“ေကာင္မေလးေရ…ငါမွားခဲ့သလား…”

ညေကာင္းကင္ေတြေပၚမွာ
အိပ္မက္ေတြကို အစီအရီျဖန္႔ႀကဲလ်က္
ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြလို ေတာက္ထြန္းႏိုင္ဖို႔
အလြမ္းေတြဆီက မီးညိႇယူရတဲ့အျဖစ္…
ၾကယ္စင္ေတြကိုေတာ့…
ေန႔ကို အေမွာင္အင္ပါယာႀကီး သိမ္းသြင္းလိုက္ကတည္းက
အေတြးခ်ဴတံနဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္ေျခြခ်စၿမဲ…။…
ဒီေတာ့…
ေကာင္မေလးငါမကဲဘူး….ယံု…။
……………………
တကယ္ပါ…
အတိတ္မွာ…
ရင္ခုန္သံဓားမႀကီးတကိုင္ကိုင္နဲ႔
ေကာင္မေလးကို မရမကလိုက္သတ္ခဲ့တာ..ငါ.
ဂုဏ္သိကၡာေတြဆိုတာကလည္း
ဆရာ/ဆရာမ၊ အေပါင္းအသင္း၊
ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔
သူငယ္ခ်င္းေတြဆီမွာ
ေကာင္မေလးကိုသတ္ဖို႔ ရင္ခုန္သံဓားကို
ေသြးထားကတည္းက
တစစီထုခြဲ၊ ေစတနာမပါဘဲ
ပစ္လွဴခဲ့ၿပီးပါၿပီ…
အခုေလာက္ဆို သူတို႔ေတြရဲ့
လြယ္အိတ္ေတြထဲမွာ
နည္းနည္းေလာက္ပဲက်န္ဦးမယ္ထင္တယ္…
ေကာင္မေလးကလည္း
ဥေပကၡာမ်က္လံုး၊ မာယာအၿပံဳး၊
ရယ္စရာစကားလံုးစတဲ့…
အဆီးအတားေကာင္းေကာင္းေလးေတြနဲ႔
ေသြးပ်က္ပ်က္နဲ႔ ေျပးလိုက္တာ
ငါ့နာရီေတြဆို ေခၽြးေတြနဲ႔
အေအးပတ္ခဲ့တယ္…။…
…………………………
ဒီလိုပါပဲ…
ဒီလိုနဲ႔ဆိုရမွာေပါ့…
ငါ့မွာ မနက္ညမခြဲႏိုင္ဘဲ
ေကာင္မေလးရနံ႔ကို ခ်င္ျခင္းတက္ခဲ့တာ…
ေကာင္မေလးကို ရင္ခုန္သံဓားနဲ႔
မရမကသတ္ျဖတ္ခဲ့တာ…
ငါပဲ ဇြဲေကာင္းခဲ့လို႔လား…
သူပဲ ေမာသြားလြန္းလို႔လားေတာ့ မသိဘူး…
သူ႔ကိုငါ ရင္ခြင္ထဲ ပစ္သြင္းဖို႔
လိုက္လို႔ မီခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာ…
ငါ…ေလ
ရယ္စရာေတာင္ေကာင္းတယ္…
ေလယာဥ္ႀကီးကို မ်က္ရည္ေတြနဲ႔
ျပည့္လွ်ံေစမတတ္ေလာက္ေအာင္…
ငွက္ေတြကို အေဖာ္ညႇိၿပီး…
အေဝးကိုပါ…
ပ်ံသန္းသြားခဲ့တာ…
ဘယ္လိုေနရမလဲ
သိရွာမွာ မဟုတ္တဲ့
ေကာင္မေလးေတာ့…
သနားစရာပါ…
…………………
ကဲ…ဘယ္သူပဲမွားခဲ့သလဲ…
ဘယ္သူ႕ကိုပဲ အျပစ္သြားတင္ရမလဲ…………………
။။။

“အခ်စ္တစ္ခုနဲ႔ စၾကာဝဠာဆံုးကြာေဝးသည္…ဟု”

