“နယ္နိမိတ္ ...”

တိမ္ေငြ႔ေတြလို ေကာင္းကင္အႏွံ႔ ...
ရာဇဝင္ဆန္႔ခ်င္တယ္ ...
ဒီမိုးကုပ္စက္ဝိုင္းေထာင့္ေခ်ာင္ေလးထဲမွာ
တစ္ေယာက္တည္းေနၿပီး
ဆည္းဆာေတြကိုပဲ အခ်ိန္တန္သေဘာနဲ႔
နိစၥဓူဝမေနာႀကီးပိုက္ၿပီး
ရႈရႈိက္သြင္းေနရတာ အီသြားၿပီ ...
အရံုဦး ...ဆိုတာ ...
ဘာလဲ သိရဖို႔ ငါ့ေျခလွမ္းေတြ
ေကာင္းကင္ႀကီးတစ္ေလွ်ာက္ ...
အျပတ္က်ဴးခ်င္မိပါရဲ့ ...။...။...

ေလျပည္ခရီးေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္
ရနံ႔တစ္ခုလို ...
ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုနဲ႔ ပါးျပင္အကုန္
လိုက္လွည့္ကာ ...
ခိုးနမ္းခ်င္မိတယ္ ...
အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာပဲ
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ကဲပြင့္ေနတဲ့ ငါ့ဝတ္မႈန္ေတြ ...
နံရံေတြကို ခဏခဏထိုးေဖာက္ရတာ
ငါ့ဆူးေတြ နာတယ္ ...
ႏွင္းဆီျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း
ဥယ်ာဥ္ထဲ ပြင့္ခြင့္မရတဲ့ ဘဝ ...
နယ္နိမိတ္ေတြကို ဖဲ့ခ်ိဳးၿပီး
ငါ့အတြက္ အသစ္အဆန္း ဝတ္မႈန္ပ်ိဳးရွာမယ္ ...။...

ေရတဆံုး ...
ေျမအဆံုး ...
လိုက္လံကူးခတ္ၿပီး အသစ္အဆန္း
အေကာင္းအေထြ မွန္သမွ် ...
ရာဇဝင္ႀကီးကို ဗန္းျပ ...
တူးဆြသင့္ရင္လည္း တူးဆြရမွာပဲ ...။...
လက္ရွိနယ္နိမိတ္ထဲကေန ရုန္းထြက္ဖို႔ အဓိက ...
ဖားတစ္ေကာင္လို မ်က္စိက်ယ္က်ယ္ျပဴးထားမွ ...
ႏြားေျခရာခြက္ထဲက
ဖားကေလးလိုအသိစိတ္ေတြကို ဖဲ့ခြင္းၿဖိဳ ...
ေရအဆံုး ...
ေျမအဆံုး ...

ေရွ႕မွာ ...
နယ္ေျမသစ္ေတြ ...
ငါ့ကို ေစာင့္ႀကိဳေနတယ္ ...
ႀကိဳဆိုေနတယ္ ...
လက္ေတြ ယက္ကမ္းေခၚငင္ေနတယ္ ...

နယ္နိမိတ္ႀကီးထဲက ရုန္းထြက္လိုက္ ...
ရုန္းထြက္လိုက္ ...
ရုန္းထြက္လိုက္ ...
ရုန္းထြက္လိုက္ ...
ေရွ႕ဆက္ အေတာင္ပံအသစ္ေတြသာ ျဖန္႔ထားလိုက္ ...

“ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ...”

ခ်စ္သူ ...
ဒီေန႔ဟာ မင္းအတြက္
ဟာဒယရႊင္ေဆးတစ္လံုးျဖစ္ပါေစ ...
ငါ့လက္နဲ႔ မင္းႏွလံုးသားမွာ
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဘံုကို မရက္လုပ္ေပးႏိုင္ေပမဲ့ ...
ငါေျခြတဲ့ ေတာင္းဆုေတြနဲ႔ ...
ရယ္သံေတြကို မင္းဝတ္ဆင္ႏိုင္ပါေစ ...

