာ ေျပးနမ္းစရာ
ခ်စ္သူ႔ပါးေလး အခုငါ့ဖင္ထိုင္ခံုေအာက္မွာ...။

“သခါၤရရယ္ မင္းကိုေတာ့ ဆလံေပးပါတယ္”

သစ္ရြက္တစ္ရြက္ေတာ့
ေလေျခြလို႔ ေၾကြသြားျပန္ပါေရာလား...
လူတစ္ေယာက္ေတာ့
အေသေစလို႔ ေသသြားျပန္ပါေရာလား..
အမွတ္တမဲ့ သခါၤရသေဘာကို
ေဆာင္ၿပီးေတာ့ေပါ့ေလ..။
...................
ေဩာ္......သစ္ရြက္ေတြ
ေၾကြေစတဲ့ ေလေျပရယ္
ဘာအၿငိဳးမ်ားရွိလို႔ ေျခြရတာလဲ...
ေနာက္...
ေသေစ.... တဲ့...မျမင္ႏိုင္တဲ့
ပစၥဳပၸန္ပဲ့တင္သံေအာက္မွာ
အမိန္႔သံခပ္ရိုင္းရိုင္းကို
ဘာေၾကာင့္မ်ားေစရတာလဲ
အခ်ိန္ရယ္...။
ေအးေပါ့ေလ..
သခါၤရသေဘာတရားကို
မင္း..အမွတ္တမဲ့ဆိုတဲ့
လက္နက္အားျပဳၿပီး
ေက်ပြန္စြာတာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတာပဲ..။
အင္း...ငါမတတ္ႏိုင္တဲ့အဆံုး
မင္းတာဝန္ေက်ပါတယ္လို႔ေတာ့
ေျပာရမွာပဲ...။
ကဲပါ...အခ်ိန္နဲ႔ ေလမင္းရယ္
အဲဒီတာဝန္ေက်ပြန္မႈႀကီးကို
လူေတာ္ေလးေတြ၊ လူေကာင္းေလးေတြဆီမွာ
ပန္းဖူးပန္းငံုေလးေတြဆီမွာ၊
လန္းဆန္းေနတဲ့ သစ္ရြက္စုိေတြဆီမွာ
မလုပ္ဖို႔ ငါေတာင္းဆိုခ်င္ေပမဲ့လည္း
ဘယ္သူ႔မ်က္ႏွာမွ မေထာက္ဘဲ
တာဝန္ေက်ခ်င္တဲ့ မင္းတို႔ရဲ့
စိတ္ဓာတ္ကို ငါလက္ေျမွာက္ဆလံေပးလိုက္ပါၿပီကြာ...။..။.။။။

“ဥဩသံေတြၾကားက အိမ္အလြမ္း”