မ…
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညေတြ
မဆံုစည္းႏိုင္ေအာင္
ၿမိဳ႕ရုိးဘယ္ႏွစ္လီ၊
ဘယ္ႏွစ္ထပ္၊ ဘယ္ႏွစ္ခုနဲ႔
ကာဆီးထားသလဲ…
(အဲဒါေတြကို)
စုတ္ၿဖဲကာ လာခ်င္ေပမဲ့ မရယ္…
မဘက္က အၿပံဳးေတြနဲ႔ ႀကိဳဆိုေနမယ္ဆိုတာ
သိေပမဲ့ မရယ္…
ကၽြန္ေတာ္ေလ…
ေျခလွမ္းေတြက အလြမ္းေျဖကဗ်ာေလးေတြဆီကေန
ရုန္းထြက္ဖို႔…
မဝံ့မရဲ ျဖစ္ေနစိတ္နဲ႔ပဲ…
ဪ…
ၿမိဳ႕ဘယ္ႏွစ္လီေဝးေနၿပီလဲ…
…………………………
မရဲ့ ေရွ႕…
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ေန႔ေတြကို
လာေရာက္လက္ေဆာင္ပကာသနအျဖစ္ေပးခ်င္ေပမဲ့
အနမ္းေတြအျဖစ္ တစ္ယူသန္မွတ္ယူထားတဲ့
အတိတ္က မရဲ့ မဲ့တဲ့တဲ့ အၿပံဳးေလးေတြနဲ႔ပဲ
ေတြးရင္း ေက်နပ္ေနတဲ့ စိတ္နဲ႔ပဲ…
ေဩာ္…
ၾကယ္စင္အလင္းတန္းဘယ္ႏွကုေဋေလာက္
ကြာျခားေနၿပီလဲ…
ရင္ထဲမွာ ကမၻာျခားေနသလို ခံစားေနရၿပီပဲ…
……………………………
ဘယ္ေတာ့ ျပန္ဆံုႏိုင္မလဲ…
အားလံုးမေသခ်ာတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ
အားလံုးမေသခ်ာတာကို ေက်ေက်နပ္နပ္
ခံယူထားေပမဲ့…
ဘယ္ေတာ့ ျပန္ဆံုရမလဲဆိုတဲ့
ေမးခြန္းရဲ့ အေျဖက မေသခ်ာဘူးဆိုတာေတာ့
လက္မခံခ်င္ဘူး…
တစ္စံုတစ္ေယာက္မ်ားသိရင္ေလ…
ထပ္တူထပ္မွ်ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း
ေျပာျပေပးၾကပါ…
…………………………
မရယ္…
မွတ္ထားပါေနာ္…
မျမင္တာမဆံုတာၾကာေပမဲ့
ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္အတိုင္း
ရင္ခုန္သံေတြ မေအးစက္ေသးဘူးဆိုတာကို
ဘယ္ပဲေရာက္ေရာက္ပါ…
ေနာက္…
ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း စဥ္းစားတဲ့အခ်ိန္တိုင္း…
လတ္ဆတ္ေနတဲ့ ရင္ခုန္သံေလးေတြကို
အေတြးေတြနဲ႔ တို႔ထိယူေပးပါ…
ရင္ခုန္သံေတြ ပူေႏြးေန(ဆဲ)တယ္ဆိုတာလည္း သတိရေပးပါ…
မရယ္…
…………..။……………
မရယ္…
မရယ္…
မရယ္…

“မတီးဘဲ ျမည္မယ့္ ရင္ခုန္သံ… မတီးခင္က်ိဳးမယ့္ မာနပက္ထရမ္(Pick)…”

ထို…
သန္းေခါင္ယံမရွိဘဲ…
အိပ္မက္တို႔နဲ႔ ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္လင္းေနတဲ့ည…
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ ဘဝ
ကၽြန္ေတာ့္လက္မွာ
က်ရႈံးခဲ့တယ္…။…
…………………………
ဤ…
မြန္းတည့္မရွိဘဲ…
အေတြးတို႔နဲ႔ ပိုးစိုးပက္စက္ေမွာင္ေနတဲ့ေန႔…
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ ည…
ကၽြန္ေတာ့္လက္မွာ
အေပါင္ဆံုးတယ္…
ဥေပကၡာအတိုးေတြ မေပးႏိုင္ေတာ့လို႔
ဆိုၿပီးေတာ့…........။….
…………………………………
ေနာင္…
ေခ်ာက္ကမ္းပါးမရွိဘဲ…
လံုးဝကို ေသြးပ်က္ထိတ္လန္႔ရင္ထိတ္သည္းဖို
ျဖစ္စရာေကာင္းမယ့္
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ ခပ္ယိုင္ယိုင္အနာဂတ္တစ္ခု…
ကၽြန္ေတာ့္လက္မွာ
သာယာေတာ့မယ္…။…
ရင္ခုန္သံတီးလံုးေတြနဲ႔…ေလ…။…။…