ခ်စ္သူ ...
ဒီေကာင္ဟာ မင္းအတြက္
လက္တစ္စံုပါ ...
မင္းထုဆစ္ခ်င္တဲ့ ေအာင္ျမင္မႈမွန္သမွ် ...
ဒီေကာင္ႀကီး အပြန္းပဲ့ခံ ထဆစ္ေပးမယ္ ...
မင္းမလိုရင္လည္း မင္းေနာက္ကြယ္မွာ
ပုန္းကြယ္ဝွက္လွ်ိဳးေပးမယ္ ...
မင္းဆီ က်ေရာက္လာတဲ့
အခက္အခဲ ျပသနာမွန္သမွ်
အနာခံျဖည့္ဆည္းကာကြယ္ေပးမယ္ ...
ဆိုေတာ့ ...
ဒီေကာင့္ကိုသာ မင္းအျမန္ဆံုးဆုပ္ကိုင္လိုက္ေတာ့ ...
ဒီေကာင္လည္း မင္းကိုပဲ ဆုပ္ကိုင္ထားလိမ့္မယ္ ...

ခ်စ္သူ ...
တိမ္လိုရာသာ လြင့္လိုက္စမ္းပါ ...
ခ်စ္သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီးတစ္ေလွ်ာက္ ...
ဒီေကာင့္အေတြးေတြ အုံ႔ဆိုင္းေနတယ္ ...
ဆိုတာကို ျပသခင္းက်င္းခ်င္လို႔ပါ ...
ခ်စ္သူေရ ...

ခ်စ္သူေရ ...
မနက္ျဖန္ႀကီးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ပါ ...
ခ်စ္သူသာ လက္ခံမယ္ ...ဆိုရင္
ေလးစိပ္တစ္လံုး ...
ငါတို႔ေျခလွမ္းေတြ
ၿပံဳးၿပံဳးေလးမ်က္ႏွာထားေတြနဲ႔ ...
ေအာင္ျမင္ျခင္းေတြဆီ ရက္ရက္ေရာေရာႀကဲလိုက္ၾကမယ္ ...
လာပါ ...
လက္ေလးဖက္နဲ႔ ရင္ခုန္သံေတြကို
ရိတ္သိမ္း ...
ေအာာင္ျမင္ျခင္းပြဲကို ပိုင္ႏိုင္စြာ က်င္းပၾကမယ္ ...
ခ်စ္သူ ...
နယ္နိမိတ္ေတြၾကားထဲက
လြင့္လာလိုက္စမ္းပါ ...
မင္း မနမ္းဖူးေသးတဲ့ ဆြတ္ပ်ံ႕ရနံ႔ေတြက မင္းကို ...
“မဂၤလာပါ အေဆြ ၊ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ သင့္ႏႈတ္ခမ္းကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသည္ ...”
လို႔ ေျပာမွာ ...
မယံုရင္ မင္းမ်က္လံုးေတြကို ခပ္ႀကဲႀကဲဖြင့္ထားလိုက္ ...
မင္း လမ္းကို ငါ့ဆီယိမ္းေအာင္ ေသြထိုးေပးလိမ့္မယ္ ....

ခ်စ္သူ ...
ျမန္ျမန္ေလး ...
ျမန္ျမန္ေလး ...
ေလျပည္ေတြ ေဝးမသြားခင္
အေနာက္ကို မေမွ်ာ္ဘဲ အေရွ႕ဘက္ကို ရဲရဲေလွ်ာက္ၾကစို႔ ...
ခ်စ္သူ ...
ကိုယ္တို႔ အနာဂတ္ေတြ တည္ၿပီ အခုကေနစ ........

“တိမ္ငိုသံ ...”

ေႏြခင္းႀကီးတစ္ခုလံုး
လိေမၼာ္ေဆးသုတ္ထားတဲ့ ညေန ...
ေနမင္းႀကီး ညဝတ္လဲခ်ိန္လည္း ဟုတ္တယ္ ...
ကၽြန္ေတာ္ ...
စိတ္ရွည္သည္းခံမႈကို ဝတ္ဆင္ထားရင္း ...
မ်က္ဝန္းတစ္စံုရဲ့ အေကာင္အထည္ ...
ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့တယ္ ...

