“ငါမက္တဲ့ အိပ္မက္ရိုင္း…”

ဟာ…
လူေသေကာင္ႀကီး ထလာၿပီ…
ငါ့ကို ၾကည့္တဲ့ အၾကည့္ေတြက
စိမ္းစိမ္းႀကီး…
အင္း..ဟင္း…
ေၾကာက္လိုက္တာေနာ္…
အေသြးအသားေတြထဲ ေၾကာက္လန္႔ျခင္း
ဆိုတဲ့ စုန္းေတြပူးေနၿပီ…။…
ဟာ…ေျခလွမ္းေတြက
ေရႊ႕လို႔မရေတာ့ဘူး…
လူေတြ ထြက္ေျပးကုန္ၿပီ…
ငါတစ္ေယာက္တည္း…
မသာေကာင္ႀကီးလည္း တေရြ႕ေရြ႕
ငါ့ဘက္ခ်ဥ္းလာၿပီ….
ဟာ…အေမေရ..
ေၾကာက္ပါတယ္ဗ်..ေနာ္..
ေအာ္ေခၚေနတယ္…ကယ္တင္ႏိုင္မဲ့
စိတ္ထဲက အမည္မသိတစ္ေယာက္ေယာက္ကို
ကေဝတစ္ေယာက္လို…။…
ငါ့အနားဘယ္သူရွိလဲ..
အေမေရ….
လုပ္ပါဦး…
မသာေကာင္ႀကီး ငါ့အနားေရာက္လာၿပီ..။…
ေဇာေခၽြးေတြက (ဟာ)တစ္ကိုယ္လံုးကို
စုပ္ယူထားလိုက္ၿပီ….။
(ဒူးေတြက မခိုင္..ယိုင္သာလဲခ်င္ပါေတာ့တယ္.။)
ငါ့အေသြးအသားေတြကို
ဖဲ့ယူဝါးၿမိဳေတာ့မယ္..။…။…
…………………………
………………..
ဟူး…
ဟား…ေသြးပ်က္စရာ
အိပ္မက္ရိုင္းပါပဲလား…။..။.။။။

“အတၱမဲ့ေသာ…ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၏ အဖြင့္”

အရႈံးေတြထဲ မင္းငါ့ကို

ေရြးခ်ယ္ဖို႔ထက္

အမုန္းေတြပဲ လြင့္ျပယ္ဖို႔အတြက္

ငါပိုဆုေတာင္းမိပါတယ္…။     

ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့

ခ်စ္ျခင္းရဲ့ အဆံုး အမုန္းဆိုတဲ့

စကားကို ငါယံုၾကည္ထားလို႔ပဲ…။

မင္းငါ့ကို ခ်စ္ရင္ခ်စ္ႏိုင္တယ္…

ဒါေပမဲ့ ထာဝရ(သို႔)ဒီတစ္သက္

ခိုင္ၿမဲပါေစ…

ႏို႔မဟုတ္ရင္ေတာ့

မင္းငါ့ကို ခ်စ္လဲမခ်စ္နဲ႔…

မုန္းလဲမမုန္းနဲ႔…။

လတ္တေလာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တိုင္း

မင္းေပးေလ့ရွိတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ပဲ

ငါေက်နပ္ေနေသးတယ္…။…

စကားေျပာတိုင္း လူမႈေရးအရ

ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ၿပံဳးေပးတတ္တဲ့

မင္းမ်က္ႏွာထားေတြနဲ႔လဲ

ေက်နပ္ေနေသးတယ္…။…

ေလာဘမႀကီးရဲဘူး…

အဲဒါ……

ငါ . လက္ရွိအခြင့္အေရးေတြကို

ၾကာရွည္စြာ တယုတယေပြ႔ပိုက္ထားခ်င္လို႔ပဲ…။…

အဲဒါမင္းနားလည္ေပးပါ…။..။.။။။

“ကမၻာသစ္ေလးေတြအတြက္…….”

အမည္မေဖာ္ႏိုင္တဲ့

အေၾကာင္းျပခ်က္ခပ္ရိုင္းရိုင္းတစ္ခုနဲ႔

အခ်ိန္တစ္ခုကို အဓိပၸာယ္မရွိေအာင္

ပံုသြင္းကာ

အားမာန္ျပည့္ေနတဲ့ စိတ္ေတြရယ္

ထိသြားေအာင္ တစ္ခဏနဲ႔

ပစၥဳပၸန္ဆိုးကို အယံုသြင္းတာ….။

………………………

ျဖစ္ၿပီးရင္ ပ်က္ၾကရုိးထံုးစံအတိုင္း….

အရာအားလံုးအတြက္

ျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ…..