ငါအိပ္မက္ေတြတိုင္းက
အိမ္ျပန္ဖို႔ ေဆာ္ဩကာ
ငါအိမ္ျပန္မယ့္အေရးေတြးရင္း
အေပ်ာ္ေစာခဲ့တဲ့ ေန႔ေတြအခ်ိန္ေတြ
ဟာလည္း မေရမတြက္
ႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ပါပဲ..။
မီးရထားဥဩသံႀကီးၾကားတိုင္း....
ေလယာဥ္ပ်ံေခါင္းေပၚ
ခြင့္ျပဳခ်က္မဲ့တစ္ဖက္သတ္စြန္းေရာက္
လြမ္းမိုးသြားတိုင္း...
လူမႈေရးနားမလည္
တအားဆူတယ္ေျပာထိုက္တဲ့
ကားဟြန္းတီးသံေတြၾကားတိုင္း...
အိမ္လြမ္းသူအျဖစ္
အိမ္ျပန္ခ်င္လို႔ ညိဳမိိုင္းေနတဲ့
ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္ေတာင္ ျပန္သနားမိတယ္.။
...........................
ဟူး...အိမ္ျပန္လို႔ မရေအာင္ခ်ည္ေႏွာင္ထားဆဲ
ထက္ရွတတ္တဲ့ အေျခအေနႀကိဳးေတြၾကားက
ရုန္းထြက္တတ္လြန္းလို႔
ရင္မွာဒဏ္ရာေတြဟာ
ေျပာျပစရာမေကာင္းေလာက္ေအာင္
ပြန္းပဲ့ကာ ထိရွခဲ့ပါၿပီ...။
.....................
ျမင္မေကာင္း ၾကားမေကာင္း
ဒီနာက်င္စရာ ဒဏ္ရာေတြကို
နာက်င္စြာေပြ႔ပိုက္ထားတဲ့
ငါအိမ္လြမ္းသူတစ္ေယာက္
အိမ္မက္မ်ားထဲ လမ္းေပ်ာက္လို႔ လမ္းရွာ
ဥဩသံ၊ ဟြန္းသံ၊ ေလယာဥ္သံေတြထဲမွာ
ေမ်ာလြင့္ကာ...
ေျခလွမ္းသစ္ေတြက
ေတြးေနက်အေတြးေလးေတြကိုပဲ
ဆုပ္ကိုင္ထားတာ...
ဒီေတာ့ ငါဟာ အခုခ်ိန္ထိတိုင္
အိမ္မျပန္ႏိုင္သူ...။..။.။။။

ငါ့အႏုပညာ

အႏုပညာဆိုတာ...
စကၠန္႔ေလးမွာေတာင္
ေပါက္ဖြားလာတတ္တယ္..။
သက္တံ့တစ္ကန္႔အဆင္းမွာေတာင္
မိုးတစ္ေထာက္ဖ်ားရြာသလိုေပါ့..။
...........................
ငါေတာ့...
ေသတဲ့အထိ
အႏုပညာကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳေနသူတို႔အဖို႔
သူတို႔စိတ္ဓာတ္အႏုပညာကို
ေလးစားတန္ဖိုးထားတတ္ေအာင္
ပဲ့ျပင္မလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီ...
ဒီေတာ့...
ငါဟာ အႏုပညာေအာက္က
အတၲနဲ႔ တစ္ယူသန္စိတ္ကို
ပုိက္ေထြးရင္း.....

ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္လို

ထားခဲ့ၿပီဆိုတဲ့ အေျခအေနတစ္ခုနဲ႔
မင္းေပးခဲ့တဲ့ အိပ္မက္
မင္းပဲ ျပန္ခ်ိဳးဖ်က္ရုပ္သိမ္းသြား

ၿပီ...။
..................
ငါ့အိပ္မက္ထဲကေန
မင္းထြက္သြားခဲ့ၿပီျဖစ္ေပမဲ့
ငါ့ႏွလံုးသားထဲမွာေတာ့
မင္းဟာ တည္ရွိဆဲ၊
စိုးစံၿမဲ၊ စိုးစံဆဲဆိုတာ
ယံုၾကည္ေပးပါ...။
..............
ငါ့အတြက္ေတာ့ေလ
မင္းငါ့ကို
အိပ္မက္ေတြေပးၿပီးေနာက္ပိုင္း..
ငါ့စကၠန္႔တိုင္းဟာ မင္းအတြက္...
(မင္းအိပ္မက္ေတြ ရုပ္သိမ္းသြားၿပီး
ေနာက္ပိုင္းလည္း)
ေရွ႕ဆက္ မင္းေပးတဲ့
ရင္ခုန္သံေတြနဲ႔ အသက္ဆက္ကာ
ငါ့ႏွလံုးသားမွာ စကၠန္႔တိုင္းမင္းကို
ေမြးဖြားေစမွာပါ..။
ယံုေနာ္.
အကုန္ေျပာရရင္..
ငါ့ဘဝစာမ်က္ႏွာေတြအားလံုးမွာ
မင္းေပးတဲ့ ကဗ်ာေတြနဲ႔ အတိၿပီးသြားမွာ...
ရွိၿပီးသားကဗ်ာေတြနဲ႔လည္း
မလံုေလာက္လို႔
မင္းပံုရိပ္ငါ့အေတြးထဲ
အကုန္မေပ်ာက္ဖို႔ ရင္ခုန္သံကေလာင္
တစ္လက္နဲ႔ စုတ္ခ်က္ခပ္ျပင္းျပင္း
ဆြဲထားခြင့္ျပဳပါေနာ္...
............
ကဲ.....
အလြမ္းဆက္ကာ
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အနမ္းတစ္လက္မွာ
ခဏသာ ႏႈတ္ဆက္ပါရေစဦး....