ေနမင္းႀကီးရဲ့ ရင္ေသြးအေမွာင္တိုက္ေတြ ...
“ည ”ဟူလို႔ရယ္ ...
ကင္ပြန္းတပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ...
ရင္ခုန္သံတစ္စုအားျပဳၿပီး
ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ရႈတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ယဥ္ေက်းမႈ ...
အမည္နာမေပ်ာက္ရွသြားတယ္ ...။...
ဆိုေတာ့ ...
ကၽြန္ေတာ့္ဒိုင္ယာရီထဲ အလည္လာတဲ့ အဲဒီဆည္းဆာ ...
မယဥ္ေက်းခဲ့တာ ရိုင္းပ်ခက္ထန္ျခင္းပဲေပါ့ ...။...

လည္ဆန္႔ေခါင္းေမာ္ ...
က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္မ်က္လံုးေတြနဲ႔
အေမွာင္ေတြကို ပုတ္ကိုင္ကစားလ်က္
ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ေပမဲ့
သူ ...
(သူ႔ႏွလံုးသားမွာ အၿပံဳးမရွိဘူး ...
သူ႔အိပ္မက္ဟာ မယဥ္ေက်းဘူး ...
သူ႔ႏႈတ္ခမ္းဟာ မၾကင္နာဘူး ...
သူ ...
ရက္စက္တယ္)
ေျခသံေလးေတြေတာင္
ရက္ရက္ေရာေရာ သူမေပးခဲ့ဘူး ...
ဆိုေတာ့ ...
ကၽြန္ေတာ့္တစ္ဖက္သတ္ခ်ိန္းဆိုမႈေလး အေမွာင္ေတြမ်ိဳ၊
ညခင္းထဲ ျပန္႔ႀကဲေလလြင့္ကုန္တာေပါ့ ...
ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ ...
အရႈိက္ကို ေလစုပ္ထားသလိုမ်ိဳး နာက်ဥ္တယ္...
အသက္ရႈတိုင္း အရႈိက္ခက္တယ္ ...။...
ဒီခ်ိန္းဆိုမႈေလး ...
အသက္မဝင္ခဲ့ဘူး ...
မေတာက္ပခဲ့ဘူး ...
မျဖဴစင္ခ့ဲဘူး ...
ပံုမလွပန္းမက်ခဲ့ဘူး ...
တိမ္န႔ဲတူတဲ့ ေကာင္မေလး ...
ျဖဴစင္သေယာင္နဲ႔ အေဝးကေန
ကၽြန္ေတာ့္အနား တစ္ခ်က္ကေလးေတာင္
မလြင့္လာခဲ့ဘူး ...။...

အိမ္ျပန္ခ်ိန္ႀကီး မဖိတ္ေခၚဘဲနဲ႔
ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္ထိ ...
ယံုၾကည္ခဲ့တယ္ ...
သူဟာ ...
ရယ္သံကို ပ်ိဳးၿပီး တိတ္တခိုးလာလိမ့္မယ္ ...လို႔ ...
အခုေတာ့ အဲဒီယံုၾကည္မႈေလး ...
စာတစ္ရြက္ေပၚ ဖြာလန္ႀကဲေနပါၿပီ ...
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို မၾကင္နာတတ္တဲ့
အဲဒီမိန္းကေလးေၾကာင့္ ...
ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာ ...
ပါးျပင္ေပၚ ...
မိုးေတြ ...
မိုးေတြ ...
အစက္ခ်င္း ...အေပါက္ခ်င္း ...
အၿပိဳင္အဆိုင္ခုန္ဆင္း ေၾကြက်သြားတာ ...
တိတ္ဆိတ္ႀကိတ္မွိတ္ပါပဲ ...
ဒါေပမဲ့ ခ်ဳန္းၿပီး ရြာတာမို႔
ရက္ရက္စက္စက္ပဲ ...အရွိန္အဟုန္ျပင္းထန္တယ္ ...။...

အဲဒီညေနရဲ့ ပိတ္ဖံုးကားလိုက္ကာ ...
အိပ္မက္ေတြဟာ ...
ဝသန္တစ္ခုရဲ့ ရနံ႔ေကာင္းကင္ႀကီးလို ...
စြတ္စုိထိုင္းမႈိင္းခဲ့တယ္ ...။...။။။...

“မင္းေပးတဲ့ ကဗ်ာ ...”