……………………………

အားမာန္ျပည့္ေနတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ၊

ေလာကဓံကို ရြပ္ရြပ္ခၽြံခၽြံတိုက္ခိုက္ေနတဲ့

လက္ေတြ၊

ႀကံဳလာတဲ့ ဒုကၡေသာကေတြကို

ႀကံဳသလို မိတ္ဖြဲ႔ခင္မင္တတ္တဲ့

ေျခလွမ္းေတြ

(အားလံုး)အားလံုးကို

ေနဝင္ခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ေလာက္သာရွိတဲ့

ကပ္ဆိုး(အခ်ိန္ဆိုး)ႀကီးတစ္ခဏသာေလးက

အတင္းအဓမၼ သိမ္းယူသြားခဲ့ၿပီ…။

……………………………

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့ေနတဲ့ လက္ေတြနဲ႔

မ်က္ရည္အၾကည့္ေတြကိုသာ ရင္ခြင္စံုပိုက္ကာ

ေကာင္းကင္တစ္ဆံုးကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ

ေတာင္းေနတဲ့ မိဘမဲ့ကေလးေတြ၊

ခံျပင္းမႈနာက်င္မႈေတြကို မတတ္သာ

ဖိတ္ေခၚထားကာ ရႈံ႕မဲ့မဲ့မ်က္ႏွာေလးေတြရဲ့ ပိုင္ရွင္

(ဒုကိၡတ) သခၤါရရဲ့ ကေလးငယ္ေတြ…

သူတို႔ရဲ့ အၾကည့္ေတြမွာ…

သူတို႔ရဲ့ စိတ္ေတြမွာ…

သူတို႔ရဲ့ လက္ေတြမွာ…

ရွိသမွ်အားအင္ေတြ ပ်က္သုဥ္းေနၿပီ…

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ အေရာင္မဲ့ေနၿပီ…

ေမွ်ာ္လင့္စရာေကာင္းကင္ေတြ..

တိမ္တိုက္ေတြ သူတို႔အတြက္ဆံုးပါးသြားၿပီ….။

……………………………………

ငါတို႔….ပ်က္သုဥ္းသြားတဲ့ သူတို႔ရဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြကို

အေရာင္ျပန္ဆိုးကာ အသက္ျပန္သြင္းေပးၾကမယ္ဆိုရင္…………

ၾကင္နာတဲ့ငါတို႔လက္ေတြနဲ႔ သူတို႔ေကာင္းကင္ေတြကို

တည္ေဆာက္ေပးရေအာင္လား….

ၾကင္နာလဲ့ေဝတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔

သူတို႔အတြက္

အားမာန္တိမ္တိုက္ေတြ ဖန္ဆင္းေပးရေအာင္လား…

တတ္ႏိုင္သမွ်ကူညီမႈေတြနဲ႔

သူတို႔ဘဝေတြရဲ့ ရဲတိုက္ႀကီးေတြအျဖစ္တုိက္ပြဲဝင္ၾကစို႔လား…

လာပါ…

သူတို႔ အနာဂတ္ေတြကို လွပေအာင္

ထုဆစ္ေပးၾကရေအာင္လား…..

ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ သူတို႔ရဲ့

ပင္ကိုယ္အရည္အခ်င္းေလးေတြကို

ကူညီမႈေတြနဲ႔ တူးေဖာ္ေဖြရွာၾကစို႔လား…

ငါတို႔မွာ ဘာရွိသလဲ….

ဘာမွမရွိရင္ေတာင္မွ

အၾကင္နာစကားလံုးျမွားေတြနဲ႔

သူတို႔ ညိႈးငယ္ျခင္းဖုတ္ေကာင္ေတြကို

အေသပစ္သတ္ၾကစို႔လား…

ထမင္းတစ္လုတ္အတြက္

မ်က္ရည္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာနဲ႔

ဝယ္ယူရတဲ့ သူတို႔ဘဝငယ္ေလးေတြ…….