“ျဖစ္တတ္တဲ့ သေဘာတရားတစ္ခု…”

အိပ္မက္…တဲ့…။…
ညတစ္ညလံုးလံုး အိပ္မက္တစ္ခုနဲ႔
ကမၻာပတ္ေနတာေလ…
ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ …
ဝကၤပါလို မပတ္ရဘဲနဲ႔
ေပြလည္ရႈပ္…အဟုတ္ေျမာင္းေရလို ေနာက္က်ိေနတဲ့ အိပ္မက္မ်ိဳး…
ငါ့တစ္ေယာက္တည္း…
ၾကက္အိပ္ၾကက္ႏႈိးအေျခအေနနဲ႔
(ႏႈိးတစ္ဝက္အိပ္တစ္ဝက္)
အေမွာင္ေတြထဲမွာ
သန္းေခါင္ယံႀကီးကို ဆုပ္ကိုင္ထားရင္း
လမင္းကိုမေတြ႔ရဘဲနဲ႔ ခ်ာခ်ာလည္ေနတာေလ…
ဒီေလာက္ေတာင္ ည႔ႊန္းေနပံုေထာက္ရင္…
အိပ္မက္ထဲမွာ ဘယ္သူေတြငါ့နဲ႔အတူ
အေမွာင္ယံကို ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ခဲ့ၾကသလဲဆိုတာ…
မနက္ထတဲ့အခ်ိန္မွာ
ကားစင္တင္သတ္ခံရတဲ့ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္လို
ပါးစပ္ကို ျပဴးျပဴးၿပဲၿပဲဟၿပီး
ညထဲမွာ အိပ္ၿပီးက်န္ေနခဲ့တဲ့ စိတ္ေတြကို
မရမက ျပန္ေခၚစဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့…
ေဘာင္းဘီတိုနံ႔န႔ံကို ဝတ္ဆင္ထားတဲ့
ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရယ္…
ၾကမ္းျပင္ေပၚခေနတဲ့ မပြင့္တပြင့္ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္ရယ္…
ေပါေတာေတာ ခပ္ရူးရူးဝိဥာဥ္တစ္ေကာင္ရယ္…
စုတ္ၿပဲေနတဲ့ ဝတ္ရံုရွည္ႀကီးတစ္ထည္ရယ္…
အျပင္မွာေရာ လႊမ္းမိုးထားတဲ့
အပ္မက္ထဲက မသဲမကြဲမရိုးမရြအေမွာင္လွလွေလးေတြရယ္…
ေနာက္ေရာ…
ေကာင္းဘြိဳင္း(Cow Boy) ဆန္ဆန္
ကန္းထရီးဦးထုပ္တစ္လုံးရယ္…
အသံုးမျပဳဘဲ နံရံေပၚခ်ိတ္တင္ခံရတဲ့
ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးခြတစ္လက္ရယ္…ပဲ…တဲ့…။…
တာ့တာျပသြားတဲ့ ညေတြက
မွတ္ဥာဏ္ေတြကို
စကားမွာသြားပံုရတယ္…
……………………………………