အာရံုမွာ ၾကည္ႏူးစရာ
သူ႔စကားသံမရွိေတာ့ ...
ရင္မွာ ...
လက္ေတြမွာ ...
ကဗ်ာေတြမွာ ...
ေျခလွမ္းေတြမွာ ...
အေတြးသံစဥ္ေတြမွာ ...
အထီးက်န္ ...ဆိုတဲ့ စကားလံုးတစ္လံုးတည္းက
ထင္တိုင္းႀကဲေနတာ ...
အဲဒါမင္းေပးတဲ့ ကဗ်ာေပါ့ ေကာင္မေလး ...
မင္းသိလား ...
ေကာင္းကင္ေတြ ေရခပ္မဆင္းေတာ့တဲ့
ဒီေႏြရက္ေတြမွာ ...
သက္တံေတြနဲ႔ အတူ ...
ငါ့ဝိဥာဥ္(အမွတ္စဥ္ေပ်ာက္ၿပီး)
တစ္ေနရာရာမွာ ပုန္းခိုေနတယ္ ...ဆိုတာ...
အဲဒါမင္းေပးတဲ့ ကဗ်ာေပါ့ ေကာင္မေလး ...
ထပ္အာဖ်ံကြီးရရင္လည္း ...
ေန႔တိုင္း ညတိုင္း ...
မင္းအၿပံဳးေတြနဲ႔ ငါ့နာရီသံေတြ
အသက္ဆက္ေနရတယ္ ...ဆိုတာ
ျဖန္႔ကားေနတဲ့ နံရံႀကီးအသိ ...။...
ေနာက္ ...
အိပ္မက္ေတြထဲမင္းခန္႔ခန္႔ႀကီးထိုင္ၿပီး
ညတိုင္း စိုးမိုးထားတာ ...
ထထေယာင္ရတဲ့အထိ ...
အဲဒါလည္း မင္းေပးတဲ့ကဗ်ာပဲ ...
အခုဆို အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ...
မင္း ေပးတဲ့ ကဗ်ာေတြ ...
လူေတြရဲ့ အျမင္အာရံုေတြမွာ
က်ိဳးတို႔က်ဲတဲ ပြင့္ဖူးလာၾကၿပီ ...
ေက်းဇူးပဲ ...
မင္းေပးတဲ့ ကဗ်ာေတြအတြက္ ေက်းဇူးပဲ ...
ေက်းဇူးပဲ ဆိုတာကလည္း မင္းေပးတဲ့ ကဗ်ာပါပဲ ...
“ႏွစ္အဆက္ဆက္ ငါ့ႏွလုံးသားထဲ
အသည္းခြဲအမိန္႔ႀကီး ကိုက္ငံုထားတဲ့
အၿပံဳးသန္လ်က္နဲ႔ ေကာင္မေလးေရ ...” ...

“ေစာင့္ဆိုင္း ...”

ဘယ္ေတာ့ ေျခဦးလွည့္လာမလဲ ...
မသိရတဲ့
ေလလြင့္ႀကိဳးမဲ့ေကာ္နက္ရွင္ကို
ညရိုင္းတစ္ခုမွာ ေစာင့္ဆိုင္း ...
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို
စကားေျပာခ်င္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္
ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အလိုမက်စိတ္နဲ႔ပဲ ...
တက္(ေတာက္)တစ္ခုကို (ေခါက္)
ေလျပည္ေတြထဲ လက္ေဆာင္ထည့္ေပးလိုက္တယ္ ...