သူတို႔မွာ ဆက္သင့္တဲ့အနာဂတ္ေတြမ်ားစြာရွိပါတယ္…

မ်က္ရည္အဆိပ္ေတြနဲ႔

သူတို႔ဘဝပ်က္သုဥ္းမယ့္အေရး

ငါတို႔ ေတြးရံုပဲ ေတြးေနရမွာလား…

မ်က္ရည္အဆိပ္သင့္ေနတဲ့

သူတို႔ဘဝေတြ ကယ္တင္စို႔လား…

ငါတို႔သာ ကယ္တင္မယ္ဆုိရင္…

သူတို႔ေကာင္းကင္ေတြတဖန္လင္းလက္လာမွာပါ…

သူတို႔အနာဂတ္ေတြ တဖန္အသက္ျပန္ဝင္လာမွာပါ…

အဆိပ္သင့္ေနတဲ့ သူတို႔မ်က္ရည္ျမစ္ေတြ

ေျခာက္ခမ္းသြားမွာပါ…

သူတို႔ရဲ့ သက္တံေရာင္ အရည္အခ်င္းေလးေတြက

မိုးကုပ္စက္ဝိုင္းအသြင္ရွိေနတဲ့

စိတ္ဓာတ္ေတြကေန ေပၚထြက္လာၿပီး

လူေတြအတြက္ အက်ိဳးရွိလာမွာပါ…

အက်ိဳးရွိရင္ ဒီကမၻာႀကီးထဲရွိရွိသမွ်

အဆိပ္သင့္မ်က္ရည္ျမစ္ေတြ၊

ေသဆံုးေနတဲ့ မ်က္ရည္ညေတြ

ေျခာက္လြန္ကုန္ခမ္းသြားမွာပါ…ဒီေတာ့

သူတို႔ဆီကေန လွပစိုေျပတဲ့

ကမၻာသစ္ေလးေတြ လံုးဝကို

ဖြဲ႔စည္းလာႏိုင္မွာပါ…

ကဲ….ဒီကမၻာသစ္ေလးေတြအတြက္……

“သံစဥ္မဲ့ မ်က္ရည္ရထားမ်ား”

မီးခိုးေငြ႔ေတြ တလူလူ
ေကာင္းကင္ေပၚကို အတင္းအဓမၼ
ဘယ္သူမွ မဖိတ္ေခၚဘဲ
ထိုးတက္လို႔
ေလထုရဲ့ သန္႔ရွင္းမႈေလး
က်ိဳးပ်က္ဖို႔ အတြက္ပါ...
အသက္ေစ့ေငြ
တပ်ဴပ်ဴနဲ႔ သခၤါရတရားကို
မ်က္ႏွာမူၿပီး ေသျခင္းဖိတ္စာကို
လက္ကိုင္ထားကာ
ထားခဲ့သူတို႔ရဲ့ ရင္ညိဳးရက္လို႔ကြာ..
ဘယ္သူမွ မလြန္ဆန္ႏိုင္ဘူး..
အမွတ္တမဲ့နဲ႔ အမွတ္တရငိုယိုပူေဆြးမႈေလးေတြ
ျဖစ္ေပၚေအာင္
စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့...စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ဆဲ..
ေရွ႕ဆက္ၿပီးလည္း စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ဦးမယ္..
ပရိေဒဝေသာကမီးမ်ားသခင္
လို႔ေတာင္ တင္စားထိုက္သူရယ္...
မင္းရဲ့ အမွတ္တမဲ့ေလးအတြက္
ငါတို႔မွာ မ်က္ရည္ေျမခ
နာက်င္မႈေတြ စားသံုးလို႔
ဝရတယ္...။..
ဒီေတာ့ မင္းအစားေလာကႀကီးအေပၚ
ငါေျပာပါရေစေနာ္...
“ကိုယ္ျပန္မလာႏိုင္တဲ့
လူ႔ေလာကႀကီးနဲ႔ အနီးဆံုးေနရာကို
သြားတဲ့အခါ မ်က္ရည္ရထားေတြ
ကုတို႔ခမထား ဆိုင္ဆိုင္ၿမိဳင္ၿမိဳင္ရေစဖို႔
အတတ္ႏိုင္ဆံုးလူ႔ေလာကႀကီးမွာ
လူသားေတြအတြက္ေရာ..၊
ကိုယ့္အတြက္ေရာ အက်ိဳးရွိေအာင္
ေနထိုင္ပါ”......လို႔...။
တကယ္ေတာ့ေလ မွတ္ထားဖို႔က
ဘဝမွာ ကိုယ္ေနခ်င္သေလာက္
ဝဝလင္လင္ေနထိုင္ၿပီးရင္
အျမတ္ဆံုးေလာကႀကီးထဲက
ထြက္ခြာနည္းကေတာ့
အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ထြက္ခြာတာပါပဲ..
ျမတ္လည္း ျမတ္တယ္..။
ကိုယ့္အတြက္ မ်က္ရည္ရထားေတြလည္း
တိုးတယ္...။
ကဲ...သခၤါရတရား...
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႔ငါ...
စံျပထားပါရေစ...

အေမ ့အတြက္ပါ

အေမ...
အေမၿပခဲ ့တဲ ့အမွွွွွွန္တရားတို္င္းအတြက္
စိန္တန္ဆင္ဆာေတြသာ အေမ ့ကိုေပးနိုင္ခဲ ့မယ္ဆုိရင္...

သမီးအတြက္က်ခဲ ့တဲ့ မ်က္ရည္တုိင္းအတြက္
ပုလဲလုံးေလးေတြသာအေမ ့ကိုဆင္နိုင္ခဲ ့မယ္္ဆုိရင္....