အားပါး…အိပ္မက္ထဲမွာေလ
ေကာင္မေလးက မလိုက္နာလို႔မရေအာင္
တိတ္တဆိတ္ေစတတ္တ့ဲ ကေဝတဲ့…။…
အိပ္မက္ထဲမွာ ငါ့ကို ေစလိုက္တာမ်ား…
အျမင္အာရံုေတြကို တစ္ေနရာမွာ
လံုလံုၿခံဳၿခံဳပစ္ထားခဲ့ၿပီး
အျမင္အာရံုေတြကင္းမဲ့စြာ…ငါ့မွာ
ဟိုသြားလိုက္…ဒီသြားလိုက္နဲ႔…
အဲဒီေကာင္မေလးကို မလိုက္နာလို႔မွ မျဖစ္တာ…
ေကာင္မေလးကို ငါက ခ်စ္ေနတာကိုး…
ေအာ္..အလုပ္ေလးမ်ားၿပီးလို႔
ေကာင္မေလးအနားကပ္ခြင့္ရမလားမွတ္တယ္…
အိပ္မက္ေပးတဲ့ မိုးမခ်ဳန္းဘဲမၾကာမၾကာလွ်ပ္တဲ့
လွ်ပ္စီးတစ္ေၾကာင္းရယ္…
မ်က္မုန္းက်ိဳးစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္
ေဘးနားေလွာင္ေျပာင္ေနတဲ့
ဝိဥာဥ္ရူးတစ္ေကာင္ရယ္…
ခဏခဏေရွာင္ေရွာင္ေျပးတတ္တဲ့
ေကာင္မေလးရယ္…ေၾကာင့္…ငါ့မွာ
ေကာင္မေလးအနမ္းရဖို႔…
(ႀကိဳးစားလိုက္တာ…)
မေျပးရဘဲနဲ႔ ဖတ္ဖတ္ကိုေမာလို႔…
ေလအစုန္မွာ ေမ်ာေနတဲ့
တိမ္စုေတြကို ေလကိုဆန္ၿပီး စားေသာက္ေနတဲ့
ပ်ံလႊားငွက္တစ္ေကာင္နဲ႔ေတာင္ အလားတူလိုက္ေသး…။…။…
……………………
……………………
အိပ္မက္ထဲမွာ…
ေကာင္မေလးကေတာ့ ငါ့ကိုပိုင္ဆိုင္ခဲ့တယ္…
ကၽြန္တစ္ေယာက္လို ခိုင္းေစခဲ့တယ္…
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့…
ငါက သူေပးတဲ့ အၿပံဳးမာယာအသံသာေတြၾကား
ယစ္မူးခဲ့လို႔…
ဒါေပမဲ့…
ငါလိုခ်င္တဲ့ အနမ္းငါမရခဲ့ပါဘူး…
အခ်စ္ကို ယံုၾကည္လို႔ အသိစိတ္ေတြ
ပိုးစိုးပက္စက္ေပ်ာက္သြားၿပီး
မူးယစ္ေဆးဝါးသံုးထားသလို (ဖမ္းခြင့္မရွိဘဲ)
ယစ္မူးရတဲ့ မူးယစ္မႈမ်ိဳးပဲငါရခဲ့တယ္…
…………………………
ေဩာ္….အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္မွ
ငါက …
အခ်စ္ရဲ့ ေက်းကၽြန္ျဖစ္ခဲ့ရပါလား….
ကၽြတ္ကၽြတ္….ကၽြတ္..ကၽြတ္…
ကၽြတ္………ကၽြတ္….
ကၽြတ္……………………..
……..
…
။