ေမြးကတည္းက ေမြးဖြားေပးတဲ့
သူနာျပဳဆရာမကို ေမာ္ဖူးဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
ႏုိ႔စို႔ဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
ကစားရဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
ေက်ာင္းတက္ရဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
အတန္းၿပီးဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
ေအာင္စာရင္းထြက္ဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
ေနာက္တစ္တန္းတက္ဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
ေစာင့္ဆိုင္း ....
ေစာင့္ဆိုင္း ...
ေစာင့္ဆိုင္း ...
ဆယ္တန္းေလးေတာ့ ေအာင္လာခဲ့ပါၿပီ ...တဲ့...
ေကာလိပ္တက္ဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
ႏွစ္ကုန္ဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
ေနာက္တစ္တန္းတက္ဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
တဆိုင္းဆိုင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုး
အရိုးေတြ ၿပိဳင္းၿပိဳင္းထြက္သည္အထိ
ေစာင့္ဆိုင္းလာလိုက္တာ ...
ဘြဲ႔ေလးေတာ့ နာမည္တပ္ခံရပါၿပီ ...
ေနာက္ ...
အလုပ္ရဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
အလုပ္ရွင္မ်က္ႏွာရဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
မ ဆီက အေျဖရဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
ကို႔ဆီက အေျဖရဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
ညီမေလးဆီက အေျဖရဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
ေမာင့္ဆီက အေျဖရဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
သူ႔ဆီက အေျဖရဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
တဆိုင္းဆိုင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ...
ကဗ်ာရိုင္းေတြ ထြက္လာမွ ...
လက္ထပ္ဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
ကေလးရဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
ေပ်ာ္ရႊင္စရာ အိမ္ေထာင္စုတစ္ခုကို ေစာင့္ဆိုင္း ...
ေျမးေလးေတြ၊ ေျမးမေလးေတြမ်က္ႏွာ ေစာင့္ဆိုင္း ...

သားသမီးေတြ အိမ္ျပန္အလာ
ေျမးေလးေတြနဲ႔ အတူ ေစာင့္ဆိုင္း ...
ေစာင့္ဆိုင္း ...
ေစာင့္ဆိုင္း ...
ေစာင့္ဆိုင္း ...
ေနာက္ဆံုး ...
“...ငါဘယ္ေန႔ ေသရမလဲ...” ဆိုတဲ့
စကားရဲ့ အေျဖသိရဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ...
ကဲ ...
အသက္တစ္ေခ်ာင္းကို ျပည့္ဖံုးကားခ်လိုက္ပါၿပီ ...
.......................................

ဘဝဆိုတာ ...
ယံုၾကည္ရမယ္ ...
ရွင္သန္ရမယ္ ...
“...ငါဟာ မေန႔ကထက္ ဒီေန႔
ပိုေကာင္း၊ ပိုတုိးတက္ရမယ္...”...လို႔ ...။

“သုညသည္သာ ေနာက္ဆံုးျဖစ္၍ ... သုညသည္သာ အစကနဦးဆံုးျဖစ္ေၾကာင္း ...”

ေမ်ာခဲ့ရတာ ျမစ္က်ိဳးအင္းဘယ္ႏွစ္ခုေတာင္
ငါ့ဘဝမွာ လက္ပစ္စံခ်ိန္ခ်ိဳးခဲ့ၿပီလဲ ...
ေကြ႔ေကြ႔ေကာက္ေကာက္
ဒီျမစ္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္စုန္လာလိုက္ရတာ ...
စုန္သာ စုန္ခဲ့ရတယ္ ...
ကၽြန္ေတာ့္မွာ မ နဲ႔ ေဝးခဲ့ရတယ္ ...ဆိုတာကို
မယံုႏုိင္ေသး ...
ေမ်ာသာေမ်ာခဲ့ရတယ္ ...
ေျဖသာစကားျမစ္ေတြထဲမွာ
ကၽြန္ေတာ့္နာမည္အခုထိမေပ်ာ္ဝင္ႏိုင္ေသး ...

မနက္ျဖန္ေတြကို ေမးရက္ပါဘဲ ...
ဒီဒဏ္ရာ ျပန္ေကာင္းေအာင္ ကုသေပးႏိုင္မလား ...လို႔ ...

ရင္ခုန္သံေတြ လြင့္ေမ်ာတဲ့
ေကာင္းကင္ႀကီးမွာ ကြဲရွရာ မေျဖသာ၊
ပက္လက္ဟေနတဲ့ ဒဏ္ရာ ...
ေဘးနားမွာ အပ္ေလးတစ္စင္း ...
ဘယ္ေတာ့မွ ထြက္သြားႏိုင္မွာ မဟုတ္လို႔
သက္ေသခံပစၥည္းေလးေပါ့ ...
အိပ္မက္ေတြထဲမွာ အဲဒီအပ္တစ္စင္းကို
လံုလံုၿခံဳၿခံဳသိမ္းဆည္းထားတယ္ ...
အပ္ေလးက တခါတေလညည္းရွာပါတယ္ ...
“ ေမာင္ေလး ...မ ကို ထြက္သြားခြင့္ ျပဳပါေတာ့ ...” ...လို႔ ...။...