သင္ခန္းစာ

နာက်င္ျခင္းေတြကို
အခ်စ္စာသင္ရင္း
တေလးတစား ကဗ်ာမ်ား
အျဖစ္လည္း မေရးဖြဲ႔ခ်င္ေတာ့ပါဘူး..။
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့
ငါဟာ မေန႔ညက ေၾကြက်သြားတဲ့
ၾကယ္နဲ႔အတူ ကမၻာေျမႀကီးအေပၚ
သက္ဆင္းခဲ့ၿပီ...။
ဒါေၾကာင့္ငါဟာ ခဏသာ
ေသဆံုးသြားၿပီ..။
ဒါေပမဲ့ မနက္ျဖန္မွာ ငါေနမင္းႀကီးနဲ႔အတူ
ျပန္လည္ႏိုးထေကာင္းႏိုးထလိမ့္မယ္.။
အဲဒီအခ်ိန္က် ငါ့ရင္ခုန္သံေတြ
တဖန္လႈပ္စိလႈပ္စိျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္.။
ဒါေပမဲ့ မေသခ်ာပါဘူး..။
အခုခ်ိန္မွာ ငါေသဆံုးေနတဲ့
အျဖစ္ေလးပဲ ေသခ်ာတာ..။
ဒါေၾကာင့္ ေနမင္းႀကီးမရွိေတာ့
ငါအလင္းတန္းတစ္ခုအေနနဲ႔
လက္ရွိေသဆံုးဆဲ့ ငါ့အျဖစ္ကို
ေက်နပ္ရေတာ့မွာေပါ့....။။။

တိုက္ရင္းေသ

မစိန္ရဲရင္လည္း
အိမ္ထဲမွာပဲ ေနခဲ့ေလ...
ဘဝစစ္ေျမျပင္ႀကီးမွာ
ရွင္သန္ေနသူငါတို႔အဖို႔
တိုက္ရင္းေသနိယာမပဲ
လက္ကိုင္ထားစို႔...။
ေသမထူးေနရူးဘဝႀကီးကို
ပ်င္းရိေလးလံတြဲရိေနတဲ့
သက္ျပင္းေတြနဲ႔ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့
အၾကည့္ေတြေပါင္းၿပီး တံု႔ျပန္ေနမယ့္အစား
တံုးတိုက္တိုက္၊ က်ားကိုက္ကိုက္
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း အသစ္ေတြအတြက္
ေရွ႕တက္...ၾကားထဲမွာ
ရြက္က်ိဳးတက္နဲ႔ေလွာ္၊
တက္က်ိဳးလက္နဲ႔ေလွာ္ဆိုတဲ့
စိတ္ဓာတ္ကို အၿပီးသတ္အခ်ိန္ထိ
ႏွလံုးသားဧည့္ခန္းမွာ
ဝဝလင္လင္ေကၽြးထားဖို႔ေတာ့လိုတယ္.။
တစ္လွမ္းၿပီး တစ္လွမ္း၊
အလြမ္းၿပီး အနမ္း
အနမ္းၿပီး အလြမ္း
ငါတို႔ ပစၥဳပၸန္ေတြ မလြဲမေသြ
အနာဂတ္အတြက္ ေရွ႕ဆက္မယ္
တိုက္ရင္းေသ....။။။