“အေမ(တစ္နည္းနည္းနဲ႔) ဖတ္ေပးပါ..နားေထာင္ေပးပါ”

အေမ...
ကၽြန္ေတာ္ေလ...
အေမကိုယ္တိုင္ေျခေထာက္တစ္စံုအျဖစ္
အနာခံေထာက္လုပ္ေပးတဲ့
ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာခ်မ္းသာျခင္း
ကုလားထိုင္တစ္ခုမွာ
အေမအနာခံရက်ိဳးနပ္ေအာင္
သက္ေတာင့္သက္သာက်က်နန
ရွိေန(ထိုင္ေန)ခ်င္တယ္...။....
......................
ဒါေပမဲ့..
အခုေတာ့ေလ..အေမ
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္...
ေႏြအျဖစ္ခံၿပီး
ေဆာင္းလိုေအးျမခ်ိဳၿမိန္တဲ့
အေမ့စကားေတြ
ခါးခါးသီးသီး
ကန္ထုတ္ပစ္ခဲ့လိုက္တာေတြေၾကာင့္
ကၽြန္ေတာ့္ဘဝတစ္ခုလံုး
အထီးက်န္ညေတြထဲမွာ
အႏွိမ္ခံ၊ အကဲ့ရဲ့ခံ၊
အထင္ေသးခံလို႔ ေခၚရမွာေပါ့..
အဲဒီေကာင္းကင္ႀကီးေတြကေန
ယိုစိမ့္လာ ရာသီမဆံုး
မခ်ဳန္းဘဲဖြဲက်ေနတဲ့ မ်က္ရည္မိုးေတြနဲ႔
(အေမမရွိဘဲ)
ညေပါင္းမ်ားစြာ
ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းလာၿပီးတဲ့ေနာက္
အဲဒီမ်က္ရည္(ေရ)ႀကီးမႈေတြက
အခု နားထင္နားေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ...
အနာဂတ္တစ္ခုလံုး မႊန္းေနၿပီ...။...
ပစၥဳပၸန္တစ္ခုလံုး စိုထို္င္းၿပီး
လံုးဝကို သံုးလို႔ မရေတာ့တာ...။...
အတိတ္ေတြဆိုလည္း
ပုတ္သိုးေနပါၿပီ..။..
အေမရယ္...
ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ရည္ေတြ
အေမသာ
လက္ခံမယ္ဆိုရင္ အီးေမးလ္နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္
(ဘယ္နည္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္)
ပို႔ေပးခ်င္ပါတယ္...။..
ဒါေပမဲ့ဗ်ာ...
တစ္ခုေတာ့ ခြင့္လႊတ္ပါ...
အခုခ်ိန္ထိ အေမ့ကို
မ်က္ရည္ညေဝေစခဲ့တဲ့
ကၽြန္ေတာ္ဟာ...
ကၽြန္ေတာ္ပို႔မယ့္ မ်က္ရည္ညေတြနဲ႔
အေမ့ႏွလံုးသားကို
ထပ္မႊန္းရာက်မယ္ဆိုရင္ေပါ့...
.............................
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္အေမရယ္...
အေမ့ရဲ့သား မ်က္ရည္ညထဲမွာ
မႊန္းေနတာ အေမသိႏိုင္မယ္ဆိုရင္
ဘယ္ေလာက္ပဲေဝးေဝး
ဆုေလးေတာ့ ေတာင္းေပးပါ...
ကၽြန္ေတာ္နစ္မႊန္းေနတဲ့ ဒီမ်က္ရည္ေတြကို
စုပ္ယူေပးဖို႔ေတာ့ အေမ...
မေတာင္းဆိုရဲပါဘူး...
ကၽြန္ေတာ္သိတယ္...
အေမရဲ့ ေမတၲာဝဝေတြနဲ႔
ေပးဝယ္တဲ့ ဒုကၡလွလွေတြနဲ႔ပဲ
ဒီတန္ဖိုးမဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို
စုပ္ယူႏိုင္မွာ...
ဒါေၾကာင့္ အခုကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္က...
မ်က္ရည္ညေတြလည္း အဆံုးမဲ့ေနၿပီ...
ရြက္ေၾကြဘဝေတြနဲ႔ ဟန္ေဆာင္အၿပံဳးေတြ
စုတ္ပဲ့ေနၿပီ။...
ဒီေတာ့...
အထီးက်န္ကဗ်ာမ်ားကိုသာ အေမ့သားရႈိက္နမ္းရင္း...
အေမနဲ႔ ေဝးလံကြာေဝးတဲ့
ေနရာတစ္ခုမွာ
ေနေနတဲ့ သားေလးရဲ့ မ်က္ရည္တမ္းခ်င္းေပါ့ဗ်ာ...
ငွက္တစ္ေကာင္လို...
တိမ္တိုက္တစ္ခုလို...
ဘာကိုမွ မေပြ႔ပိုက္ထား...
မခံစားရဘဲနဲ႔
ေလႏွင္ရာကို လြင့္ခ်င္မိလို႔...
ေလယာဥ္သံၾကားတိုင္း
ေလဖိအားေတြနဲ႔အတူ
အေမ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြရဲ့ ေအာက္က
တိတ္တိတ္ကေလး
အေမ့ဆီကို လစ္ထြက္ေျပးလာခ်င္မိတယ္..အေမ..
..................................
အေမတစ္ေယာက္ၾကားႏိုင္ေစ...