ညအမွတ္ေထာင့္ငါးရာ ...
ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ကဗ်ာဆရာ ...
အိပ္မက္ေတြ ျပန္ေပးဆြဲမႈနဲ႔ ...
စာရြက္ေတြေပၚ ေဘာပင္တစ္လက္နဲ႔ ကားစင္တင္ခံရတယ္ ...
သံေယာဇဥ္ေတြ ...
အတိတ္ေတြ ...
မ စကားသံေတြကေတာ့ သူ႔ကို ေလွာင္လို႔ ရယ္လို႔ ...ေပါ့...
သူေလးေက်နပ္ပါတယ္ ...
တစ္စထက္ တစ္စ ...၊
ကြဲရွလာတဲ့ ဒဏ္ရာေတြကို ညင္သာစြာပြတ္ထူရင္း ...
ညီႇေစာ္နံ သူ႔ေသြးဒိုင္ယာရီတစ္ပုဒ္ကို ပစ္ခ်လိုက္တယ္ ...

ဒိုင္ယာရီေနာက္ဆံုးမွာ ...
စာလံုးေလးေတြ ခြင္းထားတာက ...
“ ငါ့အတိတ္တြင္ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ မ အိပ္ေနစဥ္
မသိမသာ ရင္ခုန္သံမ်ားအား သူ႔အတြက္ ...
ပက္ျဖန္းေပးခဲ့ပါသည္ ...ကုန္ခမ္းသြားေသာာ
ထိုရင္ခုန္သံရနံ႔မ်ားသည္ မ အားခစားမည့္
တစ္သက္တာ ေမႊးႀကိဳင္ရနံ႔မ်ားသာ ...”

“မေန႔က ...”

မေန႔က စုပ္ခဲ့တဲ့
သၾကားလံုး ဒီေန႔ျပန္စုပ္ဖို႔ရာ ...
(ၾကြက္ကိုက္ေနေတာ့)
ခ်ိဳၿမိန္သန္႔ရွင္းျခင္းကို မေန႔ကလို
သူေပးႏိုင္ေတာ့မလား ....

မေန႔ညက စပ္ခဲ့တဲ့ကဗ်ာ
ဒီေန႔ျပန္စပ္ဖြဲ႔ဆို သီကံုးဖို႔ရာ ...
ဆူပြက္ေနတဲ့ ေသြးရူးေသြးတန္းခံစားခ်က္မ်ိဳး
မေန႔ကလို သူေပးႏိုင္ေတာ့မွာလား ...
လေရာင္ေလးကို ေပြ႔ထူရင္း ၊
ၾကယ္စင္တစ္လက္အေၾကာင္း သံစဥ္တစ္ပုဒ္သာ ...
ဖြဲ႔ဆိုရင္း ...
“မေန႔က ...” ဆိုတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ေဟာင္းေတြနဲ႔
ထပ္မံကခုန္ဖုိ႔ ဆိုတာ ...ဆုေလးတစ္ခုအျဖစ္ေတာင္းေပမဲ့ ...
သီသီေလးလြဲေခ်ာ္ျခင္းေပၚမွာ
ေခ်ာ္လဲေရာထိုင္လိုက္မိတဲ့ေကာင္ပါ ...