သမီးေၾကာင္ ့ရခဲ ့တ ဲ ့နွလံုးသားနာက်င္မွုတုိင္းအတြက္
ပတ္တၿမားေတြသာအေမ ့ကိုေပးနုိင္ခ ဲ့မယ္ဆုိရင္...

ခမ္းနားၾကီးက်ယ္တဲ ့ ၇တနာသိုက္တစ္ခုကိုုအေမပုိင္ဆိုင္နိုင္ေတာ ့မွာပါ

အၾကင္နာတရားေတြလင္းလက္ေနတဲ့
အေမ ့မ်က္၀န္းေတြနဲ ့ထပ္တူညီစြာ
ေတာက္ပတဲ ့ရတနာသုိက္တစ္ခုေလ။

ဒါေပမဲ့အေမရယ္..
သမီးမွာအဲဒါေတြတစ္ခုမွမရွိပါဘူး

သမီးေပးနုိင္တဲ ့ အရာေတြထဲကအဖုိးတန္ဆံုးအၿဇစ္
ေႏြးေထြးတဲ ့ခ်စ္ၿခင္း
ၿပင္းၿပတဲ ့ ဆန္ဒနဲ ့ဆုေတာင္းေတြကသာ
အေမ ့အတြက္ပါအေမ

ဒိမ္ပီး(ဒဂံုကြန္ပ်ဴတာသိပၸံဘြဲ႔လြန္ေကာ်င္းသူ)

"To You"

                             I will give you all my best that I can
                             But I will ask you no more than you can give in return
    
                             I fall in love with you with your own interest...
                             I will not try to change you in any way

                             I  am so dare to face the changes having you by my side
                             and make our relationship alive and exciting

                             I'll let you see all my beings through my personal windows
                             I won't let be there any secret and twist for you


                             I promise you to make
                             my love ...
                             my wishes...
                             and all things that I can give you,..
                             Alive and getting stronger
                             Till death do us apart
                             
                             Dim Pi (Aunt of this blog's owner)
                             (studying  Computer Science at  Dagon university)

“အနမ္းသခင္ရဲ့ ျမင္လွည့္ၾကင္ေတာ္မူပါ...”

အမွတ္တမဲ့အနမ္းေတြက
သခင္မဲ့ ေၾကာင္ေလေၾကာင္လြင့္
တစ္ေကာင္လို
ဘာမွမသိရွာတဲ့ ႏွလံုးသားကို
ပြတ္သီးပြတ္သတ္နဲ႔
ရင္ခုန္သံေတြကို
မသိမသာဖဲ့ကာ ရန္ရွာေနေတာ့ကာ
သခင္မဲ့တဲ့ ဒီႏွလံုးသားတစ္ခုလည္း
အယုအယလက္မ်ားငတ္ေနတာမို႔
ခ်စ္မိခဲ့ပါတယ္...
......................
ဘယ္ေလာက္ထိခ်စ္ရမလဲ...
ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို
အမွတ္တမဲ့အနမ္းေတြက
ေဗဒင္ဆရာ(သို႔)
အၾကားအျမင္ဆရာေတြအျဖစ္
ရင္ခုန္သံတစ္ခုရဲ့ ခ်စ္ႏိုင္စြမ္းအကြာအေဝးကို
မမွန္းဆႏိုင္ေတာ့
ရင္ခုန္သံေတြကို ႏွစ္သိမ့္ေပးတဲ့
စကားလံုးေတြ တုပ္ေကြးမိခ့ဲတယ္...။
.......................
ဘယ္ေတာ့ သူ႔အခ်စ္ကို
အၾကည့္ေတြနဲ႔ပဲမဟုတ္ဘဲနဲ႔
ပါးစပ္က ဆက္ေက်ာ္သက္
ရွက္ျဖန္းေသြးေလးေတြ မပါဘဲ
ႏႈတ္က တရားဝင္အနမ္းမ်ားကို
တံု႔ျပန္ေစသားလို႔ ေၾကညာမွာတဲ့လဲ...
ေမးခြန္းေလးေတြပါ...
ဒါေပမဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ုျခင္းက
ခစားရက္ေပါ့....
..................
ဟင္း....ျဖစ္ပ်က္တာေတြအားလံုးရဲ့
အဆံုးမွာ အၿပံဳးေတြမပါဘဲ
သက္ျပင္းနဲ႔ အၿမဲၿပီးတတ္ေပမဲ့
ခ်စ္တတ္တာေတြရဲ့
အဆံုးမဟုတ္
အခ်စ္ရဲ့ နိဂုံး
အၿပံဳးေတြရဲ့ အစမွာ ငါ
သက္ျပင္းတစ္ရႈိက္နဲ႔သာ......