“ညတို႔ရဲ့ ခက္ဆစ္...”

ညနံရံေတြေပၚမွာ
အိပ္မက္ပန္းခ်ီကားေတြကို
ခ်ိတ္တင္...
ဒါကို စိတ္ကူးေတြက ပိတ္ပင္ေတာ့....
တကယ္ရိုးသားပြင့္လင္းစြာသာေနတဲ့
ႏွလံုးသားထဲက လမင္းေၾကာင့္
စိတ္ကူးကို ငါက စိတ္ခ်ဥ္...။...
................................
အခ်စ္ကို အဆိပ္ဘုရင္လို႔
သိသိႀကီးနဲ႔ငါ...
အခ်စ္ကို ခစားၿမဲခစား...
ေျခလွမ္းေတြကိုလည္း
သူဆိုတဲ့ ျခစား...
ေဆာင္းေတြကို ကုန္စင္ေအာင္
သတ္စားပစ္လိုက္တဲ့
လက္ရွိေပြ႔ပိုက္ထားဆဲ
ေႏြလိုဘဝမ်ား...နဲ႔ ငါ...
ရွင္သန္ၿမဲ ရွင္သန္ဆဲ..
နိစၥဓူဝဘဝေတြ...။...။...ဟာ
ေလရူးထဲက ရနံ႔တစ္ပြင့္လို
ေလအဟုန္ထဲ ငါနစ္လိုက္၊
ေပၚလိုက္နဲ႔ ဘဝထဲမွာလည္း
ခ်ီးက်ဴးမႈနဲ႔ ေဝဖန္ရႈတ္ခ်မႈေတြၾကားမွာ
ေပၚလိုက္ေပ်ာက္လိုက္ေပါ့..။..
............................
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္...
ငါအခုထိ တန္ဖိုးထားဆဲ
အခ်စ္ဟာ ဘဝတစ္ခုမွာ
ျပည့္စံုေအာင္ တန္ဖိုးရွိလာမွာေတာ့
မဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ ငါသိတယ္..
ဒါေၾကာင့္...
အိပ္မက္ေတြနဲ႔ ငါပံုေဖာ္ေနတဲ့
အခ်စ္ေတြဟာ
အိပ္မက္မဟုတ္ဘူး...။...။...
မေသခ်ာတဲ့ မိန္းမဆန္ခပ္ႏြဲ႔ႏြဲ႔
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြသာ.............

“ေဝးၾကၿပီ...”

ပန္းတစ္ပြင့္တည္းကိုပဲ
ရနံ႔ေတြခြဲ...
ရလာတဲ့ ရနံ႔ဆူးေတြကိုပဲ
သဲသဲမဲမဲရႈိက္တဲ့ပြဲမွာ...
ႏွစ္ဦးသားတည္ေဆာက္ထားတဲ့
ေကာင္းကင္တစ္ခုကို ရက္ရက္စက္စက္စုတ္ၿဖဲကာ.......
မိုးတိမ္ေတြရဲ့ ေရြ႕လ်ားျခင္း
ဒိုင္ယာရီေတြကို လက္ေတြမွာ
စြဲစြဲၿမဲၿမဲသယ္ေဆာင္သြားၾကတယ္...။....
...............................
ပင္လယ္တစ္ခုရဲ့ အေရွ႕နဲ႔အေနာက္
အိပ္မက္ေတြနဲ႔
ေျခရာေဖ်ာက္....
အနမ္းမရွိတဲ့ ေရွ႕ဆက္လမ္းေတြကိုပဲ
ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔
ရႈပ္မဲ့မဲ့ေလွ်ာက္...
.........................
ေနာက္ဆံုးေတာ့...
အတိတ္က ခ်ိဳၿမိန္ခဲ့တဲ့
အၿပံဳးေလးေတြအတြက္....
အနာဂတ္မွာ ခါးသီးမယ့္
အရႈံးေလးေတြ မရွိဘူးလို႔
ပံုေသမွတ္လ်က္....
.........................
ေသျခင္းျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းမွာ
ငါတို႔ဆံုႏိုင္ပါေသးတယ္..။...