မေန႔က ဖန္တီးခဲ့တဲ့
ငါ့ဇာတ္ေကာင္ေတြရ့ဲ ကံၾကမၼာ ...
ေရွ႕ဆက္ ဘယ္လို ခင္းရပါ့မလဲ ...
“ေနမင္းႀကီးရယ္ ...
ငါ့ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ့ ကံၾကမၼာသက္တမ္းရွည္ဖို႔
သင့္ကို တစ္ပတ္ေလာက္
ေကာင္းကင္ႀကီးေပၚမွာ ဆင္ေကာ္ထက္ျပင္းတဲ့
ေကာ္ျပင္းတစ္မ်ိဳးနဲ႔ ကပ္ထားခ်င္ပါဘိ ...”
................................
ေဩာ္ ...မေန႔ကအခ်ိန္ ...
မေန႔ကအခ်ိန္ ...
မေန႔က ငါ့ေကာင္မေလးမ်က္ႏွာ ...
မေန႔က ငါ့ေကာင္မေလးခင္မင္မႈ ...
မေန႔က ငါ့ေကာင္မေလးအၿပံဳး ...
မေန႔က ငါဆုပ္ကိုင္ခဲ့တဲ့ ငါ့ေကာင္မေလးေပ်ာ္ရႊင္မႈ ...
မေန႔က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေမာခဲ့တဲ့ ငါ့ရင္ခုန္သံ ...
မေန႔က ...
မေန႔က ...
မေန႔က ...ပါပဲ ...
မေန႔ဆိုတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔က ငါပိုင္ဆိုင္သမွ် ...
ျဒပ္ရွိျဒပ္မဲ့အရာအားလံုး
ရင္ခြင္ကို နင္းျဖတ္ၿပီး ...
တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နဲ႔ ...
ကိုယ္စီညမင္းဆီကို ငါ့ဆီ လက္သုတ္တစ္ေဆာင္ေပးခဲ့ၿပီး
ထြက္ခြာႏႈတ္ဆက္သြားၾကၿပီ ...
ငါ့မွာေတာ့ မ်က္ရည္စမ္းစမ္း...စမ္းစမ္းနဲ႔ေပါ့ ...
အိပ္မက္ေတြနဲ႔ လွမ္းေခၚပါတယ္ ...
သူတို႔ မၾကားႏိုင္တာ ခက္တယ္ ...

မေန႔က ...ေနဟာ
ဒီေန႔ျပန္သာခြင့္ရရင္ ...
သူ႔လက္ကိုပဲ မလြတ္တမ္းဆုပ္ကိုင္ထားမိမွာ ...

ဒီေန႔မွာ ...
ရယ္ေမာသံမရွိဘူး ...
ဝိဥာဥ္မရွိဘူး ...
အလင္းေရာင္မရွိဘူး ...
စိမ္းစိုတဲ့ အေတြးေတြမရွိဘူး ...
တိုးတက္ျခင္းမရွိဘူး ...
မိုးမရြာဘူး ...
ေနမသာဘူး ...
ကဗ်ာေတြ စာရြက္ေတြေပၚ ထြက္မလည္ဘူး ...
အေတြးေတြမွာပဲ မ်က္ရည္မိုးေအးေလးေလးနဲ႔
ေကြးေနၾကရဲ့ ...
လက္ေတြမွာ ေသြးေတြ မရွိဘူး ...
ဦးေဏွာက္ေတြ ဖုန္တက္ေနတယ္ ...
ကႏၱာရထဲက သစ္ရြက္ကိုပဲ ႀကိဳးစားစိုက္ေနတယ္ ...
ေျခာက္ေသြ႔ျခင္းေနေတြ ပ်ိဳးဖို႔ ...
မ်က္လုံးဖြင့္လိုက္ရင္ မထြက္ဖူးတာ ၾကာေနၿပီျဖစ္တဲ့ ...
အထီးက်န္တံခါးရြက္မႀကီးက ...
ေသြ႔ေျခာက္ေျခာက္အၾကည့္ေတြနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုးတယ္ ...
ဒီေန႔နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ...
ဒါဘယ္သူထြင္းခဲ့တဲ့ ရာဇဝင္လဲ ...
“ခ်စ္စရာသြားတက္ေလးနဲ႔
ဝက္ၿခံနီတြတ္ေလးႏွစ္ခု ပါးျပင္မွာ ေရမေလာင္းဘဲ
စိုက္ၾကဲထားတဲ့ ေကာင္မေလး ...
ကိုယ့္အာရံုမွာ အခုထိ ရနံ႔ေတြေတာင္
ေဆာ့ကစားေျပးလႊားေနၾကေသး ...
မင္းနဲ႔ ျပန္ေတြ႔မယ့္ မနက္ျဖန္ေတြကို
ေမွ်ာ္လင့္ရင္း ...
ေတြးရင္း ...
ေပ်ာ္ရင္း ...
ျမဴးရင္း ...
ငါပိုင္တဲ့ ဒီေန႔ႀကီးေလ ...
ခက္ဆစ္မရွိေတာ့ဘူး ...” ...။